II SA/Gd 31/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Wanda Antończyk Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. F. na decyzję Wojewody z dnia 9 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 21 października 2013 r., nr [...] i postanowienie Starosty z dnia 23 sierpnia 2013 r., nr [...]. Decyzją z dnia 9 grudnia 2013 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 21 października 2013 r., odmawiającą uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia 30 lipca 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Do wydania przedmiotowych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. Decyzją nr [[...]] z dnia 30 lipca 2013 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi W. S. pozwolenia na budowę obejmującą budowę hali tartacznej z zapleczem socjalnym na działce nr [[...]] w miejscowości B. Pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r., uzupełnionym w dniu 5 sierpnia 2013 r., K. F., właściciel działki nr [[...]], złożył w Starostwie pismo z wnioskiem o uznanie go za stronę w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania opisanego pozwolenia. W odpowiedzi na wniosek, Starosta poinformował wnioskodawcę, że na podstawie obecnego stanu sprawy decyzja nie uzyskała jeszcze klauzuli ostateczności a działka K. F. nie jest objęta obszarem oddziaływania - nie można więc uznać go za stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego. Wyjaśnił organ, że zakres oddziaływania inwestycji obejmuje działki nr [[...]] i [[...]] z uwagi na zapewnienie dojazdu do drogi publicznej przez obszar tych działek (sama droga dojazdowa nie była częścią inwestycji). Rozwiązanie projektowe obiektu ograniczyło obszar oddziaływania do granic działki nr [[...]] i w granicach władania inwestora, ponadto inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowości B. Dnia 12 sierpnia 2013 r. do starosty wpłynęło kolejne pismo K. F., w którym nie zgadza się on ze stanowiskiem Starosty, a także informuje o rozpoczęciu prac budowlanych na działce nr [[...]], które jak wnioskodawca podejrzewa, mają związek z jeszcze nieostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Starosta pismo to przekazał według kompetencji do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz wniósł o udzielenie wszelkich informacji dotyczących sprawy i ewentualnego postępowania administracyjnego, które jest lub będzie prowadzone przez nadzór budowlany dla wyżej wymienionej działki i może mieć związek z decyzją o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej działki. Dnia 22 sierpnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował o przeprowadzeniu oględzin nieruchomości położonej na działce [[...]]. Stwierdził przeprowadzenia mikroniwelacji terenu. W związku z powyższym na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019) oraz art. 65 § 1 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał sprawę według właściwości do Starostwa Powiatowego - Wydziału Ochrony Środowiska, z uwagi na możliwą zmianę stanu wody w gruncie i kierunku odpływu wód opadowych. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. Starosta na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną nr [[...]] z dnia 30 lipca 2013 r. Następnie decyzją z dnia 21 października 2013 r., po przeprowadzeniu wznowionego postępowania uznał, że nie występują podstawy do uznania K. F. za stronę postępowania, odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie hali tartacznej z zapleczem socjalnym. Decyzja w postępowaniu po wznowieniu podjęta została na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 2 i art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Od decyzji tej K. F. złożył odwołanie, w którym twierdzi, że jako właściciel działki sąsiedniej powinien być uznany stronę spornego postępowania. Decyzją z dnia 9 grudnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy, po przytoczeniu przepisów art. 28 k.p.a. oraz art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie braku u K. F. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzja o pozwoleniu na budowę. Według organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja realizowana na działce nr [[...]] w żaden sposób nie spowoduje ograniczenia nieruchomości skarżącego na podstawie odrębnych przepisów, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Inwestycja nie spowoduje również ograniczenia w ewentualnej zabudowie nieruchomości skarżącego. Planowana hala usytuowana jest w odległości około 20 m od granicy nieruchomości skarżącego. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że nieruchomość, na której zaplanowano inwestycję według planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi B. uchwalonego w dniu 30 listopada 2005 r. przez Radę Gminy uchwałą nr [[...]], znajduje się na obszarze oznaczonym jako 2P. Jest to obszar funkcji przemysłowej. W punkcie szóstym warunków szczegółowych dla tego terenu zapisano, że planowane obiekty budowlane oraz urządzenia techniczne, a także ich użytkowanie nie może przekraczać dopuszczalnego poziomu hałasu zgodnie z obowiązującymi przepisami szczegółowymi. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poziom ten wynosi 50dB. Natomiast zgodnie z wyjaśnieniami inwestora przyjęte do budowli hali tartacznej rozwiązania będą zapewniały izolacyjność akustyczną. Ponadto planowany jest ekran akustyczny z pustaków betonowych wypełnionych ziemią i obsadzonych zielenią ozdobną o izolacyjności akustycznej R2 = 37 dB. W skardze na powyższą decyzję K. F. powtórzył zarzuty odwołania, jak i zawartą w nim argumentację. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody z dnia 9 grudnia 2013 r. w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje jedynie obszar działki, na której jest planowana inwestycja, co przesadza o braku legitymacji strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni i zastosowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jak to wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 9 grudnia 2013 r. wydana została w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, wznowieniowym. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego uregulowana została w art. 145 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." Wznowienie postępowania jest instytucją pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach proceduralnych (art. 145 § 1 k.p.a., 145a k.p.a. i 145b k.p.a.). Wznowienie postępowania, na wniosek lub z urzędu, następuje w drodze postanowienia wydawanego na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). W efekcie takiego postępowania organ wydaje decyzję, w której albo odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, albo, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Omawiając instytucję wznowienia postępowania administracyjnego trzeba podkreślić, że należy ona do tzw. nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Nadzwyczajność ta polega na tym, że wznowienie postępowania służy weryfikacji decyzji ostatecznych, co wynika wprost z art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie natomiast z art. 16 § 1 k.p.a., decyzja jest ostateczna, gdy nie służy od niej odwołanie administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do decyzji ostatecznych, należy zaliczyć decyzję organu pierwszej instancji, w stosunku do której upłynął termin złożenia odwołania i nie został przywrócony w przepisanym trybie, decyzję wydaną przez organ odwoławczy (organ drugiej instancji) oraz decyzje ostateczne z mocy wyraźnego przepisu prawa materialnego. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2011 r., w sprawie o sygnaturze II OSK 1113/10, ONSAiWSA z 2011 r., nr 6, poz. 131), podanie o wznowienie postępowania może być skutecznie wniesione najwcześniej w pierwszym dniu po dniu, w którym decyzja stała się ostateczna. Utrwalony bowiem jest w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie pogląd, że wyłącznym trybem weryfikacji decyzji niestatecznych jest postępowanie odwoławcze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 1984 r., sygn. akt II SA 1284/84; ONSA 1984, nr 2, poz. 111). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że postępowanie o wznowienie wszczęte zostało w związku z żądaniem K. F. dotyczącym uznania go za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę hali tartacznej wraz z zapleczem socjalnym na działce nr [[...]] w B. Postępowanie to zakończone zostało wydaniem decyzji organu pierwszej instancji – Starosty w dniu 30 lipca 2013 r. Jak wynika z postanowienia z dnia 23 sierpnia 2013 r. o wznowieniu postępowania (na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), ustalono, że wniosek o wznowienie K. F. złożył pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r. Z bezspornego stanu faktycznego sprawy wynika, że w piśmie z dnia 1 sierpnia 2013 r. (doręczonym organowi w tym samym dniu, zob. prezentata na wniosku w aktach administracyjnych), skarżący podał, że jest właścicielem sąsiedniej działki nr [[...]] w B. i z uwagi na możliwe oddziaływanie inwestycji wnosił o uznanie go za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W kolejnym piśmie, z dnia 5 sierpnia 2013 r., ponawiając wniosek o uznanie za stronę postępowania szeroko uzasadniał, że budowa tartaku wpłynie na wartość jego nieruchomości, a zrealizowanie inwestycji będzie wiązało się z negatywnym oddziaływaniem nie tylko urządzeń samego tartaku, ale również sprzętu pracującego przy rozładunku drewna, pił spalinowych do cięcia kłód drewna itp. Podkreślił przy tym, że wraz z rodziną mieszka w sąsiedztwie inwestycji. Starosta odniósł się do wniosku K. F. pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. (doręczonym wnioskodawcy dnia 9 sierpnia 2013 r., potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych), stwierdzając, że wydał decyzję z dnia 30 lipca 2013 r. o pozwoleniu na budowę, jest ona nieostateczna oraz wskazał, że nie ma podstaw do udziału wnioskodawcy w postępowaniu, gdyż nieruchomość objęta zakresem wniosku o pozwolenie na budowę to działka nr [[...]] i do tej działki ograniczy się oddziaływanie inwestycji. Zakres oddziaływania obejmuje też działki nr [[...]] i [[...]] z uwagi na zapewnienie dojazdu do drogi publicznej z terenu tych działek. Kolejnym pismem, z 12 sierpnia 2013 r., K. F. zakwestionował stanowisko organu i poinformował o rozpoczęciu prac budowlanych na działce nr [[...]], które jego zdaniem mają związek z jeszcze nie ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zażądał również informacji o procedurze odwoławczej. Przywołanie okoliczności faktycznych uznanych za przesłankę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z 30 lipca 2013 r. było o tyle istotne, że jak stwierdziły organy rozstrzygające sprawę wznowienia, decyzja ta stała się ostateczna w dniu 21 sierpnia 2013 r. Niewątpliwie zatem wszystkie przywołane pisma skarżącego, w tym pismo, w którym powoływał się na brak informacji o odwołaniu od decyzji o pozwoleniu na budowę, potraktowane jako wniosek wznowienie postępowania, wpłynęły w terminie otwartym do wniesienia odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę i niewątpliwie dotyczyły decyzji nieostatecznej. W konsekwencji niedopuszczalne było potraktowanie wniosku K. F. jako żądania wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę hali tartacznej wraz z zapleczem socjalnym na działce nr [[...]] w B. W niniejszej sprawie bowiem zastosowany powinien być tryb odwoławczy, a pismo z dnia 12 sierpnia 2013 r. z uwagi na jednoznacznie wyrażony zamiar wniesienia odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę winno być potraktowane jako odwołanie. Zastosowanie trybu odwoławczego jest możliwe niezależnie od tego, czy podmiot składający odwołanie może być uznany za stronę postępowania. Według art. 127 § 1 k.p.a. legitymację do wniesienia odwołania ma strona, a więc podmiot, który spełnia przesłanki wypływające z art. 28, 29 i 30 k.p.a. lub przepisów szczególnych (np. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.). Legitymację tę ma więc podmiot, który twierdzi, że jest stroną postępowania w którym wydano decyzję pierwszej instancji. Należy zatem przyjąć koncepcję subiektywną w odniesieniu do legitymacji strony do wniesienia odwołania (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 461). Oznacza to, że gdy odwołanie wniósł podmiot, który twierdzi, że decyzja zaskarżona dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, albo na podstawie przepisów szczególnych powinna być uznana za stronę postępowania, organ odwoławczy, obowiązany jest rozpatrzeć jego odwołanie. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że podmiot ten nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 (zob. też uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, ONSA z 1999 r., nr 4, poz. 119). Tym samym Starosta wznawiając postępowanie w sprawie decyzji z dnia 30 lipca 2013 r. o pozwoleniu na budowę na działce nr [[...]] w B. w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wydając decyzję o odmowie uchylenia decyzji z uwagi na brak przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., naruszył art. 145 § 1 k.p.a. oraz w stopniu istotnym dla wyniku sprawy art. 147 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Wznowił bowiem postępowanie administracyjne bez żądania skarżącego w tym przedmiocie, błędnie uznając jego pisma wniesione w terminie otwartym dla odwołania za podanie o wznowienie postępowania, które na ten czas byłoby niedopuszczalne, z uwagi na brak ostateczności decyzji z dnia 30 lipca 2013 r. Wskazane przepisy w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. naruszył w sposób istotny również Wojewoda, wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy wadliwą decyzję organu pierwszej instancji. Wniosek uznany za podanie o wznowienie postępowania, w którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę stanowił w istocie odwołanie od decyzji z dnia 30 lipca 2013 r. Rzeczą organu drugiej instancji będzie w ponowionym, zwykłym postępowaniu administracyjnym odwołanie to załatwić. Stwierdzenie, że w ustalonych przez organy okolicznościach sprawy nie było podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na zachowanie terminu do wniesienia odwołania uniemożliwia odniesienie się do kwestii naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Oznaczałoby to bowiem wejście w kompetencje organów administracji, a tym samym wykroczenie przez sąd poza zakres kontrolowanej sprawy dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 30 lipca 2013 r. Mając jednak na uwadze prezentowane przez organy obu instancji stanowisko w kwestii pojęcia strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie sposób nie odnieść się do treści art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który status ten reguluje. W myśl wskazanego przepisu, stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Uzupełnieniem powyższej regulacji jest art. 3 pkt 20 tej ustawy, zgodnie z którym obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Trzeba również zauważyć, że przepis art. 3 pkt 20 zawiera otwartą definicję obszaru oddziaływania obiektu. Odsyła bowiem do przepisów odrębnych, którymi są zarówno przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, ale również przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Pojęciem "obszar oddziaływania obiektu" posłużono się w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie utrwalony jest pogląd, że norma wynikająca z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do treści art. 28 k.p.a. Nie oznacza to jednak wyłączenia stosowania art. 28 k.p.a. Podkreślić bowiem należy, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę nadal przymiot strony powiązany jest z istnieniem interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu, a nie z ich naruszeniem. Postępowanie o pozwolenie na budowę nie przestaje być postępowaniem administracyjnym, w którym przymiot strony ustala się w oparciu o istnienie konkretnego, indywidualnego interesu prawnego tj. interesu opartego na przepisach prawa (art. 28 k.p.a.). Przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie wprowadza w tym zakresie żadnych odstępstw, w szczególności nie uzależnia przymiotu strony od ustalenia naruszenia tego interesu (zob.: W. Piątek, A. Despot - Mładanowicz, A. Gliniecki, A. Ostrowska, Z. Kostka "Prawo budowlane. Komentarz", LexPolonica nr 3916025, tezy do art. 28 prawa budowlanego, zob. tez wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 546/12, dostępny w CBOSA, pod adresem strony internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kluczowe znaczenie w sprawach pozwolenia na budowę, dla ustalenia interesu prawnego, ma zawarte w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane sformułowanie "obszar oddziaływania obiektu wyznaczany na podstawie przepisów odrębnych". W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że ustalenie granic tego obszaru następuje każdorazowo na podstawie indywidualnych cech obiektu budowlanego oraz jego przeznaczenia, a więc następuje na potrzeby każdej konkretnej sprawy. Inaczej rzecz ujmując pojęcie obszaru oddziaływania obiektu jest rekonstruowane w każdym odrębnym postępowaniu prowadzonym dla indywidualnych inwestycji (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 490/09, dostępny w CBOSA). Przepisy nie określają natomiast podmiotu zobowiązanego lub uprawnionego do wyznaczania obszaru oddziaływania inwestycji. Niewątpliwie wstępnych ustaleń w tym zakresie dokonuje projektant, a także inwestor, co wynika z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, w którym mowa jest o projektowaniu w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych oraz zapewnieniu poszanowania interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu. Organ administracji właściwy dla postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie jest jednak związany oceną przekazaną przez inwestora czy projektanta, a ma obowiązek przeprowadzić w tym zakresie własne postępowanie wyjaśniające (zob. też: W. Piątek i inni, "Prawo budowlane...", teza 19 do art. 28 Prawa budowlanego). Rozpatrując sprawę ponownie organ pierwszej instancji przekaże wojewodzie odwołanie strony. Organ odwoławczy uwzględni zaś konieczność zastosowania trybu odwoławczego. W tym trybie wyjaśni, czy K. F., właścicielowi nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki inwestowanej, przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę hali tartacznej z zapleczem socjalnym na działce nr [[...]] w miejscowości B. Uwzględni przy tym organ rodzaj i charakter inwestycji, a w szczególności obowiązek nałożony na inwestora w zakresie zachowania norm dotyczących hałasu. Sąd wyraża przy tym pogląd, że nałożenie na inwestora obowiązku dotyczącego zastosowania bariery akustycznej w związku z ochroną przed hałasem (zob. projekt budowlany w aktach administracyjnych) może dawać uprawnienie właścicielowi sąsiedniej nieruchomości na kwestionowanie prawidłowości i wystarczalności zastosowanych w tym projekcie rozwiązań. Mając na uwadze naruszenie art. 145 § 1 k.p.a. i pkt 4 tego przepisu, oraz istotne naruszenie przepisów postępowania - art. 147 k.p.a. oraz art. 151 k.p.a., poprzez wydanie decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe mimo braku przyczyn do wznowienia z uwagi na brak ostateczności decyzji, a także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że pismo, które powinno być uznane za odwołanie potraktowane zostało jako podanie o wznowienie, co stanowi istotne naruszenie art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody . Na podstawie art. 135 tej ustawy sąd uchylił również decyzję Starosty z dnia 21 października 2013 r. oraz postanowienie organu Starosty z dnia 23 sierpnia 2013 r. o wznowieniu postępowania.