II OSK 855/14

II OSK 855 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej w sprawie ze skargi kasacyjnej P. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2635/13 w zakresie odrzucenia skargi P. J. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Sygn. akt II OSK 855 / 14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. J. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., którym stwierdzono, iż wniesienie odwołania skarżącego od decyzji z dnia [...] marca 2013 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Wskazując na treść art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- P.p.s.a.), Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie została doręczona w trybie art. 44 K.p.a. (z upływem 14 dni od dnia pierwszej awizacji, która miała miejsce w dniu 17 lipca 2013 r., tj. w dniu 31 lipca 2013 r.). Termin do wniesienia skargi minął zatem z upływem trzydziestodniowego terminu, czyli 30 sierpnia 2013 r. Skarga została wniesiona ponad dwa miesiące po terminie. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył P. J., wnosząc o jego uchylenie w całości w związku z faktem naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Jako podstawy kasacji wskazano: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), mianowicie przepisu art. 44 K.p.a. przez błędną jego wykładnię, 2. naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), a mianowicie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie. Nadto skarżący wniósł o zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu kasacji skarżący stwierdził, iż nie doręczono mu skutecznie przesyłki w trybie art. 44 K.p.a., a skarżone postanowienie odebrał osobiście w dniu 23 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniesioną w sprawie skargę kasacyjną w granicach określonych normą art. 183 § 1 P.p.s.a., trzeba wyjaśnić, iż w postępowaniu administracyjnym zasadą jest, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 K.p.a.), ewentualnie w siedzibie organu (art. 42 § 2 K.p.a.) bądź każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3 K.p.a.). Pismo można również doręczyć dorosłemu domownikowi adresata, sąsiadowi bądź dozorcy domu, o ile osoby te zobowiążą się oddać pismo adresatowi (art. 43 K.p.a.). Dopiero, jeśli doręczenie w powyższy sposób jest niemożliwe, doręczający może złożyć pismo na okres czternastu dni w placówce pocztowej operatora publicznego lub urzędzie właściwej gminy (miasta), pozostawiając zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w oddawczej skrzynce pocztowej bądź jeśli to niemożliwe, w drzwiach mieszkania adresata lub też w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Doręczenie w trybie tzw. awizo stwarza domniemanie, że przesyłkę doręczono adresatowi, chociaż faktycznie do tego doręczenia do rąk adresata nie doszło. Przepis art. 44 K.p.a. jest regulacją wyjątkową, stąd też powinien być wykładany oraz stosowany ściśle. Gdy dochodzi do doręczenia zastępczego nie ma potrzeby ponawiania prób doręczenia decyzji do rąk własnych adresata, a ewentualne nieprawidłowości przy kolejnych doręczeniach pozostają bez wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego. W okolicznościach niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom autora kasacji doszło do skutecznego, tj. zgodnego z procedurą określoną w art. 44 § 1- 4 K.p.a. sposobu doręczenia postanowienia organu odwoławczego z dnia 12 lipca 2013 r. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy koperty przesyłka została awizowana dwukrotnie w dniach 17 lipca 2013 r. i 25 lipca 2013 r., a na załączonym do niej formularzu potwierdzenia odbioru zaznaczono, w którym Urzędzie Pocztowym złożono przesyłkę oraz podkreślono informację dotyczącą zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z tych też przyczyn błędnie wywodzi autor kasacji, iż nie doszło do skutecznego doręczenia przesyłki skarżącemu w dniu 31 lipca 2013 r., ale w dniu 23 października 2013 r., bowiem zostały spełnione warunki przewidziane w art. 44 K.p.a. W tej też sytuacji, gdy doszło do doręczenia zastępczego, nie było potrzeby ponawiania prób doręczenia decyzji skarżącemu do rąk własnych. Fakt, iż skarżącemu doręczono przesyłkę również w późniejszym terminie pozostaje bez wpływu na sposób liczenia trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 53 § 1 P.p.s.a.). W tej sytuacji za bezzasadne należało uznać postawione w rozpoznawanej kasacji zarzuty naruszenia art. 44 K.p.a. oraz art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny wobec nie stwierdzenia wystąpienia przesłanek, o których mowa w § 2 art. 183 P.p.s.a., na podstawie art. 184 tej ustawy oddalił skargę kasacyjną.