II OZ 346/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. Z. na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/ Lu 346/14 w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie 2) zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz strony skarżącej kwotę 3.008,00 zł (słownie trzy tysiące osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt 346/14, po rozpoznaniu skargi Z. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na Z. Z. kary pieniężnej w kwocie 19.700,00 zł za przekazanie po terminie sprawozdania z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] r., nr [...] (pkt I wyroku) oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz Z. Z. 848,00 zł (osiemset czterdzieści osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. Z. Z. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2015 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 490 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co z kolei doprowadziło do zasądzenia przez Sąd pierwszej instancji na rzecz skarżącego stawki kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 240,00 zł, w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie była należność pieniężna, a tym samym stawka kosztów zastępstwa procesowego winna zostać zasądzona w kwocie 2.400,00 zł - naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 powołanego wyżej rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była należność pieniężna (nałożona na skarżącego kara) - naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia orzeczenia w części rozstrzygnięcia o kosztach postępowania podstawy prawnej ustalenia kosztów postępowania w wysokości stawki minimalnej kosztów zastępstwa procesowego oraz jej niewyjaśnienie. Mając powyższe na uwadze, Z. Z. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w pkt II poprzez zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego jego rzecz kwoty 3.008,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia zawartego w pkt II wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania w tym zakresie oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. Przepisami tymi, które mają w niniejszej sprawie zastosowanie, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 490 ze zm.)- dalej rozporządzenie. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit a rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna określono stawką obliczoną na podstawie § 6. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem niniejszej sprawy była należność pieniężna. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r. wydaną przez Wójta Gminy N. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 19.700 zł za przekazanie po terminie sprawozdania z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi za I kwartał 2013 r. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji, zasądzając zwrot kosztów postępowania, powinien był ustalić wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego uwzględniając § 6 rozporządzenia. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. wezwał wnoszącego skargę do uiszczania wpisu sądowego od skargi w kwocie 591 zł, stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), który stanowi, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi ponad 10.000 zł do 50.000 zł – 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł. Zatem skoro wysokość wpisu sądowego zależała od wysokości należności pieniężnej to przyjąć należy, że stawki minimalne również są od niej zależne. Zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł – 2.400 zł. W niniejszej sprawie koszty, jakie skarżący poniósł w związku z kontrolą sądowoadministracyjną zaskarżonej decyzji to koszt opłaty sądowej od wniesionej skargi (wpis od skargi został uiszczony kwocie 591 zł) oraz koszt wynagrodzenia ustanowionego pełnomocnika (zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia – 2.400 zł) wraz z opłatą skarbową od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł). Ostateczna wysokość kosztów postępowania sądowego, poniesionych przez skarżącego wyniosła zatem 3.008,00 zł, tak jak wskazał skarżący. W świetle powyższych rozważań należało na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylić zaskarżone postanowienie. Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego nie został uwzględniony, ponieważ ustawa procesowa nie przewiduje takiej możliwości w razie uwzględnienia zażalenia; koszty te mogłyby zostać uwzględnione w orzeczeniu Sądu pierwszej instancji, stosownie do art. 200 p.p.s.a.