II SA/Rz 620/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala- Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 58 § 1 i § 2, art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), w związku z art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu A. S. z pobytu stałego w R. przy ul. K. – odmówił A. S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że w dniu 16 maja 2011 r. wpłynął do Prezydenta wniosek L. D. (poprzednie nazwisko S.) o wymeldowanie męża A. S. z lokalu mieszkalnego przy ul. K. w R., do którego wnioskodawczyni przysługiwało i przysługuje spółdzielcze lokatorskie prawo do lokaku. W trakcie toczącego się postępowania Sąd Rejonowy w R. prawomocnym postanowieniem z dnia 2 listopada 2011 r., sygn. akt [...], ustanowił dla nieobecnego A. S. kuratora w osobie N. D. (poprzednio S.), celem reprezentowania w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., orzekł o wymeldowaniu A. S. z pobytu stałego, doręczając decyzję w dniu 22 grudnia 2011 r. wnioskodawczyni L. D. oraz kuratorowi – N. D. Odwołanie od tej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożył A. S. podnosząc, że o decyzji I instancji dowiedział się dopiero z pozwu rozwodowego, a termin rozprawy w tej sprawie odbył się 29 marca 2012 r. Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu Wojewoda przytoczył art. 58 k.p.a. i podał, że wniosek A. S. nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu o wymeldowanie wnioskodawca reprezentowany był przez kuratora ustanowionego przez Sąd a decyzja o wymeldowaniu została prawidłowo doręczona temu kuratorowi w dniu 22 grudnia 2011 r. Odnosząc się natomiast do zarzutów podnoszonych we wniosku podał, że kwestia składania fałszywych zeznań może być przedmiotem doniesienia do prokuratury. Wnioskodawcy przysługuje również uprawnienie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co nie może zastępować złożenia odwołania z uchybieniem terminu z wnioskiem o przywrócenie terminu. W skardze A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającej decyzji wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 58 § 1 i 2 k.p.a., poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania mimo, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w jego uchybieniu, a także w ustawowym terminie od ustania przyczyny uchybienia, dokonał czynności dla której termin był zastrzeżony, 2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. i art. 15 ust. 2, art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji – chociaż decyzja ta została oparta o nieprawdziwie dane przedstawione przez wnioskodawczynię. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że Wojewoda niesłusznie wskazuje drogę wznowienia postępowania administracyjnego, jako jedyne pole, na którym może doprowadzić do uchylenia decyzji. Podniósł, że zaskarżone postanowienie jest nieprawidłowe, gdyż organ nie zbadał przesłanek formalnych i materialnych do skorzystania z możliwości przywrócenia terminu. Nadto zarzucił naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji, gdyż na kuratora powołano córkę skarżącego, mimo że sprawa toczyła się w czasie, gdy córka przebywała u niego we Francji. Wobec tego doręczenie decyzji wnioskodawczyni L. D. – jako przeciwnikowi w sprawie, jest bezskuteczne. Nadto stwierdził, że wnioskodawczyni jak i córka wiedziały gdzie zamieszkuje, gdyż obie przyjeżdżały do niego do Francji. Dodatkowo podniósł, że wnioskodawczyni znała drugi adres skarżącego (dom rodzinny w K.) i nie podała tego miejsca, jako adresu do korespondencji. W końcowej części skarżący odniósł się do merytorycznej treści decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. I. Poza sporem pozostaje, że w trakcie postępowania z wniosku o wymeldowanie A. S., na potrzeby tego postępowania, Sąd Rejonowy w R. postanowieniem z dnia 2 listopada 2011 r., sygn. akt [...], ustanowił dla nieobecnego A. S. kuratora w osobie córki – N. D. Z akt wynika, że decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] o wymeldowaniu, doręczono w dniu 22 grudnia 2011 r. w siedzibie organu L. D. oraz kuratorowi nieobecnego – N. D.; kurator faktu doręczenia decyzji nie podważa. Odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. zawierające wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, A. S. złożył w dniu 4 kwietnia 2012 r. wskazując, że o powyższej decyzji dowiedział się z pozwu o rozwód złożonego przez L. D. w Sądzie Okręgowym. Do pozwu załączona była kserokopia decyzji o wymeldowaniu, a rozprawa rozwodowa odbyła się 29 marca 2012 r. Okoliczności te skarżący potwierdził do protokołu rozprawy z dnia 28 sierpnia 2012 r. /k. 38 akt sądowych/. Z pisma Sądu Okręgowego w R. z dnia 23 sierpnia 2012 r. i załączonego doń w kserokopii dowodu doręczenia wynika, że odpis pozwu z załącznikami w sprawie o rozwód oznaczonej sygn.[...], skarżący osobiście odebrał w dniu 2 lutego 2012 r. /k.32-33 i 38 akt j.w./. II. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin /§ 2/, przy czym przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne /§ 3/. Z unormowania tego jednoznacznie wynika, że wniesienie prośby o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, musi nastąpić w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Datą, od której należy liczyć ten termin, jest data uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Ten 7-dniowy termin jest nieprzywracalny (art. 58 § 3 k.p.a.). III. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Wojewoda wskazał, że decyzja o wymeldowaniu z dnia 21 grudnia 2011 r. skutecznie doręczona została kuratorowi skarżącego – córce N. D. Kurator ustanowiony został przez Sąd Rejonowy w R., gdyż w trakcie postępowania o wymeldowanie zarówno wnioskodawczyni – L. D., jak i N. D. twierdziły, że miejsce pobytu A. S. nie jest im znane. Wobec tego przy prawidłowym doręczeniu decyzji zawierającej poprawne pouczenie o przysługującym środku odwoławczym, brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast kwestia prawidłowości ustanowienia kuratora, w tym składanie fałszywych zeznań przez L. D., wykracza poza rozpoznawaną sprawę. Takie stanowisko organu zasługuje na aprobatę, gdyż skarżący był prawidłowo reprezentowany w sprawie o wymeldowanie a od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. zawierającej stosowne pouczenie, kurator nie wniósł odwołania. Zatem decyzja ta z upływem czternastodniowego terminu liczonego od daty jej doręczenia wnioskodawczyni i kuratorowi, stała się ostateczna. Stąd też brak było podstaw do uwzględnienia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dodatkowym argumentem przemawiającym za odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest uchybienie przez A. S. 7 – dniowemu terminowi do złożenia prośby w tym zakresie. Z pisma Sądu Okręgowego w R. oraz oświadczenia złożonego przez A. S. do protokołu rozprawy z dnia 28 sierpnia 2012 r. w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że wiedzę o podjętej decyzji o wymeldowaniu skarżący uzyskał 2 lutego 2012 r., tj. w dniu osobistego odebrania pozwu o rozwód, do którego dołączono decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] o wymeldowaniu. Dzień doręczenia pozwu jest więc zdarzeniem, od którego należy liczyć rozpoczęcie biegu 7 - dniowego terminu, przewidzianego w art. 58 § 2 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie termin ten został uchybiony, gdyż prośba zawarta w odwołaniu o przywrócenie terminu wniesiona została dopiero 4 kwietnia 2012 r. Stąd też, skoro termin z art. 58 § 2 k.p.a. jest nieprzywracalny /art. 58 § 3 k.p.a./, to przywrócenie terminu do wniesienia odwołania było niedopuszczalne. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że rozpatrując prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ tej podstawowej kwestii nie zbadał. Niemniej jednak okoliczność ta nie miała wpływu na treść zaskarżonego postanowienia, a stanowiłaby jedynie pierwszoplanowy argument dla odmowy uwzględnienie prośby. IV. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że kontrola sądu administracyjnego sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a./, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję /postanowienie/ uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w sposób wyżej wskazany stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa. Z tych względów skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.