II SA/Wa 2146/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.) Ewa Marcinkowska Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata 2007-2010 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] lipca 2013r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania A. C. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w sprawie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy za lata 2007, 2008, 2009 i 2010 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że A. C. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2010 r. na mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. A. C. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w P. o wypłacenie mu w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji następujących świadczeń pieniężnych: 1) ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy za lata 2007, 2008, 2009 i 2010, 2) dopłaty do wypoczynku za 2007 r., 3) zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za przejazd koleją w kwocie ceny biletu II klasy pociągu pospiesznego na odległości 1000 km za rok 2007 – dla niego, za lata 2008, 2009 i 2010 – dla niego i dla żony. Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. na podstawie art. 104, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), w związku z art. 114 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1, art. 86 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz.1687 z późn. zm.) oraz § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 z późn. zm.) odmówił A. C. wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy za lata 2007-2010. Organ wskazał, iż skarżący rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. został zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. okres zawieszenia w czynnościach służbowych został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. Zatem od daty zawieszenia w czynnościach służbowych tj. od dnia [...] listopada 2006 r. do daty zwolnienia ze służby w Policji, tj. [...] maja 2010 r. policjant nie pełnił służby. Wobec faktu, iż w czasie zawieszenia w czynnościach służbowych A. C. nie mógł wykorzystać urlopu wypoczynkowego, a zawieszenie to nie zostało uchylone przed dniem rozwiązania stosunku służbowego – nie ma podstaw do uznania, że policjant z dniem zwolnienia ze służby nabył prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji policjant zwolniony ze służby otrzymuje m.in. ekwiwalent za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe (...). W myśl art. 82 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych. Organ wyjaśnił, że w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych od [...] listopada 2006 r. do [...] maja 2010 r., nie przysługiwało skarżącemu prawo do wykorzystania urlopu wypoczynkowego stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. nr 81, poz. 740 ze zm.). Tym samym nie ma on również prawa do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe za lata 2007-2010. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. C. zarzucił organowi: - naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 114 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i art. 86 ustawy o Policji w związku z błędną wykładnią § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie urlopów policjantów w związku z art. 66 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 7 i art. 2 Konstytucji RP, - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Skarżący podkreślił, iż prawo do urlopu gwarantowane przez Konstytucję RP, jest prawem socjalnym i wszelkie ograniczenia tego prawa muszą wynikać tylko z ustawy, zatem decyzja Komendanta Powiatowego Policji w P. została wydana bez podstawy prawnej, w oparciu o nieistniejący przepis prawny i bez wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] lipca 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Podać należy również, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona została decyzja Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] odmawiająca A. C. wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy za lata 2007, 2008, 2009 i 2010. Zgodnie z art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych. Prawo do urlopu w pełnym wymiarze policjant nabywa z upływem roku służby (...). Art. 114 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowi, że policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe (...). Natomiast § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 z późn. zm) stanowi, że policjantowi nie udziela się urlopu wypoczynkowego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Zdaniem Sądu, organ dokonał niewłaściwej interpretacji powyżej przytoczonych przepisów i podjął wadliwą decyzję. Wbrew twierdzeniu organu, skarżący nabył bowiem prawo do urlopów wypoczynkowych, jak również otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za ich niewykorzystanie w związku ze zwolnieniem ze służby. Skarżący urlopów wypoczynkowych nie mógł wykorzystać, gdyż nie mogły być mu udzielone w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Fakt zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych ograniczył jedynie jego prawo do wykorzystania urlopu wypoczynkowego w tym okresie, ale nie utracił on prawa do przysługujących mu urlopów wypoczynkowych. Skoro skarżący nie wykorzystał należnych mu urlopów wypoczynkowych bo nie mogły być mu udzielone w okresie zawieszenia, to w związku ze zwolnieniem ze służby powinien otrzymać ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Należy również zwrócić uwagę na art. 107 ustawy o Policji, który reguluje kwestie związane z przedawnieniem roszczeń. Zgodnie z jego treścią: 1. roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. 2. organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. 3. bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa: 1) każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia; 2) uznanie roszczenia. W tej sytuacji kwestią, którą powinien rozstrzygnąć organ jest to, czy świadczenie to nie uległo przedawnieniu w świetle art. 107 ustawy o Policji. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.