II OSK 155/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2192/13 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2192/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską. Jak wynika z akt sprawy, Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] cofnął K. B. pozwolenie na broń palną myśliwską w celu łowieckim w związku z uzyskaniem informacji o prawomocnym skazaniu go za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] marca 2012 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1282/12 oddalił skargę K. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r. Pismem z dnia 17 maja 2013 r. K. B. wniósł do Komendanta Głównego Policji wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] cofającej K. B. pozwolenie na broń palną myśliwską w celu łowieckim. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant wskazał, iż przedmiotowa decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), bowiem Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu był organem właściwym miejscowo i rzeczowo do jej wydania. Brak jest również podstaw do uznania, że ww. decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jako podstawę materialnoprawną decyzji z dnia 5 marca 2012 r. organ przyjął art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), który stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. W sprawie K. B. zastosowano art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Ustalenie prawomocnego skazania K. B. za umyślny czyn z art. 178a § 1 k.k. stanowiło obligatoryjną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego względu organ nie był zobowiązany do uzyskania uzasadnienia wyroku skazującego, ani też przedstawienia faktycznej i prawnej argumentacji dotyczącej oceny, czy strona stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zdaniem organu, błędne przywołanie decyzji przyznającej stronie prawo do broni myśliwskiej oraz organu, który tę decyzję wydał, nie stanowi istotnej wady mogącej mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy cofnięcia pozwolenia na broń. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1282/12. Stosownie bowiem do art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd uwzględnia z urzędu naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Nadto organ stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja dotknięta jest którąkolwiek z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 3 - 7 k.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył K. B. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Komendant ponownie wskazał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] marca 2012 r. z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2013 r. wniósł K. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2192/13 na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że kwestia legalności decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności została prawomocnie przesądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1282/12, oddalającym skargę K. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] marca 2012 r. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu, podjęte na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. jest prawidłowe. Zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OPS 6/09, LEX nr 530338), żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu uwzględniając okoliczność, że w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1282/12 nie zostało sporządzone pisemne uzasadnienie wyroku, organ nadzoru prawidłowo uznał, iż zarzuty i argumenty skarżącego dotyczące decyzji objętej wnioskiem wymagają merytorycznej oceny w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu zgodzić należy się z organem odwoławczym, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja nie jest dotknięta żadną z ww. wad kwalifikowanych. Podstawę prawną decyzji KWP we Wrocławiu z dnia [...] marca 2012 r. stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Przepis ten znalazł zastosowanie wobec skarżącego z tego powodu, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze Wydział II Karny z dnia [...] października 2011 r. (sygn. akt [...]) został on uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 2 k.k. (kierowanie rowerem w stanie nietrzeźwości - 0,63 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), za co wymierzono mu karę grzywny, orzeczono zakaz prowadzenia rowerów na okres dwóch lat oraz ustalono świadczenie pieniężne na cele społeczne. Ustalenie prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. wypełniło stan prawny określony w ww. przepisach ustawy o broni i amunicji. Nie ma zatem racji skarżący upatrując rażącego naruszenia prawa (art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a.) w zachowaniu organu, który "zaniechał przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie, czy przestępstwo za które został prawomocnie skazany stanowiło realne zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego". Ustawodawca nakazuje w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uznawać za osoby stwarzające zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego po pierwsze - osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (lit. a), a po drugie - osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, a także przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (lit. b). To sam ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przesądził zatem, jakie osoby stanowią określone w tym przepisie zagrożenie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (sentencja ww. wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia [...] października 2011 r.) był wystarczający dla uznania, że zachodzi obligatoryjna przesłanka cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Ustalenie bowiem przez organ, że skarżący jest osobą skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo oznacza, że jest jednocześnie osobą stwarzającą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sąd podkreślił, że zarzut dotyczący naruszenia art. 6, art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia przez organ wystąpienia wszystkich przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w tym zaniechanie ustalenia, czy przestępstwo, za które skarżący został prawomocnie skazany stanowiło realne zagrożenie dla niego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, był przedmiotem skargi K. B. z dnia 11 czerwca 2012 r. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję KWP we Wrocławiu z dnia [...] marca 2012 r. Oddalając skargę wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 1282/12) WSA w Warszawie nie podzielił jednak stanowiska skarżącego, że organ orzekający dopuścił się naruszenia ww. przepisów postępowania administracyjnego, a tym bardziej w stopniu rażącym. Odnośnie podniesionego w skardze zarzutu, że "po ponownym rozpoznaniu sprawy została ona rozpoznana przez tę samą osobę, która rozpoznała sprawę zakończoną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]" Sąd podkreślił, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, iż pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy ten sam pracownik organu brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji która wydana została w tym samym postępowaniu (w tej samej sprawie administracyjnej). Postępowanie w trybie zwykłym (w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń) i postępowanie w trybie nadzwyczajnym (w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń) to dwie odrębne przedmiotowo, samodzielne sprawy administracyjne, a zatem wyłączenie pracownika organu, o którym mowa w ww. przepisie nie ma zastosowania w sytuacji wydania decyzji w nowej sprawie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym. Sąd wskazał, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie został naruszony w niniejszej sprawie, bowiem decyzja z dnia 19 lipca 2013 r. została wydana przez - działającego z upoważnienia Komendanta Głównego Policji - kom. D. A. radcę Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prewencji i Ruchu Drogowego KGP, zaś utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia [...] września 2013 r. przez - działającą z upoważnienia KGP - mł. insp. H. K. Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prewencji i Ruchu Drogowego KGP. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2014 r. wniósł K. B. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego,które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 9 ust. 1 i 5 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię art. 9 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji polegającą na ustaleniu, że organem właściwym do cofnięcia pozwolenia na broń jest właściwy organ Policji, podczas gdy w sytuacji jeśli pozwolenie na broń zostało wydane dla żołnierza zawodowego przez właściwy organ wojskowy, organem właściwym do cofnięcia pozwolenia na broń jest właściwy organ wojskowy (obecnie właściwy Komendant Żandarmerii Wojskowej), a ponadto cofnięcie w tej sytuacji pozwolenia na broń przez właściwy organ Policji odbyło się bez podstawy prawnej - przy czym błędna wykładnia przywołanych norm prawa materialnego spowodowała błędną ocenę zaskarżonej decyzji, co w dalszej konsekwencji doprowadziło do niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., pomimo że istniała podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię art. 9 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji polegającą na ustaleniu, że wyrok sądu karnego skazujący za przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. jest wystarczającą przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń, nawet jeśli z wyroku tego nie wynika wprost, że czyn zabroniony popełniono umyślnie, podczas gdy w sytuacji takiej wyrok sądu karnego nie jest wystarczającą przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń, co oznacza, że zaskarżoną decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a zatem zaskarżoną decyzją organ powinien był stwierdzić nieważność decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni, w wobec odmiennego rozstrzygnięcia należało uchylić zaskarżoną decyzję w postępowaniu sądowo administracyjnym; 3. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 9 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, bowiem decyzja będąca przedmiotem postępowania z wniosku stwierdzenie nieważności koliduje z wcześniej wydaną decyzją ostateczną - pozwoleniem na posiadanie broni, a zatem wystąpiła przesłanka nieważności tej decyzji, przez co w niniejszej sprawie organ administracji powinien był stwierdzić nieważność decyzji cofającej pozwolenie na broń, zaś w postępowaniu sądowoadministracyjnym należało uchylić zaskarżoną decyzję; 4. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 9 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, bowiem z uwagi na fakt, że w mocy pozostaje wcześniejsza decyzja o pozwoleniu na posiadanie broni przez skarżącego, przez co wykonanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń - zdanie broni, spowodowałoby, że skarżący podlegałby karze za nielegalne posiadanie broni, przez co decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń jest nieważna, a zatem błędnie orzeczono w decyzji będącej przedmiotem niniejszej skargi, a następnie błędnie oddalono skargę na przedmiotową decyzję; 5. podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a. bowiem w trakcie postępowania doszło do uchylenia art. 178a § 2 k.k., a więc czyn, za który skazany został skarżący uległ zgodnie z art. 4 § 4 k.k. zatarciu z mocy prawa, a zatem wyszły na jaw nowe okoliczności, a skazanie dotyczące skarżącego należy zgodnie z art. 106 k.k. uważać za niebyłe, a zatem zachodzą przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji, co powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.; 6. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., a także art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzje została wydana przez osobę (p. H. K.), która brała udział w postępowaniu nieważnościowym przy pierwszym rozpoznaniu zakończonym decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2013 r., [...], 7. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a, w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. a także art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez oddalenie skargi kasacyjnej w sytuacji, w której zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję wydaną z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności została wydana przez tego samego pracownika (D. A.), który wcześniej wydał decyzję oddalającą odwołanie od decyzji będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego, a zatem pracownika podlegającego wyłączeniu zgodnie z art. 24 k.p.a., przez co nie było zasadne utrzymanie w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności, a zatem należało uchylić zaskarżoną decyzję; 8. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy organ administracji zaniechał wyjaśnienia wszystkich przesłanek związanych z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, opierając się jedynie na wyroku sądu karnego, co do którego organ nie zbadał, czy czyn popełniony został umyślnie, a w konsekwencji organ nie rozpoznał istoty sprawy, bowiem nie zbadał, czy decyzja będąca przedmiotem postępowania nieważnościowego była wadliwa w sposób, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 6 k.p.a., a w konsekwencji oddalenie skargi kasacyjnej na decyzję naruszało art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.; 9. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ administracji zaniechał ustaleń w zakresie świadczącym, że skarżący posiada pozwolenie na broń na podstawie decyzji [...] wydanej przez Komendanta Wyższej Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej w Jeleniej Górze oraz zezwolenia Komendanta Centrum Szkolenia Radiotechnicznego w Jeleniej Górze z dnia [...] marca 2001 r., co miało istotne znaczenie dla stwierdzenia wyżej wymienionych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji cofającej pozwolenie na broń, a w konsekwencji powinno było prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której organ administracji nie orzeka co do istoty sprawy lecz jako organ kasacyjny zajmuje się kwestiami czysto prawnymi dotyczącymi nieważności decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych i poglądach doktryny przyjmuje się, że naruszenie prawa będzie rażące wtedy, gdy jego skutków społeczno gospodarczych nie można akceptować z punktu widzenia państwa prawa i musi być to naruszenie oczywiste. Muszą to być wady o szczególnym charakterze gatunkowym, nie dającym się pogodzić z zasadami praworządności, powodującym konieczność wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego. Rażące naruszenie prawa nie może odnosić się do pewnego luzu decyzyjnego organu wydającego decyzję chyba, że organ jawnie wyszedł poza granice swobodnej oceny. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności, a nie w dacie orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Skoro zatem w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji orzeka na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności, to późniejsza zmiana przepisów prawa nie ma znaczenia w sprawie. Bez wpływu na ocenę legalności skarżonego rozstrzygnięcia pozostają zmiany dokonane w Kodeksie karnym ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) zgodnie z którymi czyn z art. 178a został uznany za wykroczenie. Na podkreślenie zasługuje bowiem, że sądowa kontrola opiera się na stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący wyrokiem z 5 października 2011 r. został skazany za popełnienie czynu z art. 178a k.k. Ustawa, z dnia 27 września 2013 r., weszła w życie 9 listopada 2013 r. i wprowadzone tą ustawą zmiany w zakresie kwalifikacji czynu popełnionego przez skarżącego nie mają znaczenia z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonej decyzji. Dlatego też nie można podzielić poglądu skarżącego o nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] marca 2012 r. Co oznacza, że również zarzut skargi kasacyjnej wskazany w pkt 5 nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej wskazanego w pkt 2 należy wskazać, że skazanie skarżącego za czyn określony w art. 178a k.k. może stanowić podstawę do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu; - przeciwko bezpieczeństwo w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., tj. umyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W powołanym przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, ustawodawca rozstrzygnął, iż wypełnia przesłankę zagrożenia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, tak więc organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi sporu to, że czyn z art. 178a § 1 k.k. jest przestępstwem umyślnym. Popełniając je sprawca de facto świadomie godzi się na takie jego ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie czy zniszczenie mienia. Prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń za popełnienie umyślnego przestępstwa ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. Organy Policji w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie przepisów prawa, nie weryfikują przebiegu postępowania karnego, trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych, ani kwestii orzeczonych przez sąd kar czy środków karnych. Wystarczy przy tym jednorazowe skazanie, co jednoznacznie wynika z brzmienia omawianego przepisu. W sytuacji ziszczenia się powyższej przesłanki organ Policji nie jest obowiązany do badania innych okoliczności, w tym odnoszących się bezpośrednio do posiadacza pozwolenia na broń. Dlatego też zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie podkreślić trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie zasadnie organy Policji oparły się na wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze, bez badania, czy czyn popełniony przez skarżącego został popełniony umyślnie, ponieważ jak już wyżej wskazano prawomocny wyrok sądu karnego, ma dla organów Policji charakter wiążący. Oznacza to, że również zarzut skargi kasacyjnej wskazany w pkt 8 nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając zarzuty naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zamieszczone w pkt 6 i 7 skargi kasacyjnej, należy po pierwsze mieć na uwadze, że w niniejszym postępowaniu był rozpoznawany wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Jak wspomniano na wstępie postępowanie nieważnościowe jest odrębnym postępowaniem, postępowaniem w nowej sprawie pod względem procesowym. W niniejszej sprawie postępowanie, w którym cofnięto pozwolenie na broń palna myśliwską, zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2012 r., następnie decyzja ta została poddana kontroli sądowej, która zakończyła się wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r. oddalającym skargę K. B. Sam fakt wydania wyroku oddalającego skargę świadczy o tym, że poddana kontroli sądowej decyzja jest zgodna z prawem, istnieje domniemanie, że nie jest dotknięta również żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z uwagi jednak, że w/w wyrok z 18 grudnia 2012 r. nie zawierał uzasadnienia, bowiem z takim wnioskiem nie wystąpił skarżący, należało wziąć pod uwagę uchwałę NSA z 27 grudnia 2009 r., I OPS 6/09, zgodnie z którą wszczęto postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji KGP z 2012 r. Faktem jest, że decyzja z dnia [...] lipca 2013 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2012 r. podpisała ta sama osoba, która podpisała decyzję kwestionowaną, jednak ta decyzja była wcześniej kontrolowana przez sąd administracyjny oddalający skargę, oraz decyzję z dnia [...] września 2013 r., wydaną na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy podpisała inna osoba. W tej sytuacji w ocenie Sądu, mając na uwadze odrębność postępowań zwykłego i nadzwyczajnego oraz pomiędzy nimi przeprowadzoną kontrolę sądową decyzji, nie zachodziły przesłanki z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., a w konsekwencji nie został naruszony art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Reasumując należy zauważyć, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r. była poddana kontroli sądowej z wynikiem pozytywnym, a decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2013 r. nie była ostatnią decyzją wydaną w postępowaniu nieważnościowym, gdyż po niej została wydana decyzja z dnia [...] września 2013 r. Za niezasadny należy również uznać zarzut skargi kasacyjnej wskazany w pkt 3 ponieważ, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie późniejsza decyzją cofająca pozwolenie na broń, z uwagi na spełnienie określonych przesłanek, w żaden sposób nie koliduje z wcześniejszą decyzją udzielającą pozwolenia na posiadanie broni. Decyzja cofająca pozwolenie na broń powoduje utratę prawa do posiadania broni palnej i z jej istoty wynika, że wcześniejsza decyzja udzielająca pozwolenia na broń palną staje się bezprzedmiotowa, bez konieczności jej uchylania w postępowaniu administracyjnym, czy też sądowoadministracyjny. Konsekwencją utraty prawa do posiadania broni palnej jest zgodnie z art. 22 ustawy o broni i amunicji zbycie tej broni za pośrednictwem przedsiębiorcy uprawnionego do obrotu bronią, pomiędzy osobami posiadającymi pozwolenie na ten sam rodzaj broni lub poprzez pozbawienie broni cech użytkowych. Jeżeli broń nie zostanie zbyta lub przekazana do zniszczenia należy złożyć ją do depozytu Policji w terminie 30 dni (art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji). Dopiero po nie zastosowaniu się do obowiązku zbycia broni lub przekazania jej do depozytu właściwe organy mogą wszcząć postępowanie karne z tytułu nielegalnego posiadania broni. Dlatego też, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie wykonanie decyzji o cofnięciu pozwolenia broń nie powoduje sytuacji, że jest on zagrożony wszczęciem postępowania karnego z tytułu nielegalnego posiadania broni, co czyni zarzut wskazany w pkt 4 skargi kasacyjnej nieusprawiedliwionym. Również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. zamieszczony w pkt 9 jest niezasadny, ponieważ Sąd I instancji podjął rozstrzygnięcie na podstawie wyczerpujących akt sprawy, które zostały zebrane przez organy Policji. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest decyzji Komendanta Wyższej Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej w Jeleniej Górze nr [...], jednakże znajduje się w nich decyzja Komendanta Centrum Szkolenia Radioelektronicznego z dnia [...] marca 2001 r. orzekająca o wydaniu na rzecz skarżącego pozwolenia na broń myśliwską. Ustawa o broni i amunicji w art. 18 określa wprost, iż o cofnięcia pozwolenia na broń orzeka właściwy organ Policji. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie w ustawie tej brak jest wskazania, że organem właściwy do cofnięcia pozwolenia na broń wobec żołnierza zawodowego jest właściwy organ wojskowy (Komendant Żandarmerii Wojskowej). Takie wskazanie znajduje się w art. 9 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zgodnie z którym broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej z pkt 1 nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.