II GSK 2002/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2155/13 w sprawie ze skargi K. Spółki z o.o. w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. K. Spółki z o.o. w K. na rzecz K. Spółki z o.o. w K. 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2155/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi "K." Spółki z o.o. w K., uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] października 2012 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Urząd Patentowy udzielił M. K. Sp. z o.o. w K. (dalej uprawniona, autor skargi kasacyjnej) prawo ochronne na znak towarowy słowno-graficzny "MŁYN KOSTRZYN nad Odrą MĄKA PSZENNA WROCŁAWSKA TYP 500" nr R-217378, zgłoszony [...] grudnia 2007 r., przeznaczony do oznaczania towarów i usług z klasy 30 – mąka. Pismem z [...] kwietnia 2010 r. "K." Spółka z o.o. w K. (dalej wnioskodawczyni, skarżąca) wniosła sprzeciw wobec powyższej decyzji. Jako podstawę prawną sprzeciwu podała art. 246 oraz art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 3, art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.) i wyjaśniła, że sporny znak towarowy przeznaczony do oznaczania mąki jest identyczny z używanym przez nią wcześniej oznaczeniem przeznaczonym także do oznaczania mąki. Wskazała m.in., że etykieta zamieszczana na opakowaniach mąki sprzedawanej przez uprawnionego, stanowiła i stanowi odtworzenie etykiety wcześniej stosowanej na opakowaniach mąki pszennej wrocławskiej, wprowadzonej do obrotu przez inne podmioty. Zdaniem wnoszącej sprzeciw oznaczenie to stanowi utwór prawa autorskiego, którego właścicielem jest Z. F., na którego rzecz udzielono prawo ochronne pod numerem R-137828 na znak towarowy stanowiący graficzne tło na opakowaniach mąki pszennej wrocławskiej, w które wkomponowana jest sporna etykieta. Zgodnie z umową z [...] października 2007 r. prawo ochronne na ten znak towarowy zostało sprzedane skarżącej. Równocześnie ze sprzedażą prawa ochronnego nr R-137828 Z. F. udzielił spółce upoważnienia do stosowania jego utworu w postaci etykiety nakładanej na opakowanie mąki pszennej wrocławskiej. W ocenie wnoszącej sprzeciw sporne prawo ochronne narusza jej prawa majątkowe do utworu wyrażającego się w etykiecie do mąki, która tak oznaczana była sprzedawana wcześniej niż dokonano zgłoszenia spornego znaku. Co więcej, sporne oznaczenie zostało zgłoszone w złej wierze, ponieważ uprawniony w dniu zgłoszenia znaku wiedział, że na rynku od dawna sprzedawano mąkę pszenną wrocławską w opakowaniach opatrzonych etykietą pokrywającą się z etykietą spornego znaku. Uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny. Podkreślił, że składająca sprzeciw nie wykazała żadnymi dowodami, że Z. F. jest autorem wzoru opakowania mąki. Decyzją z [...] października 2012 r. Urząd Patentowy oddalił sprzeciw "K." Spółki z o.o. w K. wobec udzielenia na rzecz "M. K." Sp. z o.o. w K. prawa ochronnego na znak towarowy "MŁYN KOSTRZYN nad Odrą MĄKA PSZENNA WROCŁAWSKA TYP 500" i orzekł o kosztach postępowania. Urząd Patentowy nie podzielił zarzutu udzielenia spornego prawa ochronnego z naruszeniem przepisu art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Ocenił, że wnosząca sprzeciw nie wykazała, aby na podstawie spornego znaku towarowego odbiorcy mogliby być wprowadzeni w błąd w odniesieniu do jakiejkolwiek właściwości towarów, do oznaczenia których został przeznaczony sporny znak towarowy, tj. mąki. Zdaniem organu bezzasadny jest zarzut udzielenia prawa ochronnego z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Organ uznał, że porównywane znaki towarowe różnią się od sienie istotnie na wszystkich płaszczyznach postrzegania – wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Porównując sporny znak słowno-graficzny i przeciwstawiony mu znak graficzny, stwierdził, że wywierają one całkowicie odmienne ogólne wrażenie, więc nie może być mowy o wprowadzeniu odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia towarów oznaczanych tymi znakami. Urząd Patentowy, oceniając zasadność naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., uznał, że skarżąca nie zaprezentowała takich materiałów, które dowodziłyby, że wskazana przez nią etykieta spełnia łącznie wszystkie cechy kwalifikujące ją jako utwór podlegający ochronie prawno-autorskiej, w szczególności, że ma indywidualny charakter. Zdaniem Urzędu nawet gdyby uznać, że ta etykieta spełnia wszystkie cechy utworu i jako taka podlega ochronie prawno-autorskiej, to w aktach sprawy brak jest obiektywnych dowodów, które potwierdzałby, że autorskie prawa majątkowe do etykiety przysługują Z. F.. Za taki dowód organ nie uznał zeznań Z. F., który – choć nie jest stroną postępowania – jest zainteresowany jego wynikiem, jako że wnosząca sprzeciw powołuje się w tej sprawie na naruszenie jego praw autorskich do etykiety. Ponadto organ zaznaczył, że Z. F. zeznał m.in., że W. H. "jest niejako twórcą etykiety", co świadczy o tym, iż sam nie jest do końca pewien, czy W. H. jest rzeczywiście twórcą tej etykiety. Jak wyjaśnił Urząd, wnosząca sprzeciw nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które potwierdzałyby, że etykieta ta rzeczywiście została stworzona przez W. H. w wyniku wykonywania obowiązków z tytułu umowy o pracę zawartej z Z. F., a następnie została przez niego przejęta, a tym samym, że to jemu przysługują autorskie prawa majątkowe do tej etykiety, do używania której mógł upoważnić składającą sprzeciw. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., organ przyjął, że uprawniony nie zgłosił spornego znaku towarowego w złej wierze i podkreślił, że wnosząca sprzeciw nie wykazała istnienia takich okoliczności, towarzyszących zgłoszeniu tego znaku, które świadczyłyby o nagannym zachowaniu uprawnionego. Co więcej organ wskazał, że w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających, że od 2003 r. do listopada 2007 r. poza uprawnionym także inne podmioty wprowadzały do obrotu towary oznaczane spornym znakiem towarowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę "K." Spółki z o.o. w K. na powyższą decyzję. Sąd wyjaśnił, że przedmiotem niniejszej sprawy jest żądanie skarżącej objęte sprzeciwem i jej ostatecznym stanowiskiem wyrażonym na rozprawie przed Urzędem Patentowym w dniu [...] października 2012 r. Ze stanowiska tego wynika, że znakiem przeciwstawionym spornemu znakowi uprawnionego jest etykieta dla oznaczania mąki wrocławskiej, jako niezarejestrowany słowno-graficzny znak towarowy – utwór, do którego majątkowe prawa autorskie przysługują Z. F., który zlecił wykonanie etykiety swojemu pracownikowi na długo przed rejestracją spornego znaku. Na prawa Z. F. powołuje się skarżąca jako upoważniona do korzystania z etykiety i nakładania jej na opakowanie produkowanej przez siebie mąki 1 kilogramowej. Zdaniem Sądu nie było potrzeby przeciwstawienia spornemu znakowi uprawnionego – znaku towarowego graficznego nr R-137828 ani przeprowadzania jego analizy porównawczej ze spornym znakiem w oparciu o art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Sąd ocenił, że znak nr R-137828 został powołany w ramach relacjonowania przez skarżącą stanu faktycznego, jako element tego stanu mający dowodzić okoliczności i charakteru związków gospodarczych łączących skarżącą z przedsiębiorstwem Z. F.. Sąd stwierdził, że wymienienie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. jako jednej z podstaw prawnych sprzeciwu nie oznaczało, że przeciwstawionym znakowi spornemu jest znak towarowy graficzny nr R-137828, bowiem według argumentów sprzeciwiającego przepis ten był podany posiłkowo dla przeprowadzenia porównania znaku spornego ze znakiem w postaci etykiety – niezarejestrowanego słowno-graficznego znaku towarowego – utworu. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego wielokrotnie przedstawiała porównawczo obie słowno-graficzne etykiety dla mąki wrocławskiej. O ile organ wymagał, aby przeciwstawiona etykieta została opisana, powinien do tego zobowiązać wnoszącą sprzeciw. Brak opisu niezarejestrowanego znaku towarowego nie oznacza pominięcia żądania strony, natomiast uzasadnia zarzut naruszenia art. 255 ust. 4 p.w.p. w sposób przemawiający za uchyleniem zaskarżonej decyzji już tylko z tej przyczyny. W ocenie Sądu Urząd Patentowy, dokonując oceny dowodów przedstawionych na okoliczność zarzutu z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., naruszył art. 80 w związku z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (DZ. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.). Jak zauważył Sąd twierdzeniu uprawnionego, że to świadek S. zaprojektował szatę graficzną znaku – przeczą jego zeznania, bowiem na rozprawie przed organem zeznał, że nie projektował opakowań na rzecz M. K.. Za słuszne Sąd uznał także zarzuty skargi odnośnie braku oceny przez organ zeznań świadka H., który zeznał, że mąkę z tymi etykietami sprzedaje od 1995 r. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że w tym czasie nie istniała spółka uprawnionego. Sąd nie zgodził się również z oceną zeznań świadka F., których fragment został przez organ wyrwany z kontekstu jego wypowiedzi. Jeżeli organ miał wątpliwości jak rozumieć użycie określenia "niejako" to powinien dopytać świadka. Użycie tego określenia nie zmienia faktu, że świadek zeznał, iż etykiety są jego własnością i wskazał okoliczności w jakich powstały w latach 90-tych, a mianowicie stworzone zostały na jego zlecenie przez pracownika H., a na rynku zaczęły funkcjonować w 1995 r. Ponadto, w ocenie Sądu pominięty został dowód w postaci pisma producenta opakowań z [...] sierpnia 2009 r. na okoliczność współpracy w zakresie produkcji opakowań do mąki i postaci słowno-graficznej widniejącej na tych opakowaniach. Zdaniem Sądu opisane wyżej wątpliwości oznaczają, że stan faktyczny w sprawie w przedmiocie przesłanek z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. został ustalony z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, że Urząd nie przeprowadził na tyle rzetelnej oceny dowodów, aby uznać, że zgłaszając znak do ochrony uprawniony nie dział w złej wierze w rozumieniu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Z uzasadnienia kontrolowanej decyzji nie wynika, by organ dokonał dokładnej analizy faktów i w sposób jasny oraz zrozumiały wyjaśnił zasadność przesłanek jakimi się kierował przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Formułując wskazania co do dalszego postępowania WSA polecił organowi przeprowadzić postępowanie stosownie do zasad ogólnych k.p.a., uwzględnić zarzuty, odnieść się do wszystkich okoliczności faktycznych i materiału dowodowego, który zgromadzony zostanie w sprawie, by następnie na jego podstawie podjęta została decyzja administracyjna prawidłowo uzasadniona o przekonywującej treści. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. K. Sp. z o.o. w K., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 255 ust. 4 p.w.p. poprzez wyjście przez Sąd I instancji poza granice sprawy administracyjnej zainicjowanej skargą wniesioną wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP i zajęcie stanowiska jakoby "znakiem przeciwstawionym spornemu znakowi uprawnionego jest etykieta dla oznaczenia mąki, jako niezarejestrowany słowno-graficzny znak towarowy", w sytuacji gdy przedmiot niniejszej sprawy został zogniskowany na płaszczyźnie przeciwstawienia spornemu znakowi towarowemu uprawnionego (skarżącego – M. K. Sp. z o.o.) o numerze R-217378, znaku towarowego K. Spółki z o.o. zarejestrowanego pod numerem R-137828; 2. art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez jego wadliwą interpretację wyrażającą się w przyjęciu, że ocena postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP powinna zostać dokonana przez pryzmat przepisów k.p.a. stosowanych wprost (tj. bez odpowiednich modyfikacji), gdy tymczasem specyfika rzeczonego postępowania rodzi konieczność stosowania owych przepisów z istotnymi modyfikacjami uwzględniającymi jego kontradyktoryjny charakter; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP w oparciu o wadliwe ustalenie, wedle którego postępowanie sporne przed organem administracji publicznej w zakresie analizy przesłanek z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., zostało przeprowadzone z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy przedmiot sprawy administracyjnej wskazany w sprzeciwie od decyzji Urzędu Patentowego RP (porównanie znaków towarowych R-137827 ze znakiem towarowym R-217379) stanowił o irrelewantności (ewentualnego) naruszenia przywołanych norm proceduralnych dla wyniku sprawy; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP w oparciu o wadliwe ustalenie, wedle którego Urząd Patentowy RP nie dokonał rzetelnej oceny dowodów pozwalającej na stwierdzenie, że "sprzeciwiająca nie wykazała istnienia takich okoliczności towarzyszących zgłoszeniu spornego znaku towarowego, które świadczyłyby o nagannym zachowaniu uprawnionego", co stanowiło o naruszeniu wyżej wymienionych przepisów k.p.a., a także art. 255 ust. 4 p.w.p., podczas gdy cytowana konkluzja organu administracji publicznej została poczyniona w ramach analizy sprawy dokonywanej z uwzględnieniem – zupełnie pominiętej przez Sąd a quo – zasady kontradyktoryjności, a nadto nawet w przypadku zaakceptowania stanowiska Sądu I instancji o naruszeniu przywołanych norm proceduralnych, nie mogło mieć ono (istotnego) wpływu na wynik sprawy. Wnosząca sprzeciw wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oparto wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa procesowego. W tej sytuacji należy podkreślić, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu kasacyjnego opisanego w punkcie 1 jej petitum, należy wskazać, że przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. statuuje zasadę niezwiązania sądu administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi, a więc orzekania także z urzędu, lecz w granicach sprawy. Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie naruszył powyższego przepisu. Jak wynika z akt sprawy, sprzeciw oparto na zarzucie naruszenia przy rejestracji spornego znaku przepisów art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. , art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w. p. i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i te właśnie przepisy stały się przedmiotem analizy Sądu I instancji (a wcześniej Urzędu Patentowego) w świetle argumentów przedstawionych przez wnoszącą sprzeciw spółkę K.. W sprzeciwie przeciwstawiono spornemu znakowi towarowemu o numerze R- 217378 słowno-graficzne niezarejestrowane oznaczenie (etykietę) stanowiące utwór prawa autorskiego, do którego swoje prawo wywodzi wnosząca sprzeciw a także, o czym będzie mowa dalej, zarejestrowany znak towarowy R- 137828. Przy czym należy podkreślić, że fundamentalne dla sprawy ustalenie, iż wzmiankowana etykieta jest utworem prawa autorskiego jest wiążące w tej sprawie, gdyż wyrażone w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji (a wcześniej organu) nie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości odniesienia się do powyższej kwestii i przeprowadzenia oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku w tym aspekcie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić stanowiska wnoszącego skargę kasacyjną, że przedmiot niniejszej sprawy został zogniskowany na płaszczyźnie przeciwstawienia spornemu znakowi towarowemu, znaku towarowego sprzeciwiającej się spółki K. zarejestrowanego pod numerem R-137828. Przeczy temu już sama treść sprzeciwu, w którym wskazano nie tylko na znak towarowy R-137828, ale głównie przecież na niezarejestrowane oznaczenie słowno-graficzne (ww. etykietę – utwór prawa autorskiego). Należy zauważyć, że zarejestrowany znak sprzeciwiającej się o numerze R-137828 był powoływany w sprzeciwie w aspekcie naruszenia przy spornej rejestracji art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wyrażając pogląd o braku przeciwstawienia w tej sprawie znaku towarowego R – 137828 popełnił błąd tłumacząc intencje strony, zamiast oprzeć się w pierwszej kolejności na treści sprzeciwu. Tym niemniej wadliwość ta nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż zarzut skargi kasacyjnej wymieniony w punkcie I petitum skargi oraz powiązany z nim zarzut kasacyjny z punktu III nie podważa skutecznie stanowiska Sądu I instancji, który prawidłowo uznał, że w tej sprawie przeciwstawiono także niezarejestrowaną etykietę stanowiącą utwór prawa autorskiego. Uwzględniając powyższe konieczne stało się wyrażenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wiążącego poglądu, że Sąd I instancji niezasadnie zakwestionował prawidłowe stanowisko Urzędu Patentowego RP, który uznał, że rejestracja spornego znaku nie nastąpiła z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Za nieuzasadnione należy uznać także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w punkcie 2 petitum skargi, w którym podniesiono, że Sąd I instancji dokonał wadliwej interpretacji art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie specyfiki postępowania spornego, wypada zauważyć, że WSA w W. w uzasadnieniu wyroku wskazał na szczególny charakter postępowania spornego w szczególności zaś na kontradyktoryjny jego charakter. Zatem, wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie, WSA w W. dostrzegł specyfikę postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy p.w.p. w porównaniu z postępowaniem prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. Niewątpliwie zalecenia Sądu I instancji, którymi będzie związany Urząd Patentowy RP w toku ponownego rozpoznania sprawy, nadmiernie koncentrują się na przepisach k.p.a. Tym niemniej, w świetle tego, co już powiedziano, wymagają one odczytania wespół z prawidłowym stanowiskiem Sądu I instancji, że prowadzone na podstawie p.w.p. postępowanie sporne cechuje się odpowiednimi w stosunku do k.p.a. modyfikacjami. Mianowicie odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. powinno uwzględniać specyfikę i cel postępowania spornego, a ponadto wyjątki wynikające wprost z ustawy Prawo własności przemysłowej. Z kolei w uzasadnieniu do zarzutu sformułowanego w pkt 4, skarżąca kasacyjnie podnosi, że Sąd I instancji, niezasadnie obarcza Urząd Patentowy RP rygorami postępowania administracyjnego wyrażonymi w k.p.a., zarzucając organowi brak "rzetelnej oceny dowodów", podczas gdy wnosząca sprzeciw spółka K. nie wykazała okoliczności uzasadniających tezę, że sporny znak zgłoszono w złej wierze. Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną pomija, iż Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że organ wyprowadzając wnioski o braku naruszenia przy spornej rejestracji przepisów art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. zbyt pobieżnie przeanalizował materiał dowodowy zaoferowany przez spółkę wnoszącą sprzeciw. Należy podkreślić, że czym innym jest konieczność wykazania przez wnoszącego sprzeciw, że zaistniały przesłanki wymienione w przepisach wskazanych, jako podstawa sprzeciwu, a czym innym niedokładna ocena dowodów oraz argumentów strony wnoszącej sprzeciw przeprowadzona przez Urząd Patentowy. Jak wskazuje WSA w W., organ nie przeprowadził rzetelnej oceny zeznań świadka S., H., F. oraz okoliczności podanych przez W. H., a więc nie można uznać, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony. Podobnie Sąd I instancji ocenił pominięcie dowodu z dokumentu w postaci pisma producenta opakowań z dnia [...] sierpnia 2009 r. Te zasadnicze argumenty Sądu I instancji nie zostały w skardze kasacyjnej podważone, a w świetle szczegółowych rozważań poczynionych w zaskarżonym wyroku na poparcie swojego stanowiska należy uznać je za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe, skargę kasacyjną spółki M. K. należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 12 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych ( Dz. U. z 2003 r. Nr 212, poz. 2076 ze zm.).