II SAB/Wa 97/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpatrzenia wniosku skarżącego M. J. z dnia [...] grudnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego M.J. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 26 listopada 2013 r. M. J. zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o podanie pełnej wysokości środków publicznych, wydatkowanych z budżetu państwa na obsadę stanowiska rzecznika prasowego, wraz ze wszystkimi dodatkami jego miesięcznego wynagrodzenia brutto za wrzesień 2013 r. Wskazał, że bez znaczenia jest tytuł prawny i podstawa, na której wynagrodzenie jest wypłacane. Zwrócił się także o podanie informacji o naborze na to stanowisko oraz o wyjaśnienie, jaki jest realny wpływ rzecznika prasowego na faktyczny rozwój polskiej wsi. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w piśmie z dnia 10 grudnia 2013 r. poinformował zainteresowanego, że w strukturze organizacyjnej Ministerstwa nie występuje stanowisko rzecznika prasowego, zaś za realizację zadań w zakresie polityki informacyjnej Ministerstwa odpowiada Biuro Prasowe, którym kieruje Dyrektor W. K. Wymieniona od dnia [...] kwietnia 2000 r. do dnia [...] listopada 2006 r. pełniła obowiązki Dyrektora Biura Prasowego, od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2009 r. zajmowała stanowisko Dyrektora Biura Prasowego, na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217), a od dnia [...] kwietnia 2009 r. zajmuje stanowisko Dyrektora Biura, na podstawie art. 193 ust. 1 i art. 196 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 ze zm.). Wynagrodzenie Dyrektora Biura Prasowego, którego stanowisko jest wyższym stanowiskiem w służbie cywilnej, ustalane jest według I Tabeli mnożników kwoty bazowej służących do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby cywilnej w urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, w urzędach centralnych organów administracji rządowej, w urzędach wojewódzkich, w jednostkach budżetowych obsługujących państwowe fundusze celowe, których dysponentami są ograny administracji rządowej oraz w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, załącznika nr 2 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej (Dz. U. Nr 211, poz. 1630 ze zm.). Zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Biuro Prasowe odpowiada za informowanie opinii publicznej o polityce prowadzonej przez Ministra oraz za informowanie kierownictwa Ministerstwa o społecznym odbiorze tej polityki. W związku z otrzymaną odpowiedzią, w dniu [...] grudnia 2013 r. M. J. ponowił swój pierwszy wniosek, domagając się od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi podania pełnej wysokości środków publicznych, wydatkowanych z budżetu państwa na obsadę stanowiska Dyrektora Biura Prasowego, zajmowanego przez W. K., wraz ze wszystkimi dodatkami jej miesięcznego wynagrodzenia brutto za miesiąc wrzesień i listopad 2013 r. Dodał, że bez znaczenia jest tytuł prawny i podstawa, na której wynagrodzenie to jest wypłacane z pieniędzy podatników. Pismem z dnia 13 stycznia 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi poinformował zainteresowanego, że dane dotyczące wynagrodzenia Dyrektora Biura Prasowego Ministerstwa stanowią informacje o charakterze prywatnym i nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Informacje te nie są informacjami publicznymi, gdyż stanowią informacje ad personam, tj. dotyczą konkretnej, zindywidualizowanej osoby. W dniu 21 stycznia 2014 r. M. J. sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której przedmiotem uczynił bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, podnosząc, że organ rażąco naruszył art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "c", art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie rozpatrzył jego wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r., błędnie twierdząc, że żądana przez niego informacja nie jest informacją publiczną. Zaznaczył, że jest zainteresowany uzyskaniem dostępu do informacji dotyczącej wydatkowania środków publicznych z budżetu państwa z przeznaczeniem na obsadę konkretnego stanowiska w Ministerstwie, a tego rodzaju informacja – w jego ocenie – stanowi informację publiczną, która powinna zostać mu udostępniona. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, o stwierdzenie, że bezczynność Ministra nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że żądanie skarżącego nie dotyczy informacji publicznej, toteż skarga jest niedopuszczalna. W piśmie procesowym z dnia 9 marca 2014 r. M. J. podtrzymał swoje zarzuty, twierdzenia i wnioski, przedstawiając przy tym spis poniesionych wydatków i argumentując, że informacja o wysokości wynagrodzenia Dyrektora Biura Prasowego Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi – W. K., jest informacją publiczną, ponieważ dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną – funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 4 i § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), i – jako informacja odnosząca się do funkcjonowania organu władzy publicznej oraz ciężarów publicznych ponoszonych na jego utrzymanie (art. 6 ust. 1 pkt 3 i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. "h" ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej) – podlega udostępnieniu z uwagi na zasadę jawności finansów publicznych, o której mowa w art. 34 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.). Z tego względu – zdaniem skarżącego – brak jest podstaw do odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Natomiast zgodnie z art. 149 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno – technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. Umieszczenie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznej wskazuje na ustrojową doniosłość dostępu do takiej informacji i świadczy zarazem o ochronie tego prawa, jako że ma ono konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej – co do zasady – oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 tej ustawy). W sprawach ze skarg na bezczynność sąd administracyjny obowiązany jest zbadać, czy organ wykonał ciążący na nim obowiązek załatwienia sprawy indywidualnej, określony przepisami prawa administracyjnego, a co za tym idzie – winien ustalić, czy wystąpiły przesłanki (podmiotowe i przedmiotowe) zaistnienia takiego prawnego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie przesłanki takie wystąpiły, toteż nie można przyjąć, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o co wnosił organ. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3). Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna, która nie funkcjonuje w obiegu publicznym, udostępniana jest na wniosek, o czym stanowi art. 10 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek podlega bowiem realizacji, jeżeli informacja publiczna nie została udostępniona i zainteresowany nie ma innej możliwości zapoznania się z jej treścią, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, bądź sięgając do publikatora. Żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną i – jak wynika ze sprawy – informacje te nie zostały mu wcześniej udzielone, zgodnie z wnioskiem. Wbrew twierdzeniom Ministra, nie są to informacje ad personam, lecz informacje, które dotyczą wysokości środków publicznych, wydatkowanych miesięcznie z budżetu państwa na obsadę stanowiska związanego z realizacją zadań z zakresu polityki informacyjnej Ministerstwa, czyli środków budżetowych przeznaczonych na miesięczne wynagrodzenie brutto wraz z dodatkami na takim stanowisku. Dokonując kwalifikacji żądania skarżącego z dnia [...] grudnia 2013 r., trzeba bowiem mieć na względzie jego pierwotne wystąpienie, zawarte w piśmie z dnia 26 listopada 2013 r., które dotyczyło właśnie podania niespersonifikowanej informacji w tym zakresie za miesiąc wrzesień 2013 r. W piśmie tym zainteresowany nie wnosił o podanie mu informacji o wysokości apanaży W. K., ale zwrócił się o wskazanie pełnej wysokości środków finansowych, jakie organ wyasygnował i wypłacił we wrześniu 2013 r. w związku z obsadą stanowiska rzecznika prasowego. Zatem pierwotny wniosek skarżącego nie obejmował informacji ad personam, lecz odnosił się do wskazania ogólnej miesięcznej puli środków przeznaczonych na wynagrodzenie rzecznika prasowego Ministerstwa. Istotne przy tym jest, że skarżący zaznaczył, iż nie interesuje go ani tytuł prawny, ani podstawa, na której wynagrodzenie to jest wypłacane, co świadczy, że przedmiotem jego zainteresowania nie było miesięczne wynagrodzenie konkretnej osoby, tylko wysokość środków przeznaczonych na ten cel, a to nie jest to samo. Choć M. J. w swym pierwotnym wystąpieniu zwrócił się także o podanie informacji o naborze na to stanowisko oraz o wyjaśnienie, jaki jest realny wpływ rzecznika prasowego na faktyczny rozwój polskiej wsi, to nie oznacza to wcale, że poprzez chęć pozyskania również tego rodzaju informacji główna osnowa jego wniosku dotyczy zindywidualizowanej osoby. To sam Minister, udzielając odpowiedzi na powyższy wniosek, odniósł żądanie skarżącego do personaliów konkretnej osoby, wyjaśniając, że funkcję rzecznika prasowego Ministerstwa pełni Dyrektor Biura Prasowego – W. K. W ten sposób organ doprowadził do modyfikacji żądania zawartego w pierwotnym wniosku zainteresowanego, przedstawiając – co do zasady – błędną odpowiedź, bowiem na skutek udzielonej przez organ odpowiedzi z dnia 10 grudnia 2013 r. wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2013 r., będący w istocie ponagleniem, został przez niego sformułowany w odniesieniu do tej osoby, wskazanej przez Ministra, co – w ocenie Sądu – nie było intencją wnioskodawcy. Oczywistą jest rzeczą, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy jedynie pozyskiwaniu w jej trybie informacji publicznej, a nie wszelkich informacji, niemniej jednak organ administracji publicznej nie może wypaczać treści i sensu kierowanych do niego podań i wniosków. Tym samym, przyjąć należy, że wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2013 r. winien być odczytywany w świetle treści jego pierwotnego żądania z dnia 26 listopada 2013 r., które dotyczy niespersonifikowanej informacji o wysokości środków publicznych, przeznaczonych na miesięczne wynagrodzenie brutto wraz z dodatkami na stanowisku związanym z realizacją zadań z zakresu polityki informacyjnej Ministerstwa. Innymi słowy, skarżącemu nie chodzi o ujawnienie prywatnych danych ze sfery zatrudnieniowej pracownika organu, lecz o dane o miesięcznych środkach finansowych, wydatkowanych w związku z utrzymaniem przedmiotowego stanowiska pracy, a tego rodzaju informacja ma charakter publiczny. Przy takiej kwalifikacji wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2013 r. zbędnym staje się więc czynienie rozważań na temat wykonywania funkcji publicznej przez konkretną osobę na stanowisku Dyrektora Biura Prasowego Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako że ma to znaczenie wtórne. Ogólna, niespersonifikowana informacja o wysokości środków publicznych, wydatkowanych miesięcznie z budżetu państwa na obsadę stanowiska związanego z realizacją zadań z zakresu polityki informacyjnej Ministerstwa, czyli środków budżetowych przeznaczonych na miesięczne wynagrodzenie brutto wraz z dodatkami na takim stanowisku, stanowi informację publiczną, wszak dotyczy bezpośrednio sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, tworzy, zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "a", pkt 5 lit. "h" tej ustawy, będąc rodzajem informacji z zakresu funkcjonowania organu i dysponowania środkami publicznymi, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP). Konstytucyjne prawo do informacji publicznej winno służyć jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych publicznych. Zatem normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej, realizowanego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, mają bowiem sprzyjać sprawowaniu społecznej kontroli przez wszystkich obywateli. Ustawodawca celowo w art. 2 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadził zapis, zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Toteż zainteresowany obywatel, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, nie musi wykazywać interesu faktycznego czy prawnego w żądaniu uzyskania informacji publicznej, nie musi więc podawać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. W myśl art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, czyli niezwłocznie, jednak nie później, niż w terminie 14 dni, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno – technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko podmiotu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). W tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji, czyli działania zgodnego z wnioskiem. Minister odmówił stosowania przepisów ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, błędnie uznając, że żądanie skarżącego nie dotyczy informacji publicznej. Tym samym, wniosek skarżącego nie został zrealizowany na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zainteresowany nie uzyskał bowiem żądanej informacji publicznej, jak również w sprawie nie doszło do wydania decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji. W świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ pozostawał więc w zwłoce, toteż Sąd zobowiązał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2013 r., bądź poprzez udzielenie informacji publicznej, bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia z uwagi na jedną z tajemnic ustawowo chronionych, zgodnie z art. 16 ww. ustawy, co umożliwi stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z prawem wniesienia skargi do Sądu na decyzję ostateczną. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 149 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że stwierdzona bezczynność Ministra nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem biorąc pod uwagę datę złożonego wniosku (w tym także pierwotnego), jak również udzielone skarżącemu odpowiedzi przez organ, choć nieprawidłowe, i datę złożenia skargi do Sądu, nie można przyjąć, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prezentowane przez organ stanowisko wynika z błędnej kwalifikacji pierwotnego wniosku skarżącego i wskazuje na wadliwą interpretację przepisów, a nie na lekceważenie strony. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zasądził od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego M. J. kwotę 357 zł, w tym kwotę 100 zł, poniesioną tytułem wpisu od skargi, kwotę 240 zł, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 2 ust. 2 i 3 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.