II FZ 1191/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 261/14 w zakresie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi C. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 7 lutego 2011 r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 261/14, mocą którego oddalono wniosek C. T. (dalej: skarżący, strona) o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W motywach orzeczenia Sąd podał, że wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 7 lutego 2011 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. Pismem z dnia 9 maja 2014 r. skarżący wniósł o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia ww. wyroku, jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że z przyczyn niezawinionych przez niego, tj. z powodu choroby, nie złożył wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Skarżący podkreślił, że leżał i miał wysoką gorączkę. Do wniosku załączono "Informację dla lekarza kierującego/POZ" z dnia 19 kwietnia 2014 r. i dnia 28 kwietnia 2014 r. oraz kopię decyzji Starosty S. z dnia 14 marca 2014 r. w przedmiocie nadania statusu osoby bezrobotnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przywołał treść art. 141 § 2, art. 85, art. 86 § 1 oraz art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Sąd podkreślił, że przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w jego uchybieniu, a przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 15 kwietnia 2014 r. Sąd wskazał, że z przedłożonej dokumentacji wynika, iż skarżący w okresie od 19 kwietnia 2014 r. do 9 maja 2014 r. chorował na ostry nieżyt nosa i zatok. Lekarz laryngolog w informacji z dnia 19 kwietnia 2014 r., oprócz wskazówek terapeutycznych w zakresie przyjmowania leków, zalecił skarżącemu leżenie. Z informacji z dnia 28 kwietnia 2014 r. wynika, że z uwagi na przedłużający się ostry nieżyt nosa i zatok, lekarz zalecił skarżącemu kontynuowanie przyjmowania leków. Ponadto w informacji z dnia 28 kwietnia 2014 r. ujęta jest adnotacja lekarza z dnia 5 maja 2014 r., z której wynika, że ogólny i miejscowy stan skarżącego uległ poprawie i zalecono jemu pobyt w domu do dnia 9 maja 2014 r. W ocenie Sądu choroba skarżącego podczas biegu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku nie uprawdopodobnia braku winy w uchybieniu terminu. Bez wątpienia tego rodzaju choroba nie uniemożliwiała złożenia takiego wniosku. Trudno bowiem uznać, aby skarżący był tak ciężko i obłożnie chory, nawet mając wskazania do leżenia, aby nie mógł sporządzić takiego wniosku. Napisanie samego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie wymaga aż takiego wysiłku, którego nie byłby w stanie podjąć, chorując na nieżyt nosa i zatok i leżąc w łóżku. Wniosek taki mógł także podyktować zamieszkującej z nim żonie i polecić jej wysłanie sporządzonego wniosku. Sąd podkreślił, że sam fakt choroby nie potwierdza braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu, o ile nie wyklucza możliwości dokonania czynności procesowej przez skarżącego z zachowaniem terminu, osobiście lub korzystając z pomocy innych osób. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że nie mógł przyjechać na rozprawę, bo już 15 kwietnia 2014 r. czuł się źle. Podkreślił, że art. 87 § 2 P.p.s.a. nie wymaga udowodnienia braku winy, lecz jego uprawdopodobnienie. Skarżący stwierdził, że choruje na cukrzycę i zakażenia przebiegają u niego ciężej, natomiast jego żona w terminie, w którym wniosek należało sporządzić, przebywała za granicą. W ocenie skarżącego brak winy ma miejsce wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek choroby, a zainteresowany dołączy do wniosku dokument medyczny, z którego wynika, że nawet ostatniego dnia terminu nie mógł dokonać czynności osobiście. W ocenie skarżącego zaświadczenie lekarskie jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skarżący dodał, że nieuprawnione jest twierdzenie, iż wniosek mógł podyktować żonie i polecić jej wysłanie wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak prawidłowo uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 15 kwietnia 2014 r. Nie może budzić wątpliwości, że w świetle art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a. osoba, która powołuje się na brak swojej winy w uchybieniu terminu, musi taką okoliczność uprawdopodobnić. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, a więc nie daje pewności, a jedynie wiarygodność twierdzenia faktów. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych i umożliwia przyspieszenie postępowania. Różnica pomiędzy udowodnieniem a uprawdopodobnieniem nie polega jednak na obniżeniu wiarygodności stwierdzonych faktów, lecz jedynie na odformalizowaniu czynności zmierzających do ich ustalenia, nie wyłączając przy tym stosowania zasady prawdy obiektywnej. W niniejszej sprawie na potwierdzenie braku możliwości napisania i wysłania w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący przedstawił dwa dokumenty "informacji dla lekarza kierującego", z których wynika, że oprócz terapii lekami skarżącemu zostało zalecone leżenie. Właśnie z tego zalecenia skarżący wywodzi, że nie mógł złożyć wniosku w terminie. Tymczasem tego rodzaju dokument będący, jak nazwa wskazuje, informacją dla lekarza kierującego do specjalisty o zaleconej terapii, nie jest, wbrew twierdzeniu skarżącego, dokumentem urzędowym stwierdzającym okoliczności istotne dla przywrócenia terminu. Z dokumentu tego wynika jedynie, że dla prawidłowego przebiegu leczenia skarżącemu zalecono leżenie, nie zaś, że skarżący nie mógł wstawać czy chodzić. Innymi słowy dokument ten nie dowodzi stanu zdrowia skarżącego, lecz jedynie zalecenia co do sposobu leczenia. Podlega on takiej samej ocenie sądu, jak każdy inny dowód w sprawie. Co więcej, dokument ten datowany jest na 19 kwietnia 2014 r.; w tym dniu skarżący był w stanie udać się do lekarza, więc w ocenie Sądu mógł również wysłać list polecony z wnioskiem o doręczenie uzasadnienia wyroku. Sporządzenie wniosku o uzasadnienie wyroku (wystarczy jedno zdanie) nawet przy chorobie zatok nie stanowi w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego obciążenia przekraczającego możliwości takiej osoby. Ponadto skarżący nie uprawdopodobnił, że dołożył należytej staranności próbując dokonać czynności za pośrednictwem innych osób. Skarżący wskazał, że jego żona w tym czasie była za granicą, jednak poza gołosłownym twierdzeniem nie przedstawił na tą okoliczność żadnych dowodów. Powyższe okoliczności wskazują, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu. To zaś skutkuje oddaleniem zażalenia skarżącego na podstawie art. art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.