II SA/Wa 2363/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich – oddala skargę – [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze. zm.) oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., cofnął skarżącemu R. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu podał, że uzyskano informację, iż przeciwko wymienionemu toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu określonego w art. 286 § 1 k.k. Natomiast w toku prowadzonego postępowania administracyjnego uzyskano informację z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynika, że wymieniony został skazany prawomocnymi wyrokami sądów, tj.: 1. wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2003 r., sygn. akt [...], został uznanym winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 56 ust. 2 k.k.s. w zw. z art. 23 ust. 1 k.k.s. oraz art. 23 § 3 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 80 stawek, po 30,00 zł każda, 2. wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] grudnia 2003 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. oraz art. 23 § 3 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 120 stawek, po 26,00 zł każda, 3. wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] sierpnia 2004 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 100 stawek, po 30,00 zł każda, 4. wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] października 2004 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 48 § 1 k.k.s. oraz art. 47 § 1 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 100 stawek, po 30,00 zł każda, 5. wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] marca 2005 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 40 stawek, po 30,00 zł każda, 6. wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] listopada 2006 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s., art. 6 § 2 k.k.s., art. 9 § 3 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 100 stawek, po 30,00 zł każda, 7. wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. sygn. akt [...], został uznany uznał winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 100 stawek, po 40,00 zł każda, 8. wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] stycznia 2011 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 286 § 1 k.k. i za powyższe wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie na okres 2 lat oraz karę grzywny wynoszącą 90 stawek, po 10 zł każda oraz zobowiązano naprawienie szkody na rzecz pokrzywdzonego. Niezależnie od powyższego ustalono, że przed Sądem Rejonowym w S., za sygn. akt [...], dalej prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przez skarżącego czynu z art. 286 § 1 k.k. W dalszej części wskazano, że skarżący został poinformowany o możliwości składania oświadczeń i wyjaśnień oraz składania wniosków dowodowych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponadto, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., skarżący został poinformowany o możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz materiałów, lecz z powyższego prawa nie skorzystał. Przechodząc na grunt oceny prawnej wskazano, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, tj.: stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Tym samym organ Policji w przypadku ustalenia faktu skazania za popełnienie przestępstw wymienionych w powyższym przepisie jest zobowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Bezsprzecznym jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie umyślnego przestępstwa przeciwko mieniu oraz siedmioma wyrokami za przestępstwa skarbowe. Okoliczność ta zatem stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia stronie pozwolenia na broń, bowiem ustawodawca nie przewidział możliwości wydania odmiennej decyzji w takim stanie faktycznym. W międzyczasie, bo pismem z dniu [...] sierpnia 2013 r. skarżący poinformował, że wystąpił z wnioskiem o zatarcie skazania go wyrokiem o sygn. [...] z dnia z dnia[...] października 2004 r. (błędnie wskazano datę z dnia [...] października 2011 r.). W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. do Komendanta Głównego Policji skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji oraz rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik postępowania poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także nieuwzględnienie wniosków dowodowych mających istotne znaczenie dla sprawy, co spowodowało ustalenie przez organ błędnego stanu faktycznego i złamanie zasady prawdy obiektywnej oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania i przekonywania, tj. art. 8 i art. 11 k.p.a. W tej sytuacji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, bądź też o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W toku postępowania odwoławczego nadesłano również do organu podziękowania i rekomendacje dla skarżącego wydane przez Komendanta Głównego Straży Pożarnej, 1 Pułk Specjalny w L., Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Z., Wojskowe Centrum Normalizacji, Jakości i Kodyfikacji; certyfikat otrzymania natowskiego kodu Podmiotu Gospodarki Narodowej; umowę o współpracy z ekspertem na poziomie powiatowym w ramach krajowego systemu ratowniczo – gaśniczego. Ponadto załączono pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r. w którym strona odnosi się do swojej karalności za przestępstwa skarbowe oraz zapewnienie, że nie stanowi zagrożenia dla społeczeństwa. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny oraz argumentację organu pierwszej instancji – podał, że już pierwsze z przypisanych skarżącemu przestępstw, tj. czyn przeciwko mieniu jest, przestępstwem umyślnym, kierunkowym "kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania" – art. 286 § 1 k.k., a więc niewątpliwie wypełnia przesłanki wskazanego przepisu prawa materialnego, co obliguje organy Policji do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Ustawodawca poprzez jednoznaczny i obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, nie pozostawił bowiem żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej dotyczącej pozwolenia na broń w przypadku, gdy posiadacz broni został skazany za przestępstwo umyślne. Ponadto skarżący dopuścił się również przestępstw karno – skarbowych, które również są przestępstwami umyślnymi. Dalej wskazano, że organ nie neguje zasług i osiągnięć skarżącego, na które wskazuje on w dołączonym do pisma procesowego pełnomocnika odwołaniu, ani też nie kwestionuje profesjonalizmu prowadzonych przez firmę "[...]" działań. Niemniej jednak, w świetle powyższych okoliczności prawnych, nie mogą wpłynąć na inny, niż to uczynił organ pierwszej instancji, sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ustalenia te nie eliminują faktu skazania strony za przestępstwa umyślne ( art. 286 § 1 k.k. oraz przepisy k.k.s.). Z tego też względu nie było potrzeby poczynienia dodatkowych ustaleń i wykazywania związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa, a istnieniem zagrożenia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu wskazano na uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jednak jest to przesłanka z przepisu prawa w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r., a więc niemająca zastosowania w niniejszej sprawie. Tym samym nietrafna jest argumentacja dotycząca naruszenia przez organ pierwszej instancji prawa materialnego poprzez wadliwe przypisanie normy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji praw skarżącego poprzez nieuwzględnienie złożonych przez niego wniosków dowodowych w dniu [...] sierpnia 2013 r. wyjaśniono, że pismem z dnia [...] lipca 2013 r. organ pierwszej instancji pouczył go o przysługujących mu w postępowaniu, w tym przed wydaniem decyzji, prawach i wskazał, że może z nich skorzystać w terminie 7 dni od daty otrzymania tego pisma. Jednocześnie do skarżącego przesłano postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 12 sierpnia 2013 r. uzasadniając to koniecznością umożliwienia mu skorzystania z praw wynikających z art. 10 k.p.a. Korespondencja ta została odebrana osobiście przez skarżącego w dniu [...] lipca 2013 r., zatem termin na skorzystanie z przysługujących jej praw upłynął w dniu [...] lipca 2013 r. Organ pierwszej instancji, dochowując należytej staranności (mając na względzie, iż strona w ostatnim dniu wyznaczonego terminu do skorzystania z praw może wystąpić do niego pisemnie, co spowodowuje wpływ tej ewentualnej korespondencji po dniu 23 lipca 2013 r. mógł zaczekać z wydaniem rozstrzygnięcia przez stosowny czas) wyznaczył więc termin wydania decyzji odpowiednio później. Jeśli zatem skarżący zamierzał po dniu [...] lipca 2013 r. skorzystać ze swych uprawnień, to winien był to uczynić w takim czasie, aby jego stanowisko dotarło do organu przed wyznaczoną postanowieniem datą zakończenia postępowania i wydania rozstrzygnięcia. Przepis art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. należy zatem odnieść do pierwszego omawianych terminów, a nie również do drugiego, bowiem w przeciwnym razie organ pierwszej instancji nie mógłby dochować tego terminu, choć sam go ściśle wyznaczył. Tymczasem pismo pełnomocnika skarżącego, w którym wskazał on, iż złożył w imieniu strony wniosek do Sądu Rejonowego w R. o zatarcie skazania za czyn karnoskarbowy z 2004 r., co organ jego zdaniem powinien wziąć pod uwagę rozstrzygając merytorycznie, wpłynęło do organu dopiero w dniu [...] sierpnia 2013 r., a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Tym samym błędne jest stanowisko, iż organ pierwszej instancji naruszył prawa skarżącego w tym zakresie, bowiem miał on możliwość skorzystania ze swoich praw w stosownym czasie, jednakże uczynił to z opóźnieniem. Ponadto, gdyby nawet pismo to wpłynęło do organu przed wydaniem decyzji, to nie mogłoby wpłynąć na rodzaj decyzji wobec istniejących w obrocie prawnym skazań za przestępstwa umyślne, w tym skarbowe. Odnosząc się natomiast do złożonego wniosku o zatarcie skazania wskazano, iż w przypadku pozytywnego jego załatwienia, w obrocie prawnym nadal będzie funkcjonować wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt. [...], którym uznano skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k., a skazanie to w pełni wypełnia przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący G. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego; 2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie i oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes skarżącej; 3. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych odwołującego się, mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie, a tym samym ustalenie przez organ błędnego stanu faktycznego i złamanie zasady prawdy obiektywnej oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania i przekonywania (art. 8 i art. 11 k.p.a.). W uzasadnieniu skargi podniósł, że uznano go za osobę wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, a warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem danego przestępstwa, a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bowiem fakt skazania przez Sąd nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. wskazał, iż na pokwitowaniu broni palnej z dnia [...] lipca 2013 r. została wskazana nieistniejąca podstawa prawna i informował, iż skierował do Sądu Rejonowego w R. wniosek o zatarcie skazania go wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] października 2011 r, sygn. akt [...], na karę grzywny 100 stawek po 30,00 zł. W związku, z tym należy w niniejszej skardze zarzucić organowi pierwszej instancji również rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik postępowania poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, nieuwzględnienie wniosków dowodowych mających dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie, a tym samym ustalenie przez organ błędnego stanu faktycznego i złamanie zasady prawdy obiektywnej oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania i przekonywania. Z tego mianowicie powodu, że możliwość składania przez stronę wyjaśnień, przedstawiania wniosków i dowodów jest gwarancją czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Mimo, iż skarżący złożył w terminie wyjaśnienia oraz wnioski dowodowe w postaci pisma z dnia [...] sierpnia 2013 roku, organ nie wziął ich pod uwagę i wydał przedmiotową decyzję, czym uchybił zasadzie prawdy obiektywnej oraz naruszył zasady pogłębiania zaufania i przekonywania. Zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. Samo zaś skazanie w powiązaniu z podejrzeniem o popełnieniu czynu, nie może świadczyć o jego lekceważącym stosunku do ładu prawnego i stanowić bezwzględnej przesłanki cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. II OPS 4/2009 na organie ciążył obowiązek szczegółowej analizy i uzasadnienia istnienia obawy użycia broni palnej w sposób sprzeczny z prawem. Warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa, a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe), a na odrzuceniu takich, które ocenić należy jako niezwykłe, nietypowe. Dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie. Niezależnie od powyższego podał, że jest na liście Krajowych Specjalistów ds. materiałów pirotechnicznych i wybuchowych przy Komendzie Głównej Straży Pożarnej oraz że został wybrany na kolejną kadencję na funkcję Prezesa Zarządu Miejskiego Ochotniczej Straży Pożarnej w Z. Od 1994 roku posiadał bezterminową Koncesję na Obrót Hurtowy Materiałami Wybuchowymi, a równolegle posiadał zezwolenie na zakup i stosowanie materiałów wybuchowych i prowadził prace z użyciem materiałów wybuchowych. W materiały wybuchowe zaopatrywał Komendę Główną Policji, w L. szkolił funkcjonariuszy Brygad AT w posługiwaniu się unikalnymi ładunkami kumulacyjnymi, które sprowadzał z Rosji. Za swoją działalność ratowniczą Komendant Główny Straży Pożarnej powołał go na funkcję Krajowego Specjalisty ds. mat wybuchowych i pirotechnicznych. Kontynuując działalność związaną z ratownictwem, aktualnie już drugą kadencję pełni funkcję Prezesa Zarządu Miejskiego Ochotniczej Straży Pożarnej w Z. Za swoją pracę zawodową i społeczną został odznaczony Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju oraz Brązowym medalem za Zasługi dla Pożarnictwa. Myślistwo od dziecka jest jego pasją i już od 33 lat jest myśliwym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie gwarantuje wśród praw obywatelskich, prawa do posiadania broni. Co więcej, powyższa problematyka w polskim systemie prawnym jest wręcz przeciwnie regulowana, bowiem jest poddana daleko idącym ograniczeniom. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa europejskiego. Zatem poza wypadkami określonymi w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2012 r. poz. 576), nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak i przesłanek, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie, w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – by mogła z niego nadal korzystać. Innymi słowy mówiąc, prawodawca obwarował więc warunkami zasady wydawania pozwoleń na broń, łącząc je z celem, jakiemu ma służyć dany rodzaj broni. Zatem ustawodawca, reglamentując dostęp do posiadania broni, wprowadził wymogi, których spełnienie implikuje pozytywną dla strony decyzję. W dalszej części rozważań zaakcentować należy, że organ Policji podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach, jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przy rozpoznawaniu sprawy administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu R. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, zarówno z akt administracyjnych, jak i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż – w ocenie Sądu – organ Policji zadośćuczynił powyższym powinnościom wyczerpująco badając wszystkie okoliczności faktyczne i dokonując obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Z kolei zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6) ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia". Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący R. M. został skazany prawomocnymi wyrokami sądów, tj.: – wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2003 r., sygn. akt [...], został uznanym winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 56 ust. 2 k.k.s. w zw. z art. 23 ust. 1 k.k.s. oraz art. 23 § 3 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 80 stawek, po 30,00 zł każda, – wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] grudnia 2003 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. oraz art. 23 § 3 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 120 stawek, po 26,00 zł każda, – wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] sierpnia 2004 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 100 stawek, po 30,00 zł każda, – wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] października 2004 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 48 § 1 k.k.s. oraz art. 47 § 1 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 100 stawek, po 30,00 zł każda, – wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] marca 2005 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 40 stawek, po 30,00 zł każda, – wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] listopada 2006 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s., art. 6 § 2 k.k.s., art. 9 § 3 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 100 stawek, po 30,00 zł każda, – wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. sygn. akt [...], został uznany uznał winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 77 § 2 k.k.s. i za powyższe wymierzono mu karę grzywny wynoszącą 100 stawek, po 40,00 zł każda. – wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] stycznia 2011 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu przewidzianego w art. 286 § 1 k.k. i za powyższe wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie na okres 2 lat oraz karę grzywny wynoszącą 90 stawek, po 10 zł każda oraz zobowiązano naprawienie szkody na rzecz pokrzywdzonego. Nie budzi również wątpliwości, że powyższe czyny wyczerpują przesłanki umyślnych przestępstw i umyślnych przestępstw skarbowych. Reasumując, omawiany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6) ppkt a ustawy ma więc – wbrew zarzutom zawartym w skardze – zastosowanie do skarżącego. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" bowiem nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a) i w pkt b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Reasumując, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które – zdaniem Sądu – każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie powodu, że chociażby każde przestępstwo wymienione w pkt a) i b) samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Zatem chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. nie powiązany z pkt a) i b) tegoż przepisu. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 731/12 stwierdził m.in., że "Powyższe rozważania prowadzą do konstatacji, że organy administracji nie mogą dowolnie interpretować przepisów reglamentujących dostęp do broni palnej, kształtować sytuacji normatywnych wynikających z norm prawa materialnego. Na gruncie językowych dyrektyw wykładni postanowień art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, rolą właściwych organów jest ocena, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na posiadanie broni palnej, nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz czy nie jest skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, bądź za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo, gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.". W świetle zatem powyższej konstatacji pozostają bez znaczenia zarzuty dotyczące nieuwzględnienia faktu złożenia wniosku o zatarcie jednego ze skazań, jak i wszelkie dywagacje związane z terminami doręczenia pism oraz nieuwzględnienie pozytywnych opinii o skarżącym i jego dokonań zawodowych, a ponadto nieistniejąca podstawa prawna na pokwitowaniu z dnia [...] lipca 2013 r.. Na koniec zaś stwierdzić należy, jak podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07, że warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość niewyrażenie zgody na jej posiadanie, nie może być postrzegana, jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.