II SAB/Wa 72/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Ewa Pisula - Dąbrowska, Danuta Kania (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2013 r. o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego A. B. z dnia [...] marca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego A. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. A.B. zwrócił się do Naczelnika Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji Wydział w P. o udostępnienie, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej powoływanej jako: "U.d.i.p.", pisma Prokuratury Okręgowej w K., jakie zostało skierowane do wiadomości Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji Oddział w P. około dnia [...] lutego 2012 r. Pismo dotyczyło nieprawidłowości pracy Policji podczas sporządzania i przekazywania dokumentacji oraz zatajaniu i poświadczeniu nieprawdy. Wnioskodawca wniósł o przesłanie drogą pocztową ww. informacji w formie kserokopii na podany przez niego adres. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. ww. wniosek został przekazany do Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie przez Biuro Prawne KGP. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Dyrektor Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji poinformował wnioskodawcę, że prośba przekazania kopii pisma z Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] lutego 2013 r. nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2012 r. (sygn. akt I OSK 1203/12) organ wskazał, że korespondencja - w tym także mailowa - osoby wykonującej zadania publiczne z jej współpracownikami nie jest informacją publiczną, jeżeli nawet w pewnej części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych. Korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. A.B. wniósł do Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji w W. - na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "K.p.a." - "zażalenie na nieudzielenie informacji publicznej". Wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 U.d.i.p. termin do udzielenia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. wynosi 14 dni. Termin ten upłynął bezskutecznie, bowiem dotychczas nie otrzymał wnioskowanej informacji publicznej ani pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Dyrektor Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji poinformował wnioskodawcę, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. została mu udzielona stosowna odpowiedź. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. A.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Głównego Policji zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 U.d.i.p. poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do udzielenia informacji publicznej objętej ww. wnioskiem w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi podniósł, iż Komenda Główna Policji w związku z realizacją zadań ustawowych mieści się w pojęciu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 U.d.i.p. Natomiast żądana informacja - kopia pisma Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] lutego 2012 r. - stanowi informację publiczną. Dotyczy bowiem sfery faktów w zakresie wszczęcia postępowania przeciwko funkcjonariuszom Policji. Dokument ten nabrał cech oficjalności w związku z prowadzeniem konkretnej sprawy i został złożony do akt. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, iż dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to ich nie wykonuje. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, bowiem pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ poinformował skarżącego, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Obecny na rozprawie skarżący – A.B. złożył do akt sprawy kopie: sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 września 2013 r. o sygn. akt II SAB/Po 70/13, protokołu rozprawy przed WSA w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2013 r. oraz skierowanego do skarżącego pisma Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a U.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 U.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepisy P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Z bezczynnością podmiotu obowiązanego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy podmiot ten - w sytuacji, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej, tj. nie udostępnia żądanej informacji w ustawowym terminie (art. 13 ust. 1 U.d.i.p.) bądź nie wydaje decyzji ze względu na ograniczenia w dostępie do informacji publicznej przewidziane w art. 5 U.d.i.p. (art. 16 ust. 1 U.d.i.p.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym U.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów U.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Innymi słowy zatem, ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Przepis art. 4 ust. 1 U.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Obowiązek informacyjny nie musi być przy tym adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu. Obowiązuje tutaj ogólna zasada wynikająca z art. 4 ust. 3 U.d.i.p., iż do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu takiej informacji. Komendant Główny Policji, co nie było w istocie kwestią sporną w niniejszej sprawie, pozostaje organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 U.d.i.p., jest zatem podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Przechodząc o oceny charakteru żądanej informacji wskazać należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywistym jest, że zakres stosowania U.d.i.p. wytycza tylko dostęp do informacji publicznej, nie zaś publiczny dostęp do wszelkich informacji. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 U.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. "Sprawą publiczną" w rozumieniu ww. przepisu jest więc działalność organów władzy publicznej (w tym samorządów, osób i jednostek organizacyjnych) w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, a więc mieniem komunalnym lub Skarbu Państwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2012, sty. 16-18). W przepisie art. 6 ust. 1 pkt 1 - 5 U.d.i.p. ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną wskazując, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna o polityce wewnętrznej i zagranicznej, o statusie prawnym, organizacji, strukturze i majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, o danych publicznych oraz o majątku publicznym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej, uznając za informację publiczną każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące takie funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Informacją publiczną będzie więc treść dokumentów wytworzonych przez podmioty zobowiązane do jej udostępnienia, bez względu na to, do kogo zostały skierowane i jakiej sprawy dotyczą. W taki sam sposób kwalifikowane są również wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, ale odnoszące się do tych podmiotów. Chodzi tu o wiadomości, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, także wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357, wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że informacja objęta wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2013 r. nie posiada waloru informacji publicznej. Wniosek, jak ustalił organ, dotyczył pisma Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] lutego 2012 r. skierowanego do Prokuratury Apelacyjnej w P. oraz do wiadomości Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji Oddział w P. w sprawie wszczęcia przez Prokuratora Rejonowego w K. śledztwa w sprawie nieprawidłowości pracy Policji podczas sporządzania i przekazywania dokumentacji oraz zatajaniu i poświadczeniu nieprawdy. Pismo to pochodzi od podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie U.d.i.p., bowiem Prokuratura z uwagi na jej ustawowe zadania, jest organem władzy publicznej o którym mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Z treści tego pisma wynika, że stanowi ono informację o sposobie procedowania przez organ Prokuratury w związku ze złożeniem przez skarżącego pisma z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie nieprawidłowości pracy Policji podczas sporządzania i przekazywania dokumentacji oraz zatajaniu i poświadczeniu nieprawdy, a więc - w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d U.d.i.p. – stanowi informację publiczną o sposobie załatwienia sprawy przez ten organ. Zgodnie z treścią ww. przepisu, udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Ponadto, przedmiotowe pismo - jak wynika z akt sprawy - znajduje się w posiadaniu organu Policji (wpłynęło do jego wiadomości). Odnosząc się do twierdzenia organu zawartego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013r., że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, stwierdzić należy przede wszystkim, że organ w zasadzie w ogóle nie uzasadnił swego stanowiska. Powołał się wyłącznie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1203/12, cytując jeden z jego fragmentów. Jednak w ocenie Sądu, pogląd zawarty w ww. wyroku nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Wyrok ten zapadł na tle odmiennego stanu faktycznego, w którym kwestią sporną pozostawał charakter korespondencji (mailowej) ministra z jego współpracownikami w sprawie projektu określonej ustawy. NSA stwierdził, że podjęcie - w procesie tworzenia projektu ustawy - decyzji właściwej co do jego treści wymaga wyeliminowania, w atmosferze rozwagi i spokoju, rozwiązań nietrafnych, zagrażających chronionym konstytucyjnie dobrom, czy też niefunkcjonalnych. W momencie kiedy taki projekt zyskuje walor oficjalności, zostaje przedstawiony opinii publicznej przez organ, który go stworzył, podlega społecznym konsultacjom i społeczeństwo może mieć wpływ na jego treść. NSA wyraził pogląd, że korespondencję, prowadzoną w celu uzgodnienia treści projektu ustawy, można zaliczyć do tzw. "dokumentów wewnętrznych", które nie decydują o kierunkach działania organu i nie są wyrazem jego oficjalnego stanowiska. Dokumenty wewnętrzne, jak wskazał NSA, służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią informacji publicznej. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku skarżącego nie jest korespondencja wewnętrzna prowadzona między współpracownikami organu lecz oficjalny dokument - pismo skierowane przez Prokuraturę Okręgową do Prokuratury Apelacyjnej i do wiadomości organu Policji, informujące o sposobie załatwienia określonej sprawy. Treść tego pisma posiada zatem walor informacji publicznej. Skoro w sprawie niniejszej spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2013 r. Sąd zważył przy tym, że prawomocnym wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 70/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobowiązał Prokuratora Okręgowego w K. do rozpoznania wniosku A.B. z dnia [...] marca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, obejmującego m.in. "pismo Prokuratury Okręgowej w K. przekazane do wiadomości Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji Oddział w P.". W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż akta zakończonego postępowania przygotowawczego spełniają w rozumieniu U.d.i.p. zarówno warunki przedmiotowe jak i podmiotowe. Stanowią bowiem informację o działalności organu publicznego, jakim jest Prokuratura. Jeżeli zatem Prokurator Okręgowy w K. posiadał informację publiczną - dokumenty, których udostępnienia domagał się skarżący, a które dotyczyły postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w K. o sygn. [...] Ds. [...], to powinny być mu one udostępnione, o ile nie zachodzą ograniczenia wymienione w art. 5 U.d.i.p. Jednocześnie Sąd podkreślił, że nie przesądza, czy dokumenty, których skarżący się domaga w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. faktycznie istnieją, czy znajdują się w posiadaniu organu i czy winny być skarżącemu udostępnione, a jedynie wskazuje na błędne rozpoznanie wniosku poprzez uznanie, że dokumenty te nie stanowią informacji publicznej. Jednocześnie Sąd wskazał na konieczność uprzedniego doprecyzowania przez Prokuratora Okręgowego w K. wniosku skarżącego w zakresie udostępnienia korespondencji pomiędzy Prokuraturą Okręgową w K. a Prokuraturą Apelacyjną w P.. Sąd zauważył, że wniosek w tej części jest mało precyzyjny i nie wynika z niego, czy odnosi się on do wszelkiej korespondencji wymienianej pomiędzy tymi podmiotami, czy jedynie korespondencji dotyczącej konkretnych postępowań przygotowawczych. Wniosek w tym zakresie wymaga skonkretyzowania i oceny, czy dotyczy informacji publicznej. Nie można bowiem wykluczyć, że ww. korespondencja zawiera informację publiczną w rozumieniu U.d.i.p. Tutejszy Sąd wziął również pod uwagę złożoną na rozprawie kopię pisma z dnia [...] grudnia 2013 r. sygn. [...] Dsa [...] skierowanego do skarżącego przez Prokuraturę Okręgową w K. w następstwie ww. wyroku, w którego treści wskazano, że za pismem tym przesłano skarżącemu m.in. kserokopię "pisma Prokuratury Okręgowej w K. skierowanego do Prokuratury Apelacyjnej w P. i do wiadomości Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji Oddział w P.". Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, pozostają jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Przede wszystkim, nie zachodziła podstawa do odrzucenia skargi z przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z ww. przepisu wynika, że obok sytuacji wcześniejszej zawisłości sprawy przed sądem, która nie zachodzi w niniejszej sprawie, podstawę odrzucenia skargi stanowi stan powagi rzeczy osądzonej, mający miejsce wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Taka sytuacja nie zachodzi w kontrolowanej sprawie, bowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 września 2013r. sygn. akt II SAB/Po 70/13, zapadł w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w której stronami byli A.B. oraz Prokurator Prokuratury Okręgowej w K., a nie Komendant Główny Policji. Ponadto, z treści uzasadnienia ww. wyroku WSA w Poznaniu nie wynika, aby w sposób jednoznaczny ustalono, czy wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2013 r. obejmował pismo Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] lutego 2013 r., które jest przedmiotem wniosku w kontrolowanej sprawie. Zauważyć także należy, że z ww. pisma Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] grudnia 2013 r. sygn. [...]Dsa [...] nie wynika, że skarżącemu została udostępniona kserokopia pisma objętego przedmiotowym w sprawie wnioskiem, skoro w piśmie tym mowa jest jedynie o kserokopii "pisma Prokuratury Okręgowej w K. skierowanego do Prokuratury Apelacyjnej w P. i do wiadomości Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji Oddział w P." bez wskazania jego daty oraz sygnatury. Podkreślenia przy tym wymaga, że na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2014 r. skarżący oświadczył, iż nie otrzymał pisma Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] lutego 2012 r. stanowiącego przedmiot wniosku w niniejszej sprawie. Mając na względzie wszystko powyższe Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., uznał za zasadne zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2013 r. Sąd wziął przy tym pod uwagę treść art. 14 ust. 1 U.d.i.p., który stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (...), zaś skarżący wnosił o udostępnienie mu ww. informacji poprzez przesłanie drogą pocztową kserokopii żądanego pisma na wskazany adres. Zatem fakt, że kopia pisma objętego wnioskiem znajduje się w aktach sprawy (k. 3), nie zwalnia organu z realizacji obowiązku informacyjnego zgodnie z wnioskiem strony, jeżeli środki techniczne, którymi dysponuje organ, nie uniemożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 in fine U.d.i.p.). Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął po uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, że zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz wynikało z błędnego przekonania, że żądane przez skarżącego informacje nie posiadają waloru informacji publicznej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.