III SA/Gd 157/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. A. S.-M. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów z dnia 19 grudnia 2012 r. (bez numeru), w części dotyczącej punktu II orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów w mocy punkt I orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów z dnia 18 czerwca 2012 r. w przedmiocie wymierzenia kar dyscyplinarnych oddala skargę. Komisja Dyscyplinarna dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego orzeczeniem z dnia 18 czerwca 2012r., po rozpoznaniu sprawy studenta I roku kierunku lekarskiego [...] Uniwersytetu Medycznego J. A. S. – M. obwinionego o to, że: 1. w dniu 17 października 2011r. wtargnął na zajęcia z biochemii II roku prowadzone przez dr hab. B. S. w Katedrze i Zakładzie Biochemii i kierował groźby pozbawienia życia wobec studenta M. M., – tj. o czyn uchybiający godności studenta [...]UMed, naruszający przepisy obowiązujące na [...]UMed (w tym art. 189 ust. 2 pkt 3 Ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, § 9 Regulaminu Studiów [...]UMed oraz treść złożonego przez siebie ślubowania) oraz wypełniający znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 kodeksu karnego , 2. w dniu 21 października 2011 r. podczas zabawy z okazji otrzęsin dla studentów I roku w Klubie [...] w G. dokonał czynnej napaści na studenta II roku English Division, przedstawiciela organizacji studenckiej – A. J., – tj. o czyn uchybiający godności studenta [...]UMed, naruszający przepisy obowiązujące na [...]UMed (w tym art. 189 ust. 2 pkt 3 Ustawy, § 9 Regulaminu Studiów [...]UMed, oraz treść złożonego przez siebie ślubowania) oraz wypełniający znamiona przestępstwa m.in. z art. 158 § 1 kodeksu karnego w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; 3. w dniu 6 grudnia 2011 r. na terenie Domu Studenta nr [...] w G. wywołał bójkę, w której następnie uczestniczył i naraził studenta [...]UMed K. Y. F. na bezpośrednie niebezpieczeństwo naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia przy czym jednocześnie kierował wobec ww. studenta groźby pozbawienia go życia, – tj. o czyn uchybiający godności studenta [...]UMed, naruszający przepisy obowiązujące na [...]UMed (w tym art. 189 ust. 2 pkt 3 Ustawy, § 9 Regulaminu Studiów [...]UMed stanowiącego Załącznik nr 1 do Uchwały Nr 30/2009 z dnia 29.06.2009 r., oraz treść złożonego przez siebie ślubowania) oraz wypełniający znamiona przestępstw m.in. z art. 190 § 1 kodeksu karnego i art. art. 158 § 1 w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; uznała winnego tego, że I. w dniu 17 października 2011 r. wtargnął na salę, na której odbywały się zajęcia z biochemii II roku prowadzone przez dr hab. B. S. w Katedrze i Zakładzie Biochemii,w G. i swoim zachowaniem zakłócił proces dydaktyczny; czyn ten uznał za uchybiający godności studenta [...]UMed, naruszający przepisy obowiązujące na [...]UMed - tj. art. 189 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, § 9 pkt. 3 i 5 Regulaminu Studiów [...]UMed oraz treść złożonego przez siebie ślubowania, i za to na podstawie art. 212 pkt 3 Ustawy wymierzyła mu karę nagany, II. w dniu 6 grudnia 2011 r. na terenie Domu Studenta nr [...] w G. uczestniczył w bójce i tym samym stworzył zagrożenie zdrowia własnego i innych osób - w tym m.in. studenta [...]UMedu K. Y. F. oraz studentki M. O.; czyn ten uznał za uchybiający godności studenta [...]UMed i naruszający przepisy obowiązujące na [...]UMed - tj. art. 189 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, § 9 pkt. 3 i 5 Regulaminu Studiów [...]UMed oraz treść złożonego przez siebie ślubowania, i za to na podstawie art. 212 pkt 3 Ustawy wymierzyła mu karę nagany, III. za czyny określone w pkt I i II na mocy art. 85 kodeksu karnego i art. 86 § 1 kodeksu karnego oraz art. 212 pkt 3 Ustawy, wymierzyła mu karę nagany z ostrzeżeniem, IV. w pozostałym zakresie uniewinniła obwinionego - tj. od czynu zarzuconego mu w pkt (2) Wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i o ukaranie. W następstwie wniesionego odwołania przez J. A. S. – M. od ww. orzeczenia Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna [...] Uniwersytetu Medycznego zmieniła zakwestionowane rozstrzygnięcie Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego w ten sposób, że wyeliminowała z orzeczenia pkt III, zaś w pozostałym zaś utrzymała orzeczenie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Komisja Dyscyplinarna prawidłowo przeprowadziła postępowanie, jak również w wystarczająco wnikliwy i rzetelny sposób oceniła zebrany materiał dowodowy. W oparciu o zasady logiki oraz wiedzy i doświadczenia życiowego określiła powody, dla których przyznała lub odmówiła przyznania poszczególnym dowodom wiarygodności. Dokonała właściwych ustaleń faktycznych i w sposób zasadny przypisała obwinionemu winę w zakresie zdarzeń opisanych w pkt nr 1 i 3 i uniewinniła obwinionego od czynu zarzucanego mu w pkt 2. Odwoławcza Komisja podzieliła stanowisko Komisji zawarte w uzasadnieniu, w szczególności odnośnie zakwalifikowania czynu studenta jako naruszenia § 9 pkt 3 i 5 Regulaminu Studiów oraz treści ślubowania. Oddalając składane wnioski dowodowe, Komisja Dyscyplinarna uzasadniała wystarczająco swoje decyzje, które Odwoławcza Komisja podzieliła. Odwoławcza Komisja wskazała, że z uzasadnienia orzeczenia wynika, że Komisja nie powzięła wątpliwości przy ustalaniu stanu faktycznego; dopiero wówczas gdyby one zaistniały, można byłoby je ocenić na korzyść obwinionego. Odnośnie zarzutów dotyczących zdarzenia z dnia 6 grudnia 2011 r. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna wskazała, że słowo "bójka" ma znaczenie potoczne, a nie znaczenie nadane mu przez doktrynę i orzecznictwo do art. 158 § 1 k.k. Komisja Odwoławcza uznała ustalenia faktyczne co do przebiegu zdarzenia poczynione przez Komisję za prawidłowe. Odnośnie do zarzutu dotyczącego opinii o zachowaniu obwinionego Odwoławcza Komisja podała, że opinia została wzięta pod uwagę nie jako podstawa do orzekania o winie, ale jako pośrednia podstawa wpływająca na wymiar kary. Komisja Dyscyplinarna miała prawo przy wymiarze kary wziąć pod uwagę ww. opinię albowiem oceniono studenta jako przyszłego lekarza. Komisja nie przychyliła się też do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 4 i 7 k.p.k., uznając twierdzenia obwinionego za dowolną polemikę z ustaleniami Komisji. Natomiast zarzut naruszenia art. 85 i 86 § 1 k.k. Komisja uznała za słuszny uznając, że nieprawidłowe było połączenie przez Komisję wymierzonych kar i wymierzenie obwinionemu kary łącznej na zasadzie przepisów kodeksu karnego. Żadne przepisy nie wskazują na możliwość stosowania przepisów kodeksu karnego w sprawach dyscyplinarnych. W konsekwencji pkt III orzeczenia dotyczącego kary łącznej wyeliminowano. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. A. S. – M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia zarzucając mu naruszenie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 223 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez utrzymanie zaskarżonego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 18 czerwca 2012 r., mimo że obarczone ono było naruszeniami: 1) prawa procesowego- art. 7 k.p.k. polegającym na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, że zeznania świadków dotyczące zarzucanych skarżącemu czynów z dnia 17 października 2011 r. i 6 grudnia 2011 r. są spójne, skoro są w nich rozbieżności co do przebiegu zdarzeń, w tym miejsca, w którym miał znajdować się obwiniony, oraz, w odniesieniu do zdarzenia z dnia 17 października 2011r., czasu zdarzeń, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że: a) skarżący wtargnął na salę, w której odbywały się zajęcia z biochemii II roku i swoim zachowaniem zakłócił proces dydaktyczny, podczas gdy prawidłowa ocena przeprowadzonych w postaci zeznań świadków, nie pozwala jednoznacznie ustalić, czy w ogóle doszło do czynu zarzucanego obwinionemu, czy w trakcie rzekomego wtargnięcia zajęcia te rzeczywiście się odbywały, czy też była w nich przerwa, a w konsekwencji nie pozwala na stwierdzenie, że doszło do zakłócenia procesu dydaktycznego, b) skarżący aktywnie uczestniczył w "bójce" w dniu 6 grudnia 2011 r. - co uzasadnia w tym zakresie również zarzut błędów ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na jego treść, 2) prawa procesowego - § 20 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów oraz art. 167, art. 170 § 1 i 2 oraz art. 174 k.p.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącego i jego obrońcy o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków na okoliczność przebiegu zdarzeń w dniu 17 października 2011 r. przy uznaniu, że w związku z istnieniem pisemnych oświadczeń uczestników zdarzeń, przeciwne dowody wnioskowane przez obwinionego (skarżącego) i jego obrońcę zmierzają jedynie do przedłużenia postępowania, 2) prawa procesowego- art. 174 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia o dokumenty w postaci pisemnych oświadczeń osób, które mogły być świadkami, co może stanowić po części naruszenie także przepisu § 20 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów, 3) prawa procesowego- art. 7 k.p.k., polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez oparcie się na ustaleniu przebiegu zdarzeń z dnia 17 października 2011 r. jedynie na dowodach zawnioskowanych przez Rzecznika Dyscyplinarnego ,w tym dowodach z pisemnych oświadczeń osób mogących być świadkami, z pominięciem dowodów wnioskowanych przez obwinionego i jego obrońcę, 4) prawa procesowego - art. 5 § 2 k.p.k. poprzez to, że nie dające się usunąć wątpliwości co do okoliczności zdarzeń z dnia 17 października 2011 r. i z dnia 6 grudnia 2011 r. zostały po części rozstrzygnięte na niekorzyść obwinionego, zwłaszcza poprzez uznanie, że a) wtargnął na salę, w której odbywały się zajęcia z biochemii II roku i swoim zachowaniem zakłócił proces dydaktyczny, chociaż nie zostało wyjaśnione, czy i jak długo trwała przerwa w tych zajęcia i o jakim czasie się ona zakończyła, aktywnie uczestniczył w zdarzeniu z dnia 6 grudnia 2011 r. 6) prawa procesowego, to jest art. od 167 do 242 i od 385 do 405 k.p.k., a także § 20 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. poprzez wzięcie pod uwagę opinii o agresywnym zachowaniu obwinionego i jego lekceważącej postawie wobec nauczycieli akademickich i władz Uczelni, która rzekomo krążyła wśród studentów oraz nauczycieli akademickich i władz Uczelni, która nie stanowiła przedmiotu dowodu w postępowaniu przed Komisją Dyscyplinarną oraz w żaden sposób nie została włączona do akt sprawy jako element materiału dowodowego, z którym mogliby się zapoznać skarżący i jego obrońca, zwłaszcza przy braku podstaw do przeprowadzenia takiego dowodu, 7) prawa procesowego, to jest § 25 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r., gdyż uzasadnienie orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...]UMed z dnia 18 czerwca 2012 r. nie zawierało w koniecznym stopniu wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia. Ponad zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania: - § 25 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów, poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyjaśnienia jego podstawy prawnej, co utrudnia, czy wręcz uniemożliwia prawidłową kontrolę orzeczenia, a także poprzez brak wystarczającego wyjaśnienia dokonanej oceny orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej I instancji i prowadzenia przez nią postępowania oraz § 25 ust. 2 i § 26 ust. 1 tego samego aktu normatywnego poprzez wydanie orzeczenia bez jego uzasadnienia, - § 25 ust. 1, § 25 ust. 2 i § 26 ust. 4, w/w rozporządzenia poprzez doręczenie obrońcy obwinionego przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną dla Studentów [...]UMed kserokopii zaskarżonego orzeczenia wraz z kserokopią jego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 29 maja 2013r., sygn. akt III SA/Gd 230/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił punkt II zaskarżonego orzeczenia w części utrzymującej w mocy punkt I orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 18 czerwca 2012 r. oraz punkt I orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 18 czerwca 2012 r.; 2. oddalił skargę w pozostałym zakresie ; 3. zasądził od Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego na rzecz skarżącego J. A. S.- M. kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania ; 4. określił, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie może być wykonana. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną zaskarżając go części tj. w zakresie pkt 1 i 3. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014r., sygn. akt I OKS 2134/13 uchylił punkt 1 i 3 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania; 2. zasądził od J. A. S.-M. na rzecz Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznając ponownie skargę J. A. S.-M. Sąd wziął pod uwagę, że wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 230/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił punkt II zaskarżonego orzeczenia w części utrzymującej w mocy punkt I orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 18 czerwca 2012 r. oraz punkt I orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 18 czerwca 2012 r. ( pkt 1 sentencji). Na skutek wniesienia skargi kasacyjnej ww. wyrok został w części uchylony ( punkt 1 i 3 ) i w tym zakresie sprawę przekazano do ponownego rozpoznania przez Sąd. W pozostałym zakresie wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. oddalono skargę, mając zaś na uwadze, że w tym zakresie wyrok ten nie został zaskarżony skargą kasacją, zatem w tej części jest on prawomocny. W taki stanie sprawy postępowanie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie ograniczyło się do rozpatrzenia skargi na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 19 grudnia 2012 r. (bez numeru), w części dotyczącej punktu II orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego utrzymującego w mocy punkt I orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 18 czerwca 2012 r. w przedmiocie wymierzenia kar dyscyplinarnych. Skarga nie jest zasadna. Kwestia odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów unormowana jest w rozdziale 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 211 ust. 1 ustawy za naruszenie przepisów obowiązujących w uczelni oraz za czyny uchybiające godności studenta student ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną przed komisją dyscyplinarną albo przed sądem koleżeńskim samorządu studenckiego. Komisje dyscyplinarne rozstrzygają samodzielnie wszelkie zagadnienia faktyczne oraz prawne i nie są związane rozstrzygnięciami innych organów stosujących prawo, z wyjątkiem prawomocnego skazującego wyroku sądu ( art. 213 ust. 4 ustawy). Do postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec studentów, z wyjątkiem postępowania przed sądem koleżeńskim, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, z wyłączeniem art. 82 ( art. 223 ustawy). Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 224 ustawy Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał w dniu 6 grudnia 2006 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów ( Dz. U. nr 236, poz. 1707), zwane dalej "rozporządzeniem". Przepisy obowiązujące na uczelni [...] Uniwersytet Medyczny to Regulamin Studiów [...] Uniwersytetu Medycznego, stanowiący załącznik nr 1 do uchwały Nr 13/2011 Senatu [...]UMed z dnia 28 marca 2011 r. ( dostępny na stronach internetowych uczelni) . Na skutek zmiany przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej skarżący J. A. S. –M. został uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 17 października 2011 r. wtargnął na salę, na której odbywały się zajęcia z biochemii II roku prowadzone przez dr hab. B. S. w Katedrze i Zakładzie Biochemii w G. i swoim zachowaniem zakłócił proces dydaktyczny. Czyn ten uznano za uchybiający godności studenta [...]UMed i naruszający przepisy Prawa o szkolnictwie wyższym ,Regulaminu Studiów i złożone ślubowanie. Zarzuty skargi dotyczące ww. czynu dotyczyły przede wszystkim naruszenia przepisów postępowania przez oddalenie wniosków dowodowych skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność przebiegu zdarzeń w dniu 17 października 2011 r. Skarżący w toku postępowania składał wnioski o przesłuchanie świadków na okoliczność przebiegu zdarzeń w tym dniu. Pierwszy raz takie wnioski złożył jego obrońca podczas rozprawy Komisji Dyscyplinarnej w dniu 30 marca 2012 r. ( k.194), wnosząc o przesłuchanie A. M., Z. B., P. W. Wniosek o ponowne przesłuchanie tych świadków obrońca skarżącego złożył w piśmie z dnia 25 maja 2012 r., wnosząc również o przesłuchanie świadka A. S. Osoby te miały zeznawać na okoliczność miejsc, w których skarżący tego dnia się znajdował , a w konsekwencji –że skarżący nie mógł znaleźć się w określonym czasie w miejscu wskazanym przez świadków ( k. 284-285 ). Wnioski te oddalono. Sam skarżący w dniu 18 czerwca 2012 r. stwierdził, że tego dnia w porze, w której miał uczestniczyć w zdarzeniu na uczelni, był w Galerii [...] ( k.315). W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że:" Zasadny jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku § 20 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (Dz.U.Osow. 236, poz. 1707). Powołane rozporządzenie zostało wydane w oparciu o delegację ustawową – art. 224 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012r. Nr. 572 ze zm. ) i określa m. in. postępowanie przed komisjami dyscyplinarnymi w uczelni oraz przed odwoławczą komisją dyscyplinarną obejmujące rozpoznanie wniosku przez skład orzekający na posiedzeniu niejawnym oraz na rozprawie, jak też tryb wzywania i przesłuchiwania obwinionego, świadków i biegłych oraz przeprowadzania innych dowodów. Z § 20 ust. 4 rozporządzenia wynika, iż komisja dyscyplinarna co do zasady posiada swobodę w zakresie postępowania dowodowego. Oznacza to, że komisja dyscyplinarna decyduje o tym jaki dowód przeprowadzić, a jedynym kryterium przy podejmowaniu decyzji jest ocena przydatności danego dowodu w sprawie. Jak wynika z akt sprawy komisja dyscyplinarna podjęła decyzję o oddaleniu wniosku obrońcy obwinionego studenta, uznając że wniosek dowodowy nie zmierza do wyjaśnienia zdarzenia z dnia 17 października 2011r., a jedynie do przedłużenia postępowania. Zdaniem komisji zgromadzony materiał dowodowy na okoliczność popełnienia przez studenta przewinienia dyscyplinarnego w dniu 17 października 2011r. był wystarczający. Oceniając w ten sposób wniosek dowodowy obrońcy obwinionego komisja działała w ramach przyznanych jej uprawnień (§ 20 ust. 4 rozporządzenia ) i nie przekroczyła granic swobodnej oceny w zakresie przydatności dla sprawy wnioskowanych dowodów. Powyższa ocena znajduje pełne uzasadnienie w aktach postępowania dyscyplinarnego. Wynika z nich, że fakt zaistnienia zdarzenia w dniu 17 października 2011r. tj. wtargnięcie obwinionego studenta na salę uczelni, na której odbywały się zajęcia z biochemii II roku, od początku nie był kwestionowany. Obwiniony student w piśmie z dnia 13 grudnia 2011r. ( k. 26 ) sam wskazywał na powód swojego zdenerwowania, wywołany zachowaniem innego studenta. Nigdy nie zaprzeczył temu, że zakłócił zajęcia dla studentów II roku, a jedynie zaprzeczał aby groził pozbawieniem życia koledze. Szczegółowy przebieg zdarzenia został opisany przez pokrzywdzonego, a pod opisem tym podpisało się kilkunastu innych studentów, będących świadkami zajścia. Ewentualne wątpliwości w świetle wyjaśnień obwinionego mógł wywoływać jedynie sam przebieg zajścia, a nie jego miejsce. Także na rozprawie przeprowadzonej przez komisję dyscyplinarną w dniu 30 marca 2012r. obrońca obwinionego podnosił, że jako świadków zdarzenia należy powołać wszystkich studentów uczestniczących w zajęciach ( k. 195 ). Oznacza to, że miejsce zajścia (uczelnia) nie było w dalszym ciągu kwestionowane. Sytuacja nie uległa zmianie także na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012r., w trakcie której obrońca studenta zadawał pytania co do przebiegu zdarzenia ma terenie uczelni, nie wspominając w ogóle o tym, że do zarzucanego przewinienia nie mogło dojść, gdyż w tym czasie obwiniony przebywał poza uczelnią. Dopiero w dniu 25 maja 2012r.tj. po 7 miesiącach od zdarzenia obrońca studenta złożył wniosek dowodowy na okoliczność, że do zdarzenia w dniu 17 października 2011r. nie doszło , ponieważ obwiniony nie przebywał w tym czasie na uczelni. Wersję tę obwiniony podtrzymał na rozprawie w dniu 18 czerwca 2012r., stwierdzając że do żadnego zajścia w dniu 17 października 2011r. nie doszło. W świetle dowodów zgromadzonych w sprawie, stanowiska obrońcy obwinionego i przyjętej przez niego linii obrony oraz wyjaśnień obwinionego, komisja dyscyplinarna prawidłowo uznała, że przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez obrońcę na końcowym etapie postępowania dyscyplinarnego służyłoby jedynie przewlekłości postępowania. Okoliczność, że zajście w dniu 17 października 2011r. miało miejsce na terenie uczelni, a było to przecież ustalenie najważniejsze w sprawie, przez wiele miesięcy nie było kwestionowane przez obwinionego i jego obrońcę. W takiej sytuacji przeprowadzanie wnioskowanych dowodów nie wnosiłoby nic nowego do sprawy, a prowadziło do niepotrzebnego przedłużenia postępowania." W takim stanie sprawy, mając na uwadze treść art. 190 p.p.s.a., należało stwierdzić, że nie zachodziła konieczność przeprowadzenia przez komisję dyscyplinarną dowodów, o których przeprowadzenie wnioskował skarżący i jego obrońca w piśmie z dnia 25 maja 2012 r.. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy nie dopuściły się naruszenia § 20 ust. 3 i 4 rozporządzenia. § 20 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że po złożeniu wyjaśnień przez obwinionego przewodniczący zarządza postępowanie dowodowe, przesłuchuje świadków, zasięga opinii biegłych oraz przeprowadza inne dowody. Jeżeli żadna ze stron postępowania nie wyrazi sprzeciwu, a bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne, przewodniczący może odczytać zeznania świadków i opinie biegłych oraz przedstawić inne dowody zebrane w postępowaniu wyjaśniającym. Sąd stwierdził, że zebrany materiał dowodowy dotyczący czynu z dnia 17 października 2011 r. został zebrany w sposób pełny, a następnie został oceniony wyczerpująco i prawidłowo, z poszanowaniem zasad określonych art. 7 k.p.k. Przepis ten stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Komisja Dyscyplinarna wskazała, na podstawie jakich dowodów ustaliła przebieg zdarzenia i oceniła zeznania świadków, uwzględniając wynikające z nich rozbieżności. Oceniła też pozostały zebrany materiał dowodowy, w tym przekonująco wyjaśniła, z jakich powodów nie dała w pełni wiary skarżącemu. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna prawidłowo, w ocenie Sądu , oceniła działanie Komisji Dyscyplinarnej co do dokonanych ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Odnosząc się do zarzutu odwołania, gdzie skarżący twierdził, że nie doszło w dniu 17 października 2011 r. do zakłócenia procesu dydaktycznego Komisja stwierdziła, że nawet gdyby przyznać rację skarżącemu, że proces dydaktyczny wówczas nie trwał ( z czym Komisja się nie zgadza), nie oznacza to, że obwiniony nie naruszył § 9 pkt 3 i 5 Regulaminu Studiów oraz treści ślubowania. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia w powyższym zakresie zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania - naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, błędów w ustaleniach faktycznych, rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącego. Nie można też podzielić zarzutów skargi, że uzasadnienie orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej nie zawierało w koniecznym stopniu wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tego orzeczenia. Wtargnięcie skarżącego w dniu 17 października 2011r. na salę uczelni, na której odbywały się zajęcia z biochemii II roku zostało uznane przez Komisje obu instancji za czyn uchybiający godności studenta [...]UMed – art. 189 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, § 9 pkt 3 i 5 Regulaminu Studiów i złożonego ślubowania. Art. 189 ust. 1 ustawy stanowi, że student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów. Art. 189 ust. 2 pkt ustawy- że student jest obowiązany w szczególności przestrzegania przepisów obowiązujących w uczelni. § 9 pkt 3 Regulaminu Studiów stanowi, że student obowiązany jest do dbania o godność studenta i dobre imię Uczelni, a pkt 5- do przestrzegania zasad współżycia społecznego. Komisja Dyscyplinarna powołała w uzasadnieniu orzeczenia treść wskazanych przepisów, a Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna, podzielając pogląd Komisji Dyscyplinarnej, do uzasadnienia tej Komisji w tym zakresie się wprost odwołała . W tym wypadku , mimo nawet braku przywołania treści przepisów przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną, odwołanie się do treści orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej należy w tym zakresie uznać za wystarczające. Co prawda –zgodnie z § 25 ust. 5 rozporządzenia -orzeczenie powinno zawierać uzasadnienie zawierające wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej, jednak w sprawie niniejszej nie było wątpliwości, o jaką treść przepisów chodzi i nie zachodziła potrzeba ich szczegółowej wykładni. Pamiętać przy tym należy, że naruszenie przepisów postępowania tylko wówczas może stać się podstawą uwzględnienia skargi , o ile naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), a takiej zależności w niniejszym przypadku nie ma. Zdaniem Sądu brak też podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia z powodu wzięcia pod uwagę obiegowej opinii o skarżącym, która , jak podnosi skarżący, nie mieści się w katalogu dowodów przewidzianych przez prawo. Komisja Dyscyplinarna wskazała, że przy ocenie zachowania obwinionego i przy wyborze kary wzięła pod uwagę okoliczności łagodzące - dotychczasową niekaralność, różnice kulturowe między nim a studentem M., działanie w ramach zamiaru nagłego, a za okoliczność obciążającą - znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, przejawiający się w nadmiernie agresywnej reakcji obwinionego na zwykłe nieporozumienie. Dodatkowo wskazała, że na tę ocenę pośrednio miała wpływ krążąca opinia o nadmiernie agresywnych zachowaniach obwinionego i jego lekceważącej postawie wobec nauczycieli akademickich i władz Uczelni. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna odnosząc się do tej kwestii wskazała, że uwzględniona przez Komisję Dyscyplinarną opinia o obwinionym nie stanowiła podstawy do orzekania o winie, a jedynie pośrednią podstawę wpływającą na wymiar kary. Nadto organy dyscyplinarne uczelni mają prawo brać pod uwagę to, co środowisko akademickie mówi o studencie - zwłaszcza w przypadku nadmiernie agresywnych zachowań i lekceważącej postawie, bowiem nie są to cechy, którymi powinien charakteryzować się przyszły lekarz. Mając powyższe na uwadze przypomnieć należy, że skarżącemu za omawiany czyn wymierzono karę dyscyplinarną nagany. Zgodnie z art. 212 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym karami dyscyplinarnymi są: upomnienie, nagana, nagana z ostrzeżeniem, zawieszenie w określonych prawach studenta na okres jednego roku, wydalenie z uczelni. W tej sytuacji skarżącemu wymierzono jedną z najlżejszych kar dyscyplinarnych, bowiem łagodniejsze jest tylko upomnienie. Z uzasadnienia orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej wynika, że organ ten uznał, że czyn przypisany skarżącemu cechuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Wynika z powyższego, że okoliczność ta decydowała o wymierzeniu nie kary upomnienia, najłagodniejszej z kar dyscyplinarnych, lecz nagany. Zauważyć należy, że skarżącemu nie wymierzono żadnej z trzech bardziej surowych kar, przewidzianych art. 212 ustawy. Zdaniem Sądu wskazane przez Komisję Dyscyplinarną okoliczności - znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, nadmiernie agresywna reakcja na nieporozumienie były okolicznościami pozwalającymi na wymierzenie skarżącemu za przedmiotowy czyn kary nagany. Wskazanie, że Komisja pośrednio posiłkowała się opinią o skarżącym, krążącą wśród studentów, nauczycieli i władz uczelni nie zadecydowało o wyborze takiego a nie innego rodzaju kary. W okolicznościach niniejszej sprawy trudno oczekiwać, by wymierzona kara miała być karą najłagodniejszą w katalogu kar - karą upomnienia. Z uzasadnienia orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej wynika, że wymierzona kara została uznana za "karę wystarczającą", z czego wnosić można , że rozważano wymierzenie kary surowszej, nie zaś najłagodniejszej. Stanowisko takie zostało zaaprobowane przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną. Tak więc nie można w niniejszym przypadku mówić o naruszeniu prawa materialnego czy procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Doręczenie obrońcy kopii orzeczenia z uzasadnieniem po terminie 14 dni od jego ogłoszenia przewidzianym w § 26 ust. 4 rozporządzenia nie świadczy, wbrew stanowisku skarżącego, o braku uzasadnienia w momencie sporządzania orzeczenia, ale o uchybieniu wyżej wskazanego terminu. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia. Doręczenie kopii orzeczenia zamiast orzeczenia – przy jednoczesnym doręczeniu orzeczenia skarżącemu – nie wywołało żadnych niekorzystnych skutków dla skarżącego. W tej sytuacji powyższy zarzut skargi jest bezzasadny. W tej sytuacji Sąd uznał, że brak podstaw do wyeliminowania zaskarżonego orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej w omawianym zakresie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia - w części wskazanej w komparycji wyroku - nie tylko pod kątem zarzutów skargi nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego i procesowego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.