VII SA/Wa 2321/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R G i A S na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz R G kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) oraz na rzecz A S kwotę 200 zł (dwieście złotych) - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013r., poz. 267, z późn. zm. dalej: k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623, ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], którą organ odmówił uchylenia decyzji własnej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę farmy wiatrowej [...] - dwóch elektrowni wiatrowych [...][...] (obiekty kat. XXIX) wraz z obiektami i infrastrukturą towarzyszącą: zjazd z drogi powiatowej (obiekt kat. IV), droga dojazdowa (obiekt kat. XXV), plac montażowy (obiekt kat. VIII), sieć elektroenergetyczna: linia napowietrzno - kablowa średniego napięcia, kontenerowa rozdzielnia SN, dwie kontenerowe stacje transformatorowe nN/SN, linie kablowe niskiego napięcia (obiekty kat. XXVI) w miejscowości [...] gm. [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przedstawił stan faktyczny sprawy: W dniu 11 września 2012 r. wpłynął wniosek A J o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. W dniu 24 września 2012 r. wniosek został sprawdzony pod względem formalno - prawnym. W związku z tym, że nie czynił zadość przepisom szczególnym pod względem kompletności w dniu 27 września 2012 r. wezwano inwestora do uzupełnienia wniosku. W dniu 9 października 2012 r. wniosek został uzupełniony. W wyniku sprawdzenia projektu budowlanego pod względem materialno - prawnym wezwano inwestora postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. do usunięcia nieprawidłowości. Organ wyjaśnił również rozbieżności, co do właścicieli działek o nr [...] i [...], co do których ustanowiono służebność przejścia i przejazdu. W dniu [...] listopada 2012 r. organ wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, a w dniu 14 listopada 2012 r. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w [...] zgłoszenie udziału w charakterze strony R G, A S, W W, oraz Państwa [...]. Organ zawiadomił o powyższym inwestora i strony postępowania wyznaczając termin do złożenia wyjaśnień co do zasadności żądań przywołując jednocześnie konkretną normę prawa materialnego, z której ubiegający się o przymiot strony może wywodzić swoje uprawnienia. Ze złożonych wyjaśnień ani ze wszechstronnej analizy sprawy nie wynika, aby ubiegający się posiadali podmiotowość w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z uregulowaniem art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dlatego Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej farmy. W dniu 10 stycznia 2013 r. R G i A S złożyli wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na brak udziału, bez własnej winy, jako strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Starosty [...]. Jednocześnie organ wezwał wnioskodawców do wykazania przymiotu strony w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Wnioskodawcy wyjaśnienia przesłali w piśmie z dnia 18 lutego 2013 r., jednak nie przywołali w nim konkretnych norm prawa materialnego wskazujących na występowanie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na ich działki, nie złożyli również żadnych nowych dowodów, które uzasadniałyby przyznanie im przymiotu strony w ww. postępowaniu. Z tego względu, Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej farmy wiatrowej. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., uchylił ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że w decyzji organu pierwszej instancji brał udział pracownik wyłączony z mocy ustawy Decyzja z dnia [...] lipca 2013 r. Starosta [...] ponownie odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. R G i A S złożyli odwołania od ww. decyzji Organ odwoławczy rozpoznając ww. odwołanie wskazał, że podstawą decyzji organu pierwszej instancji jest art. 151 § 1 w zw. z art. 145 i 149 k.p.a. Stwierdził, że organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. dochował określonych wymogów i uzasadnił odmowę uchylenia decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę farmy wiatrowej. Dodał, że poprzednio przeprowadzona procedura w sprawie pozwolenia na budowę - decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. zawiera pełne uzasadnienie merytoryczne poprzedzone wszechstronnym rozpoznaniem sprawy. Podkreślił, że co do zasady na właścicielu nieruchomości, w razie nie uznania go przez organ za stronę, spoczywa obowiązek wykazania istnienia jego własnego, obiektywnie uzasadnionego interesu prawnego. Konieczne jest tym samym wykazanie, że nieruchomość znajduje się w otoczeniu takiego obiektu budowlanego - elektrowni wiatrowej, którego realizacja na podstawie przepisów odrębnych wprowadza związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tej nieruchomości. W niniejszej sprawie, organ określił obszar oddziaływania w oparciu o przepisy ustawy - Prawo budowlane, o zagospodarowaniu przestrzennym i o ochronie środowiska wraz z właściwymi rozporządzeniami wykonawczymi biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Zaznaczył, że ponadto przy inwestycjach mogących znacząco oddziaływać na środowisko ustalenie stron następuje także w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która określa m.in. konieczność wyznaczenia obszaru ograniczonego oddziaływania. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie przewiduje konieczności ustanowienia takiego obszaru określając warunki wykorzystania terenu oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich poprzez nakaz wprowadzania optymalnych rozwiązań ekologicznych i technologicznych łagodzących niekorzystne efekty pracy elektrowni wiatrowych. Działki o nr ewid. [...],[...],[...]stanowiące własność ubiegających się o przymiot strony nie znalazły się w obszarze oddziaływania określonym w decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o pozwoleniu na budowę oraz w decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ wskazał, że działki stanowią grunty orne niezabudowane, dla których nie ma określonych maksymalnych poziomów hałasów, w związku z tym żadne standardy jakości środowiska w zakresie hałasu ani związane z tym ograniczenia w inwestowaniu na nich nie obowiązują. Z charakterystyki inwestycji wynika natomiast, że nie emituje ona poza hałasem innych zanieczyszczeń czy promieniowania, które spowodowałyby ograniczenia w zagospodarowaniu działek znajdujących się w otoczeniu elektrowni wiatrowych, jak i użytkowaniu tych nieruchomości. Ponadto stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę może być jedynie podmiot odpowiadający warunkom określonym w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Przepis ten stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu rozumianego w sposób określony w art. 3 pkt. 20 ustawy — Prawo budowlane. Stroną będzie więc inwestor, który złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, a który będzie adresatem wydanej w tym przedmiocie decyzji. W odniesieniu do pozostałych stron kluczowe jest ustalenie czy określony podmiot ma tytuł prawny do nieruchomości (w postaci prawa własności, użytkowania wieczystego czy też trwałego zarządu), przy czym wymaga się, aby ta nieruchomość znajdowała się w "obszarze oddziaływania obiektu". Jedynie bowiem ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Nawet w przypadku nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem, na którym planowana jest inwestycja, właściciel działki ma obowiązek wykazania istnienia własnego, obiektywnie uzasadnionego interesu prawnego. Organ stwierdził, że obiekty elektrowni wiatrowej nie oddziaływują na działki o nr ewid. [...],[...]i [...] należące do osób ubiegających się o nadanie im przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, a ponadto osoby te nie wykazały nadal swojego interesu. Organ I instancji zastosował się natomiast i wypełnił normę określoną w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A S i R G wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili: - rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to : 1) Art. 10 § 1 k.p.a., którego treść nie została wypełniona przed wydaniem zaskarżonej decyzji w tej sprawie, 2) Art. 75 § 1 k.p.a., którego treść nie została wypełniona, gdyż Starosta [...] nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżących w piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. oraz w piśmie z dnia 1 lipca 2013 r., czym skarżący zostali pozbawieni możliwości udowodnienia swoich racji w postępowaniu. Skarżący podnieśli, że zarówno Starosta [...], jak i Wojewoda [...] nie oddalili procesowo wniosków dowodowych skarżących, gdyż takiej informacji nie otrzymali przed wydaniem zaskarżonej decyzji ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3) Art. 77 § 1, art. 78 § 1, 89 § 2 i 107 § 3 k.p.a, gdyż w tej sprawie Starosta [...] nie przeprowadził żadnego dowodu wnioskowanego przez skarżących, nie wyznaczył rozprawy sądowej dla przeprowadzenia tych dowodów, nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do żadnych dowodów zebranych w tej sprawie ani do przyczyn ewentualnego oddalenia wniosków dowodowych zgłoszonych w sprawie przez skarżących, a ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do podstaw prawnych żądania występowania w charakterze strony przez skarżących ani do przytoczonych w piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. argumentów w tym zakresie, 4) Art. 149 § 2, 151 § 1, 152 § 1 k.p.a. gdyż ani Starosta [...] ani Wojewoda [...] (utrzymując w mocy decyzję Starosty [...]) nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżących ani nie rozstrzygnął ich wniosku o wstrzymanie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje : Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 145 i nast. k.p.a., regulującego nadzwyczajne postępowanie administracyjne służące weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych przez pryzmat przesłanek wznowieniowych określonych w art. 145 § 1 i 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a i b § 1 k.p.a.. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony z tym, że jeśli chodzi o przyczynę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Złożenie wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 149 k.p.a. A zatem obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest w pierwszej kolejności – w ramach badania czy spełnia on warunki formalne – ocena czy podmiot żądający wznowienia powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 i 145a lub b k.p.a. oraz czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. W przypadku uznania, że spełnione zostały ww. przesłanki wydaje postanowienie określone w art. 149 § 2 k.p.a. (o wznowieniu postępowania administracyjnego). Jeżeli w wyniku wstępnego badania wniosku stwierdzi, że wznowienie jest niemożliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych – winien wydać postanowienie, którym odmówi wznowienia postępowania –na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Prawidłowo wskazał organ w niniejszej sprawie, że wniosek skarżących o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. co obligowało Starostę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. R G i A S – jako przesłankę do wznowienia postępowania podali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że nie brali udziału bez własnej winy w postępowaniu zakończonym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę farmy wiatrowej wraz z obiektami i infrastrukturą towarzyszącą. Organy administracji w rozpoznaniu takiego wniosku uznały, że wnioskodawcy nie posiadają przymioty strony w niniejszej sprawie, a w konsekwencji, że nie zaistniała przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem ocena czy skarżący winni byli brać udział w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. W tym zakresie – zdaniem Sądu - ustalenia organu, że skarżącym taki przymiot nie przysługuje są co najmniej przedwczesne, co uzasadnia twierdzenie, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i obowiązku należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy to jest zasad określonych w art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew twierdzeniom organu w niniejszej sprawie przymiot strony winien być oceniany nie w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane lecz art. 28 k.p.a. Nie budzi wątpliwości, że co do zasady, to ten ostatni przepis kreuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi przepis szczególny w stosunku do pierwszego z wymienionych przepisów, co oznacza, że ma zastosowanie li tylko w sytuacji, gdy przepis szczególny tak stanowi. Tymczasem art. 28 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane wskazuje, że przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W tym przypadku stosuje się przepisy art. 44 ustawy, o której mowa w zdaniu pierwszym. Przedmiotowa inwestycja polega na budowie elektrowni wiatrowej wraz z obiektami towarzyszącymi i infrastrukturą. Inwestycja ta należy do przedsięwzięć, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to oznacza, że jest to inwestycja, która wymaga udziału społeczeństwa. Wobec powyższego ustalenie kręgu stron postępowania powinno odbywać się nie w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak uczyniły to organy administracji, lecz na zasadach ogólnych określonych w art. 28 k.p.a. Niezależnie od powyższego – w ocenie Sądu - ustalenia organu, że przedmiotowa inwestycja nie oddziaływuje na nieruchomości stanowiące własność skarżących jest co najmniej przedwczesne. Skarżący – jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organów są właścicielami nieruchomości o nr ew. [...],[...] i [...]. Działki te znajdują się w sąsiedztwie działek inwestycyjnych, a nawet z nimi częściowo graniczą. Organ ustalił, że skoro działki stanowią niezabudowane grunty orne to nie mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji albowiem z charakterystyki inwestycji wynika, że nie emituje ona, poza hałasem innych zanieczyszczeń czy promieniowania, które powodowałoby ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości. Wskazano także na brak takich ustaleń w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Tymczasem uszło uwadze organu, że już w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia określono pośrednio pewnego rodzaju ograniczenia i oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działki sąsiednie. W pkt 2 określającym warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji wskazano m.in., iż należy wnioskować do gmin obejmujących teren projektowanej farmy, aby w projekcie zmian w planie zagospodarowania przestrzennego wprowadzony został zakaz zalesiania gruntów rolnych w obszarze planowanej inwestycji oraz co najmniej 200 m wokół turbin. Należy także wnioskować o wprowadzenie zakazu zadrzewień i zakrzewień zwłaszcza o charakterze ciągłym szpalerów drzew) oraz zakazu tworzenia oczek wodnych i stawów na terenie farmy wiatrowej. W innym miejscu organ ustalający środowiskowe uwarunkowania wskazał także na to, że należy wnioskować do miejscowych rolników o rezygnację z upraw kukurydzy na terenie planowanego przedsięwzięcia i w jej otoczeniu, a także o wczesne, jesienne zaorywanie pól oraz niepozostawianie resztek pożniwnych i niezaoranych chwastów. A zatem ochrona wartości przyrodniczych i zasobów naturalnych odbywać się ma we współpracy z "miejscowymi rolnikami" Powyższe oznacza, że wbrew twierdzeniom organu przedmiotowa inwestycja w sposób pośredni oddziaływać będzie na nieruchomości sąsiednie, przy czym jako nieruchomości te należy traktować nie tylko działki bezpośrednio graniczące z nieruchomością inwestycyjną ale i położone w dalszej odległości skoro wskazuje się na możliwość wprowadzenia zakazu zalesiania i zakrzewiania w odległości 200 m od turbin. A zatem nawet jeśli decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie wprowadziła bezpośrednich ograniczeń dla nieruchomości sąsiednich, to nie oznacza to, że w pewien sposób pośrednio nie oddziaływuje na takie nieruchomości, w tym działki stanowiące własność skarżących. Te okoliczności winny podlegać analizie organów administracji i w oparciu o tak dokonaną analizę organy powinny ustalić czy skarżącym przysługiwał przymiot strony w oparciu o art. 28 k.p.a. w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Przy powyższej ocenie organy powinny pamiętać, że posiadanie interesu prawnego nie jest tożsame z pojęciem jego naruszenia. Konkludując, jako uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Rację mają również skarżący co do tego, że organ ma obowiązek przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego przez stronę jeżeli jego przedmiotem jest okoliczność mającą znaczenie dla sprawy. Odmowa przeprowadzenia dowodu nie wymaga wprawdzie wydania odrębnego rozstrzygnięcia (w formie postanowienia) jednakże w uzasadnieniu decyzji organ powinien do takiego wniosku ustosunkować się i wyjaśnić stronie przyczyny, dla których nie przeprowadził takiego dowodu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się do ww. kwestii, co wskazuje, że zostało sporządzone z naruszeniem zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast wbrew zarzutom skarżącego na organie administracji nie ciążył obowiązek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Uszło bowiem uwadze skarżących, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym postępowaniu, wznowieniowym, a obowiązkiem organu było w pierwszej kolejności ustalenie czy postępowanie o pozwolenie na budowę farmy wiatrowej dotyczy interesu prawnego lub obowiązku skarżących. Takie ustalenia nie wymagały przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Brak jest także podstaw do uznania za skuteczny zarzutu naruszenia art. 152 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nastąpić powinno w odrębnym postępowaniu, w formie postanowienia. Jeśli organ nie rozpoznał takiego wniosku skarżącym przysługują odrębne środki procesowe zmierzające bezpośrednio do rozpoznania wniosku. Powyższe okoliczności wskazują, że zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, to jest z naruszeniem przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane oraz 7, 77 § 1 , 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1, 145 § 1 pkt 4 i 28 k.p.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ związany będzie wskazaną wyżej oceną prawną. Obowiązkiem zatem organu będzie ponowna analiza okoliczności sprawy, ocena czy skarżącym przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. z uwzględnienie m.in. zapisów zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.