II SA/Op 17/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. i Z. S. spadkobierców skarżącego G. S. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 3 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odrzucić skargę. Skarżący G. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 20 grudnia 2013 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), za pośrednictwem Wojewody Opolskiego, skargę na decyzję z dnia 3 grudnia 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 8 listopada 2013, nr [...], w sprawie uznania za osobę bezrobotna od dnia 8 listopada 2013 r. oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 13 stycznia 2014 r., G. S. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone do rąk dorosłego domownika skarżącego, jego brata S. S. w dniu 20 stycznia 2014 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki w aktach sprawy (k.10). Wojewoda Opolski pismem z dnia 4 lutego 2014 r., przesłał do Sądu odpis aktu zgonu G. S., zmarłego 20 stycznia 2014 r. Rodzice zmarłego skarżącego, M. i Z. S. w piśmie, poinformowali, że są następcami zmarłego G. S. oraz, że nie został złożony do sądu cywilnego wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym. Oświadczyli, że "odstępują od dalszego kontynuowania sprawy ". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Przepis art. 57 § 1 P.p.s.a. określa wymogi formalne przewidziane dla skargi. Stanowi on, iż skarga poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym (art. 46 P.p.s.a.) winna również zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jednocześnie, ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., jednym z elementów składowych pisma jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skoro skarga wniesiona w niniejszej sprawie, nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 46 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a, należało wezwać skarżącego do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zostało doręczone G. S., ponieważ zmarł on w tym samym w dniu, w którym przesyłkę odebrał dorosły domownik. Następcy prawni zmarłego, jego rodzice, oświadczyli natomiast, że nie są zainteresowani działaniem w sprawie. Należy zatem przyjąć, że nie jest konieczne wezwanie spadkobierców do podpisania skargi, gdyż zobowiązania tego uprawnieni nie zamierzają wykonać. W opisanej sytuacji zastosowanie znajduje art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie. Uzupełnienie braków formalnych skargi, w tym brak podpisu, powoduje, że nie wszczyna ona skutecznie postępowania w sprawie i stanowi obligatoryjną przesłankę odrzucenia. Z tych przyczyn skargę należało odrzucić.