II FZ 932/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 141/14 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 31 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 141/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną D. A. od wyroku z dnia 21 maja 2015 r. wydanego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 31 października 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 5 sierpnia 2015 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi kasacyjnej, poprzez uiszczenie wpisu sądowego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 25 sierpnia 2015 r. w trybie awizo. Wymagany wpis nie został jednak uiszczony. W konsekwencji Sąd odrzucił skargę kasacyjną jako nieopłaconą na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). W zażaleniu na powyższe postanowienie D. A. wniosła o jego uchylenie zarzucając naruszenie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 65 § 1 p.p.s.a. - poprzez przyjęcie, że w przypadku przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej doszło do skutecznego doręczenia z dniem 25 sierpnia 2015 r., a ponadto rażące naruszenie art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP, które to przepisy gwarantują każdemu prawo do realnej ochrony sądowej, tj. naruszenie podstawowych zasad i swobód obywatelskich. W uzasadnieniu zażalenia oraz piśmie procesowym z dnia 6 października 2015 r. skarżącą argumentowała, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki znajduje się adnotacja, że przesyłka została awizowana w dniu 27 sierpnia 2015 r., zaś z zapisu doręczyciela nie wynika, czy przesyłkę pozostawiono na drzwiach adresata, czy w skrzynce oddawczej. Ponadto zawiadomienie o przesyłce zawierało odręczne oznaczenie numerów, na których zostały umieszczone naklejki. W związku z tymi nieprawidłowościami oraz nieudaną próbą odbioru przesyłek z uwagi na przedwczesny zwrot korespondencji z punktu InPost, strona podjęła między 31 sierpnia 2015 r. a 2 września 2015 r. samodzielną próbę ustalenia w sądzie administracyjnym losów korespondencji. Została jednak wprowadzona w błąd przez pracownika sądu, iż żadne przesyłki z sądu nie były do niej kierowane w okresie, który wskazała. Skarżąca podjęła również działania zmierzające do ustalenia losów drugiej z kierowanych do niej przesyłek w sądzie rejonowym w [...], gdzie najprawdopodobniej zgubiła awizo. W ocenie skarżącej, nie może ona ponosić negatywnych konsekwencji korzystania przez sąd w toku doręczeń z pośrednictwa InPost-u oraz nieprawidłowości w działaniu pracowników sądu (udzielających błędnych informacji). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się istocie do ustalenia kwestii prawidłowości doręczenia skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, a tym samym zasadności przyjęcia fikcji doręczenia przesyłki w oparciu o art. 73 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 73 p.p.s.a.: § 1 "W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (...)". § 2 "Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe". § 3 "W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy". § 4 "Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1". Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru i załączonej koperty jednoznacznie wynika, że sporna korespondencja była dwukrotnie awizowana w dniach: 11 sierpnia 2015 r. i 19 sierpnia 2015 r., przy czym przesyłkę pozostawiono w POK InPost [...] ul. [...] (Sklep Całodobowy), zwrotu przesyłki dokonano zaś w dniu 27 sierpnia 2015 r. (zob. k. 301 i 302 akt sądowych). Sąd nie znalazł tym samym podstaw do stwierdzenia zarzucanych przez skarżącą uchybień w toku doręczenia. Wbrew twierdzeniom strony, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w punkcie InPost pozostawiono w skrzynce oddawczej (część podkreślona przez doręczyciela), zaś data 27 sierpnia 2015 r. widnieje pod informacją o niedoręczeniu przesyłki z innych przyczyn "po terminie awiza B", co świadczy o dacie zwrotu przesyłki do nadawcy po jej niepodjęciu, a nie – jak utrzymuje skarżąca – o terminie jej awizowania. W świetle przedstawionych ustaleń nieuzasadnione pozostają również twierdzenia strony o przedwczesnym zwrocie korespondencji do sądu, skoro pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki miało miejsce w dniu 11 sierpnia 2015 r., a zatem zwrot nastąpił po upływie 14-dniowego terminu, o jakim mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że skarżąca nie kwestionuje przy tym ani faktu doręczenia jej stosownych zawiadomień w dniach 11 i 18 sierpnia 2015 r., ani braku informacji o miejscu pozostawieniu przesyłki. Wprost przeciwnie, z jej wypowiedzi można wnioskować, że dysponowała ona stosownym zawiadomieniem i udała się do miejsca przechowywania przesyłki, jednak już po upływie terminu do jej odbioru. Nie sposób wreszcie ustosunkować się do sugestii skarżącej o wprowadzeniu jej w błąd przez pracownika sekretariatu sądu w sytuacji, gdy strona nie sprecyzowała o jaki w istocie okres pytała, próbując ustalić, czy we wskazanym przez nią czasie była kierowana do niej korespondencja. Na podstawie treści pisma procesowego z dnia 6 października 2015 r. można jedynie ustalić, że mogło chodzić o okres między 31 sierpnia 2015 r. a 2 września 2015 r., w którym rzeczywiście żadna korespondencja nie była przesyłana na adres D. A. (o czym zresztą skarżąca została poinformowana na piśmie przez WSA w Łodzi – zob. zarządzenie z dnia 12 października 2015 r. - k. 320 i zawiadomienie kierowane do strony - k. 323 akt sądowych). Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł podstaw do podważenia zawartych w zaskarżonym postanowieniu ustaleń w zakresie doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego z upływem dnia 25 sierpnia 2015 r. i w konsekwencji nieuiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej w wyznaczonym do tego terminie, co obligowało Sąd pierwszej instancji do odrzucenia środka odwoławczego w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. W świetle przedstawionych okoliczności sformułowane przez stronę w zażaleniu zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego przez nią skutku. W tym stanie rzeczy należało orzec o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.