II FSK 2311/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 195/14 w sprawie ze skargi G. D. na decyzję Ministra Finansów z dnia 27 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: 1) odrzucić skargę kasacyjną, 2) zwrócić G. D. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300,- (słownie: trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej oraz tytułem wpisu od skargi. II FSK 2311/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 195/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę G. D. na decyzję Ministra Finansów z dnia 27 listopada 2013 r. w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej. Na powyższe orzeczenie strona skarżąca, działając przez pełnomocnika – radcę prawnego – wniosła skargę kasacyjną. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2014 r. wezwano radcę prawnego A. J. jako pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej pod rygorem jej odrzucenia przez nadesłanie pełnomocnictwa udzielonego przez G. D. do złożenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przekazano pełnomocnictwo, w którym upoważniono "radcę prawnego A. J. do reprezentowania w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 195/14 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Przepis art. 176 p.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego (art. 46 p.p.s.a.), a ponadto zawierać: a) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, b) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, c) przytoczenie podstaw kasacyjnych, d) ich uzasadnienie oraz e) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Natomiast stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z tym, że jeżeli braki ma pismo będące np. skargą (skargą kasacyjną), przewodniczący, wzywając do uzupełnienia braków takiego pisma, poucza o rygorze odrzucenia skargi (skargi kasacyjnej), a nie pozostawienia pisma bez rozpoznania. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że w wyniku wstępnego badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej G. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 195/14, odrzucającego skargę na decyzję Ministra Finansów w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej, pojawiły się wątpliwości dotyczące tego, czy G. D. udzielił radcy prawnemu A. J. pełnomocnictwa do złożenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Następnie Sąd pierwszej instancji wezwał stronę do przedłożenia dokumentu, z którego wynika przedmiotowe umocowanie. W odpowiedzi na wskazane wyżej wezwanie nadesłano pełnomocnictwo, w którym upoważniono "radcę prawnego A. J. do reprezentowania w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 195/14 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie". Należy przy tym podkreślić, że skargę kasacyjną składa się za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale sądem, który ją rozpatruje merytorycznie, jest Naczelny Sąd Administracyjny. Sformułowanie zawarte w wezwaniu określone było precyzyjnie – zwrócono się o nadesłanie pełnomocnictwa do złożenia skargi kasacyjnej; użyte w nadesłanym pełnomocnictwie określenie uprawnia natomiast do działania w imieniu skarżącego jedynie przed sądem pierwszej instancji, nie dając podstaw do reprezentowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który jako jedyny jest właściwy do rozpatrywania skarg kasacyjnych. Zastrzec przy tym można, że już powtórzenie w treści pełnomocnictwa zwrotu sformułowanego w wezwaniu czyniłoby zadość przedmiotowemu wezwaniu; strona jednak tego nie uczyniła. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało uznać, że pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej pod rygorem odrzucenia tej skargi kasacyjnej, skierowanego do pełnomocnika skarżącego, wskazany brak formalny nie został uzupełniony w wyznaczonym przez Sąd terminie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W pkt 2 sentencji postanowienia rozstrzygnięto o zwrocie całego uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, działając na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a także o zwrocie wpisu od skargi, który w związku z postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. nie był należny.