II SA/Sz 249/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2012 r. sprawy ze skargi P. P. na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania legitymacji osoby niepełnosprawnej oddala skargę. Pismem z dnia [...] (nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu [...]) P. P., wskazując na § 35 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. z 2003 r., Nr 139, poz. 1328) i art. 62 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j.: Dz.U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721), zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie mu legitymacji dokumentującej stopień niepełnosprawności. W uzasadnieniu pisma wnioskodawca podał, że jest osobą, która na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 sierpnia 1983 r. w sprawie składu komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, trybu postępowania, trybu kierowania na badanie przez te komisje oraz szczegółowych zasad ustalania inwalidztwa, została bezterminowo zaliczona do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia. Zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy. Zaliczenie do grupy inwalidztwa jest traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z § 35 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności stopniu niepełnosprawności, starosta (a więc Prezydent Miasta) na wniosek osoby która posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wystawia legitymację dokumentującą stopień niepełnosprawności. Wnioskodawca do pisma dołączył kopię orzeczenia obwodowej komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia nr [...]. Wniosek ten został przekazany do załatwienia do Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, który następnie zwrócił P. P. jego wniosek i jednocześnie, pismem z datą [...] podpisanym przez PZOON, udzielił odpowiedzi, że od [...] weszły w życie przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Wyjaśniono, że nastąpiła nowelizacja tabeli nr dot. wydania legitymacji na podstawie orzeczeń o stopniu niepełnosprawności oraz ulg i uprawnień. Aktualnie Zespół nie wydaje legitymacji osoby niepełnosprawnej na podstawie decyzji Lekarza Orzecznika ZUS, orzeczeń MSWiA, MON i KRUS. Podstawę wydania legitymacji stanowi tylko i wyłącznie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz o wskazaniach do ulg i uprawnień wydane przez Zespół. Pismem z dnia[...] (nadanym do Prezydenta Miasta dnia [...]) P. P. wezwał organ - na podstawie art. 52 § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 i art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności odmowy wydania legitymacji osoby niepełnosprawnej i wniósł o wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej. Wzywający wskazał w piśmie, że stanowisko PZOON jest sprzeczne z prawem. Tabela, zawarta w załączniku nr do cytowanego przez przewodniczącą rozporządzenia, dotyczy kwartalnej informacji o realizacji zadań przedkładanej przez starostę (prezydenta miasta) wojewodzie - vide § 34 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. Oczywistym jest, że treść tabeli określającej sposób realizacji obowiązku sprawozdawczego prezydenta miasta wobec wojewody nie ma przełożenia na niemożność wydania legitymacji wobec osoby posługującej się orzeczeniem o zaliczeniu do grupy inwalidzkiej. Odmowa wydania legitymacji dokumentującej stopień niepełnosprawności musi być umocowana wprost w przepisie prawa. Przepisu takiego brak, a jednocześnie art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zrównuje osoby zaliczone do grupy inwalidzkiej z osobami zaliczonym do osób niepełnosprawnych wg obecnego stanu prawnego. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wyjaśnił, że zasady i procedurę wydawania legitymacji dokumentującej stopień niepełnosprawności, określają przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Regulacja zawarta w rozporządzeniu ma charakter zupełny. Określa zarówno organ wydający legitymację, jak też określa materialną podstawę wydania legitymacji (§ 35). Organem wydającym legitymację jest starosta, natomiast podstawą do wydania każdej z legitymacji jest odpowiednie orzeczenie zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności lub zmieniający je wyrok sądowy. Ponieważ żaden inny przepis przedmiotowego rozporządzenia, a także jakikolwiek inny przepis ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721) nie regulują w sposób odrębny zasad wydawania wskazanych legitymacji, to w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw do wystawiania legitymacji dokumentującej stopień niepełnosprawności oraz legitymującej niepełnosprawność na podstawie rozstrzygnięć innych podmiotów aniżeli zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności oraz sądy pracy i ubezpieczeń społecznych. Przepisy art. 5, jak i art. 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jednoznacznie wskazują, że mamy do czynienia ze zrównaniem skutków prawnych wynikających ze wskazanych tam orzeczeń organów rentowych z odpowiednimi orzeczeniami o stopniu niepełnosprawności, a nie z unifikacją decyzji orzeczniczych. Orzeczenie organu rentowego jest bowiem traktowane na równi z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, a nie traktowane jak orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Legitymacja osoby niepełnosprawnej zawiera możliwość wpisania w dokument przyczyny niepełnosprawności, tymczasem żadne z orzeczeń rentowych organów orzeczniczych takich symboli nie zawiera. P. P. pismem z dnia [...] nadanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu w tym samym dniu, wniósł do Sądu, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, art. 53 § 2 ppsa, skargę na czynność z zakresu administracji publicznej polegającą na odmowie wydania przez Prezydenta Miasta legitymacji osoby niepełnosprawnej. W uzasadnieniu pisma skarżący wskazał, że w sprawie z jego wniosku, pismem datowanym na dzień [...] (najprawdopodobniej błąd w dacie pisma), Przewodnicząca Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności wyjaśniła, że podstawę wydania legitymacji stanowi tylko i wyłącznie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Zespół. Jako podstawę tego stanowiska przewodnicząca wskazała nowelizację tabeli nr - załącznika do rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. wprowadzone rozporządzeniem Ministra Pracy I Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 224 poz. 1803). Zarzucając, że powyższe stanowisko organu jest sprzeczne z prawem, skarżący stwierdził, że odmowa wydania legitymacji dokumentującej stopień niepełnosprawności musi być umocowana wprost w przepisie prawa. Przepisu takiego brak, a jednocześnie art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zrównuje osoby zaliczone do grupy inwalidzkiej z osobami zaliczonym do osób niepełnosprawnych wg obecnego stanu prawnego. Bez znaczenia jest okoliczność, że rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności nie wymienia wśród podstaw do wydania legitymacji orzeczenia o stopniu inwalidztwa. Oczywistym jest bowiem, że skoro z systemu prawnego wyeliminowano pojęcie "inwalidztwa" i zastąpiono pojęciem "niepełnosprawności" to rozporządzenie wykonawcze będzie stosowało nową nomenklaturę. Wystarczającą podstawą do wydania legitymacji na podstawie "starego" orzeczenia jest przepis art. 62a ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej. Argumentacja organu, że do wydania legitymacji dokumentującej stopień niepełnosprawności koniecznym jest przedstawienie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień osoby, która ukończyła 16 rok życia stoi w sprzeczności z treścią § 35 ust. 3 cytowanego rozporządzenia o treści w przypadku orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień osoby, która ukończyła 16 rok życia, starosta wystawia legitymację dokumentującą stopień niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę organ, nie zgadzając się ze stanowiskiem skarżącego, wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ wskazał, że zasady i procedurę wydawania legitymacji dokumentujących stopień niepełnosprawności regulują przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, zwanego dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 35 ust. 3 rozporządzenia - w przypadku orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień osoby, która ukończyła 16 rok życia, starosta wystawia legitymację dokumentującą stopień niepełnosprawności. Podstawą wystawienia legitymacji, o której mowa § 35 ust. 3 jest uprzednie uzyskanie orzeczenia o (zob. § 2): 1) stopniu niepełnosprawności osób, które ukończyły 16 rok życia lub 2) wskazaniach do ulg i uprawnień osób posiadających orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy, o których mowa w art. 5 i 62 ustawy. Organami uprawnionymi do wydawania orzeczeń o niepełnosprawności są (art. 6) są : 1) powiatowe lub wojewódzkie zespoły ds. orzekania i niepełnosprawności powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako pierwsza instancja; 2) wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako druga instancja. Podmiotami wyłącznie uprawnionymi do wydawania wyżej wskazanych orzeczeń są, w myśl § 2 rozporządzenia, powiatowe i wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności. Zatem tylko orzeczenia tych organów mogą stanowić podstawę do wystawienia legitymacji dokumentujących niepełnosprawność. Potwierdzeniem tej właśnie interpretacji przepisów jest również wykładnia historyczna. Do dnia 31 grudnia 2009 r. w tabeli nr V załącznika nr 1 do rozporządzenia, dotyczącej sprawozdawczości w zakresie liczby wydanych legitymacji przez powiatowe zespoły dokonano podziału rodzaju wystawionych legitymacji na legitymacje wydane osobom przed 16 rokiem życia na podstawie ważnych orzeczeń o niepełnosprawności i legitymacje wydane osobom po 16 roku życia na podstawie ważnych orzeczeń o stopniu niepełnosprawności (w tym z art. 5a ustawy), legitymacje wydane na podstawie orzeczeń wydanych przez organy rentowe (KIZ. ZUS. KRUS. MON. MSWiA) w związku z brzmieniem art. 5 i 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Natomiast po 1 stycznia 2010 r. w tabeli nr V załącznika nr 1 do rozporządzenia nie wykazuje się już legitymacji wystawionych na podstawie orzeczeń ww. organów rentowych. W przepisach rozporządzenia nie są wskazane żadne inne podmioty uprawnione do wydawania orzeczeń o stopniu niepełnosprawności ani orzeczeń o wskazaniach do ulg i uprawnień. Podobnie, z przepisów rozporządzenia nie wynika również, aby starosta był uprawniony do wydania legitymacji na innej podstawie niż orzeczenie o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień. Odrębne zasady wydawania legitymacji nie są również zawarte w innych przepisach prawa, w szczególności w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zwanej dalej "ustawą". Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 5 oraz art. 62 ust. 1 i 2 ustawy, organ wyjaśnił, że oba przepisy zrównują skutki prawne wynikające ze wskazanych w tych przepisach orzeczeń, natomiast nie powinny wiązać się z unifikacją decyzji orzeczniczych. W myśl art. 62 ust. 2 orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidzkich traktowane jest na równi z orzeczeniem o odpowiednio lekkim, umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności. Nie oznacza to jednak, iż orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidzkich traktowane ma być jak orzeczenie o odpowiednim stopniu niepełnosprawności, w szczególności gdy przepisy prawa wprost wymagają wyłącznie orzeczeń wydanych przez powiatowe i wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności. W konsekwencji w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw do wystawienia legitymacji dokumentującej stopień niepełnosprawności oraz niepełnosprawność na podstawie rozstrzygnięć innych podmiotów niż zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności oraz sądy pracy i ubezpieczeń społecznych, a stanowisko skarżącego, zgodnie z którym w myśl art. 62 ust. 1 i 2 orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidzkich powinno być traktowane jak orzeczenie o odpowiednim stopniu niepełnosprawności i stanowi wystarczającą podstawę do wydania legitymacji dokumentującej niepełnosprawność należy uznać za bezzasadne. Stanowisko organu potwierdza dodatkowo fakt, iż wydane wcześniej orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidzkich nie zawierają wszystkich danych, które następne są zawierane w legitymacji dokumentującej niepełnosprawność wydanej na podstawie danego orzeczenia. Odnosi się to w szczególności do braku wskazania przyczyny niepełnosprawności, który to brak w konsekwencji uniemożliwia wydanie kompletnego dokumentu. Dopuszczenie przez ustawodawcę do sytuacji, w której jeden dokument (legitymacja dokumentująca niepełnosprawność) wydawany byłby na podstawie różnych, nieodpowiadających treściowo jej wymaganiom orzeczeń, byłby dalece idącą niekonsekwencją i kłóciłoby się z dogmatem o racjonalności ustawodawcy. Jednocześnie obowiązujące regulacje prawne odnoszące się do tej kwestii uznać można za zupełne, zwłaszcza, iż do ustawy wprowadzone zostały regulacje dotyczące osób, które jak w przypadku skarżącego, posiadają orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidzkich wystawione przez organ rentowy. Zgodnie bowiem z art. 5a ust. 1 ustawy osoby posiadające ważne orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów, niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym o których mowa w art. 62 oraz orzeczenia o których mowa w art. 5, mogą składać do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności i wskazań, o których mowa w art. 6 b ust. 3, dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów. Zatem skarżący, chcąc uzyskać przedmiotową legitymację powinien był najpierw zwrócić się do powiatowego zespołu o ustalenie stopnia niepełnosprawności, a następnie, dysponując już ustalonym stopniem, mógłby wystąpić o wydanie legitymacji. Pomimo wskazania takiej możliwości, skarżący z niej nie skorzystał i wystąpił do Prezydenta z wnioskiem o wydanie legitymacji z pominięciem postępowania w trakcie którego ustalono by stopień jego niepełnosprawności. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę, pod katem legalności, prawnych form działania administracji publicznej, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz,1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne (decyzje i postanowienia), a także na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przez czynność organu administracji, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Taką czynność organu administracji stanowi zaskarżona odmowa wydania legitymacji osoby niepełnosprawnej. Przedmiotem tej czynności jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny. Zgodnie bowiem z § 35 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, zwanego dalej "rozporządzeniem", w przypadku orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień osoby, która ukończyła 16 rok życia, starosta wystawia legitymację dokumentującą stopień niepełnosprawności. Organami uprawnionymi do wydawania orzeczeń o niepełnosprawności, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r., Nr 127 poz. 721), są : 1) powiatowe lub wojewódzkie zespoły ds. orzekania i niepełnosprawności powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako pierwsza instancja; 2) wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako druga instancja. Tak więc podstawą wystawienia legitymacji, o której mowa § 35 ust. 3 rozporządzenia, jest uprzednie uzyskanie przez stronę odpowiedniego orzeczenia zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności o stopniu niepełnosprawności osób lub orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień. Jak wynika z akt sprawy, skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie legitymacji dokumentującej lekki stopień niepełnosprawności przedstawiając jednocześnie orzeczenie Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia Nr [...] o zaliczeniu P. P. bezterminowo do grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia. Orzeczenie to zostało wydane w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 sierpnia 1983 r. w sprawie składu komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, trybu postępowania, trybu kierowania na badanie przez te komisje oraz szczegółowych zasad ustalania inwalidztwa (Dz.U. z dnia 20 sierpnia 1983 r., Nr 47, poz. 214). W tym miejscu należy wskazać na przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2011r. Dz.U. Nr 127 poz. 721) zgodnie z którym, osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy. Orzeczenie o zaliczeniu do: 1) I grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) II grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności; 3) III grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności (ust. 2). Ustawa weszła w życie z dniem 9 września 1997 r. (z małymi wyjątkami). Jednakże, odmiennie niż twierdzi skarżący, posiadanie przez stronę orzeczenia wymienionego w powyższym przepisie nie jest wystarczające do uzyskania legitymacji osoby niepełnosprawnej (o lekkim stopniu niepełnosprawności). Zgodnie bowiem z art. 5a ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, osoby posiadające ważne orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów (...), o których mowa w art. 62, oraz orzeczenia, o których mowa w art. 5, mogą składać do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności i wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3, dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie Sądu, przepis ten byłby zbędny, gdyby wolą ustawodawcy, było automatyczne powiązanie uprawnienia osób wymienionych w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych do zaliczenia do jednej z grup inwalidów z uprawnieniem do uzyskania legitymacji osoby niepełnosprawnej. Tymczasem tak nie jest. Złożenie wniosku o wydane legitymacji osoby niepełnosprawnej w takiej sytuacji faktycznej i prawnej, w jakiej znalazł się skarżący uruchamia postępowanie administracyjne, o którym mowa w art. 5a ust.1 i 2 wyżej wskazanej ustawy. W postępowaniu w sprawach, o których mowa w art. 5a ust. 1, zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności wydaje orzeczenie, w którym stopień niepełnosprawności określa się na podstawie przedłożonych orzeczeń, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 5 i 62 (art. 5a ust. 2 pkt 1), natomiast wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3, ustala się stosownie do naruszonej sprawności organizmu i ograniczeń funkcjonalnych uzasadniających korzystanie z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów (art. 5a ust. 2 pkt 2). W świetle powyższego, należało stwierdzić, że organ prawidłowo odmówił skarżącemu wydania legitymacji osoby niepełnosprawnej, skoro skarżący nie spełnił wymagań wymienionych art. 5a ust. 1 cyt. ustawy i nie posiada orzeczenia zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności o ustaleniu stopnia niepełnosprawności. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.