I SA/Wa 2011/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Elżbieta Lenart Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. K. i B. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania A. K., działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik B. B. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] o odmowie potwierdzenia na rzecz B. B. oraz A. K. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez J. G. w S., dawne woj. [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: J. K. zwróciła się do Urzędu Rejonowego w K. z wnioskiem o uzupełnienia wartości ekwiwalentu za mienie pozostawione za granicą. W dniu 14 grudnia 1995 r., wnioskodawczyni zmarła, a w jej miejsce w toku postępowania wstąpili następcy prawni B. i A. K., który pismem z dnia 26 listopada 2008 r. wniósł (w imieniu własnym i siostry) podanie do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. G. nieruchomości o powierzchni [...] ha zabudowanej budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi w S., dawne woj. [...]. W toku postępowania zmieniła się materialno – prawna podstawa do rozpoznania sprawy, gdyż z dniem 7 października 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r., Nr 169, poz. 1418) – dalej jako ustawa o realizacji prawa do rekompensaty, która wskazywała m. in., że organem właściwym do prowadzenia postępowania stał się Wojewoda [...]. Powołując się na przepisy ustawy w tym na przepis art. 1, 2, 3 oraz art. 13 ust. 1 organ pierwszej instancji wskazał, że zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20 % wartości tych nieruchomości. Wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20 % wartości pozostawionych nieruchomości. W przypadku, gdy na podstawie odrębnych przepisów, w ramach realizacji prawa do rekompensaty, wnioskodawca lub jego poprzednicy prawni nabyli na własność lub w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa, wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego, o których mowa w ust. 2, pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartości nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartości położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali. (art.13 ust. 3). Wojewoda [...] wskazał, że w aktach sprawy zgromadzono dowody na podstawie których ustalono stan prawny i faktyczny sprawy. Organ wyjaśnił, że w myśl przepisu art. 2 ustawy prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, który był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił je z przyczyn związanych z wojną rozpoczętą 1 września 1939 r. Wojewoda [...] zaznaczył, że właścicielem nieruchomości pozostawionych w S., woj. [...], był J. G., syn J., zmarły 27 czerwca 1968 r. w K, ostatnio zamieszkały w K. Organ zauważył, że jako dowód świadczący o pozostawieniu nieruchomości przez J. G. w S., woj. [...], z przyczyn wskazanych w art. 1 ww. ustawy oraz potwierdzający rodzaj i powierzchnię pozostawionych nieruchomości przedłożono orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego Wojewódzkiego Oddziału w K. z dnia [...] października 1947 r. [...]. Zgodnie z tym dokumentem pozostawiona nieruchomość składała się z: [...] ha parceli, domu murowanego, krytego dachówką o [...] ubikacjach oraz budynków gospodarczych murowanych, krytych dachówką. W ocenie Wojewody [...] wskazany dokument nie określa powierzchni pozostawionego domu mieszkalnego, ani liczby, rodzaju i powierzchni pozostawionych zabudowań gospodarczych. Mając jednak na uwadze przepis art. 75 § 1 i 86 k.p.a. organ przesłuchał A. K., który potwierdził, że na zabudowania gospodarcze składały się: budynek gospodarczy i kurnik. Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewoda [...] uznał ostatecznie, że J. G. pozostawił w S. nieruchomość o powierzchni [...] ha zabudowaną domem murowanym, krytym dachówką o [...] ubikacjach, oraz budynkiem gospodarczym i kurnikiem. Organ wskazał również, że J. G., zamieszkiwał w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jako obywatel polski pozostawił w 1945 roku wyżej wymienione nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w wyniku opuszczenia tych terenów w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. Fakt ów potwierdzają: odpis notarialny karty ewakuacyjnej J. G. wydanej przez Komisję Mieszaną ds. Ewakuacji w D. z dnia [...] stycznia 1945 r. oraz orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego Wojewódzkiego Oddziału w K. z dnia [...] października 1947 r., L. dz. [...]. Z uwagi na treść art. 3 ust. 2 ustawy skoro J. G. zmarł, prawo do rekompensaty przysługuje jego spadkobiercom A. K. i B. B. Wojewoda [...]wskazał również, że do chwili obecnej prawo do rekompensaty zostało częściowo zrealizowane, na co wskazują oświadczenia wnioskodawców złożone w tym zakresie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, decyzja Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] grudnia 1987 r., nr [...] oraz umowa sprzedaży sporządzona w formie aktu notarialnego w dniu [...] października 1988 r. Repertorium A. [...], przed E. D. notariuszem Państwowego Biura Notarialnego w K. Na podstawie wyżej wymienionych dokumentów J. K. - spadkobierczyni J. G. - otrzymała na własność za zaliczeniem wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego w S,, woj. [...] lokal mieszkalny nr [...] położony w K. na os. [...] o powierzchni [...] m2 wraz ze współwłasnością [...] części budynku i innych urządzeń oraz udziałem wynoszącym [...] w użytkowaniu wieczystym działki położonej w K. Wojewoda [...] w oparciu o przedłożone dowody postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], wezwał wnioskodawców do wskazania jednej z wybranych form rekompensaty, oraz do dołączenia do wniosku operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego określających wartość nieruchomości pozostawionej przez J. G. w S., woj. [...] oraz wartość prawa własności lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K. na os. [...] o powierzchni [...] wraz ze współwłasnością [...] części budynku i innych urządzeń oraz udziałem wynoszącym [...] w użytkowaniu wieczystym działki położonej w K. Następnie zawiadomieniami z dnia 27 czerwca 2012 r., 31 sierpnia 2012 r. oraz 30 listopada 2012 r. organ wyznaczał kolejne terminy załatwienia sprawy w związku z oczekiwaniem na przedłożenie przez wnioskodawców operatów szacunkowych. Organ wskazał, że choć wymagania dotyczące wniosku składanego w trybie art. 5 ust. 1 i 2 cyt. ustawy ocenia się przed wydaniem postanowienia, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 powyższej ustawy, to braki wniosku dotyczące operatów szacunkowych należy traktować jako braki następcze, powstałe dopiero na skutek wydania postanowienia, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy. Jeżeli organ na skutek braku operatów szacunkowych, których sporządzenie jest obowiązkiem strony, nie może dokonać potwierdzenia prawa do rekompensaty, to uznać należy, że zaistniały podstawy do odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, z powodu niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy. Wojewoda [...] zauważył, że wnioskodawcy mimo licznych wezwań nie przedłożyli operatów szacunkowych, zatem niemożliwe stało się określenie, czy prawo do rekompensaty zostało zrealizowane w całości, tj. w wysokości 20 %. czy też wnioskodawcy nabyli prawo do pozostałej części rekompensaty. Organ podkreślił, że w zawiadomieniu z dnia 30 listopada 2012 r. strony były informowane o negatywnych skutkach niedostarczenia operatów szacunkowych. Mając na uwadze powyższe Wojewoda [...] uznał, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki pozwalające na wydanie decyzji pozytywnej. W następstwie powyższego decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] odmówił potwierdzenia na rzecz B. B. oraz A. K. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez J. G. w S., dawne woj. [...]. Od powyższej decyzji A. K. złożył odwołanie do Ministra Skarbu Państwa zarzucając organowi wojewódzkiemu nieuwzględnienie prawomocnej decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] grudnia 1987 r., nr [....], w której ustalono wartość pozostawionego za granicą mienia na kwotę [...] zł oraz ustalono wartość otrzymanego lokalu i opłat za użytkowanie wieczyste na kwotę [...] zł. Podniósł również, że w akcie notarialnym Repetytorium [...] wskazano wartość mienia pozostawionego za granicą w wysokości [...] zł. W toku postępowania odwoławczego Minister Skarbu Państwa w pierwszej kolejności dokonał analizy przepisów ustawy o realizacji prawa do rekompensaty i ustalił, że w rozpoznawanej sprawie J. G. pozostawił w S., dawne woj. [...], nieruchomość o powierzchni [...] ha zabudowaną domem murowanym, krytym dachówką o [...] ubikacjach oraz budynkiem gospodarczym i kurnikiem, co bezspornie potwierdza znajdująca się w aktach sprawy uwierzytelniona kopia orzeczenia Państwowego Urzędu Repatriacyjnego Wojewódzkiego Oddziału w K. z dnia [...] października 1947r., L. dz. [...]. Minister wskazał również, że organ I instancji prawidłowo stwierdził, że J. G. spełniał pozostałe przesłanki określone dla właścicieli nieruchomości pozostawionych w ustawie o realizacji prawa do rekompensaty, a więc zamieszkiwał w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadał w tym dniu obywatelstwo polskie i opuścił byłe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z okolicznościami wskazanymi w art. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. organ odwoławczy podkreślił również, że na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. spadkobierca po J. G.- J. K. otrzymała w ramach rekompensaty, własność lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K. na os. [...] o powierzchni [...] m2 wraz ze współwłasnością [...] części budynku i innych urządzeń oraz udziałem wynoszącym [...] w użytkowaniu wieczystym działki nr [...], obj. KW [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna N. W ocenie Ministra Skarbu Państwa z uwagi na powyższe oraz na przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Wojewoda [...] był zobowiązany wezwać wnioskodawców do przedstawienia dwóch operatów szacunkowych. Jednego, który określałby wartość nieruchomości pozostawionej w S. oraz drugiego, określającego wartość nabytego prawa własności położonej w K. Organ odwoławczy przywołał również treść przepisu art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. i podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie dla ustalenia czy, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości przysługuje wnioskodawcom rekompensata, konieczne jest przedłożenie obydwu operatów szacunkowych. Bez przedłożenia operatu szacunkowego, w którym została określona wartość prawa nabytego w ramach częściowej realizacji, nie można sprawdzić czy wartość nabytych praw już na obecnym terytorium RP nie przekracza wartości należnej na podstawie obecnie obowiązujących przepisów rekompensaty. Nie dołączenie w terminie wyznaczonym przez organ żądanych operatów szacunkowych należy traktować jako następcze braki wniosku wszczynającego postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty. I choć wymagania dotyczące wniosku składanego w trybie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy organ ocenia przed wydaniem postanowienia, o jakim mowa w art. 7 ust. 1, to braki wniosku dotyczące operatów szacunkowych należy traktować właśnie jako braki następcze, powstałe dopiero na skutek wydania postanowienia, o jakim mowa w art. 7 ust. 1, którym co do zasady organ jest związany. Reasumując organ uznał, że skoro na skutek braku operatów szacunkowych, których sporządzenie jest obowiązkiem strony, nie może dokonać potwierdzenia prawa do rekompensaty, a przyczyną tego są następcze braki wniosku, który strona ma obowiązek uzupełnić (art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4), to uznać należy, że zaistniały podstawy do odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, z powodu niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2. Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [....] czerwca 2013 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]. Na powyższą decyzję A. K. działając w imieniu własnym i jako pełnomocnik B. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jako podstawy prawnej art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r., Nr 169, poz. 1418). Skarżący wskazali, że postępowanie prowadzone w przedmiocie ustalenia i przyznania rekompensaty zostało zainicjowane wnioskiem zmarłej J. K. zarejestrowanym przez Urząd Rejonowy w K., Oddział Geodezji i Gospodarki Gruntami [...] maja 1993 r. Zdaniem skarżących nie ma żadnego uzasadnienia dla stosowania przepisów ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z 2005 r., w stosunku do sprawy zakończonej prawomocną decyzją w 1987 r., pod rządami innej ustawy. Jedyną możliwością w tym przypadku było uzyskanie na własność mieszkania komunalnego oraz staranie się o uzupełnienie należnej kwoty w postaci działki. Skarżący uważają, że zastosowanie wykładni prawa jak w decyzji Wojewody [...] i podtrzymanie przez Ministra Skarbu Państwa skutecznie pozbawia ich rodzinę uzupełnienia ekwiwalentu. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270). W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę dla wydania kontrolowanej przez Sąd decyzji stanowiły przepisy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Jak wynika z treści decyzji obu instancji powodem odmowy potwierdzenia A. K. i B. B. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez J. G. w miejscowości .S, dawne województwo [...], było nie spełnienie przez wnioskodawców obowiązku określonego w art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, tj. nie przedłożenie żądanych operatów szacunkowych. Analizując pod tym kątem stanowisko zarówno Ministra Skarbu Państwa jak i Wojewody [...] Sąd uznał, iż jest ono prawidłowe. Na wstępie odnieść należy się do zarzutu skarżących, że dla rozpoznania sprawy zakończonej decyzją z dnia 1987 roku organy zastosowały ustawę z dnia 8 lipca 2005 r., o realizacji prawa do rekompensaty. Bezspornym jest, że działanie w tym zakresie wynika z treści samej ustawy, która w art. 27 stanowi, że "Postępowania w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów". Nie ma zatem podstaw prawnych do stosowania innych regulacji prawnych niż ustawa o realizacji prawa do rekompensaty. Wskazać należy, że stosownie do przepisów ustawy o realizacji prawa do rekompensaty postępowanie w sprawie przyznania rekompensaty wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzanie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. (art. 5 ust. 1). W myśl art. 6 tej ustawy, do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1, należy dołączyć, określone w tym przepisie, stosowne dokumenty. Wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty musi ponadto być uzupełniony o operaty szacunkowe określające zarówno wartość nieruchomości pozostawionej, jak i wartość praw już otrzymanych na poczet obecnego prawa do rekompensaty, co jednoznacznie wynika z treści art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zaznaczyć również należy, że stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, wojewoda, po wszczęciu postępowania, dokonuje oceny spełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, na podstawie dowodów, o których mowa w art. 6. Pozytywna ocena następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu wojewoda wzywa wnioskodawcę m.in. do dołączenia do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1,operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym została określona wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 3), a w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 3, dołączenia również operatu szacunkowego, w którym została określona wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali (pkt 4). Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Ze zgormadzonego materiału dowodowego wynika, że w rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] uznał, że skarżący posiadają prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez J. G. w miejscowości S., dawne województwo [...]. Jednocześnie organ wezwał strony m.in. do przedłożenia, sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, operatu szacunkowego, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy, określającego wartość nieruchomości pozostawionej przez J. G, woj. [...] oraz operatu szacunkowego określającego wartość lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K. na [...], obj. [...] oraz udział we współużytkowaniu wieczystym działki nr [...], obj. KW [...], jednostka ewidencyjna N. w [...] cz. Następnie w zawiadomieniach z dnia 27 czerwca 2012 r., z dnia 21 sierpnia 2012 r., i z dnia 30 listopada 2012 r., wyznaczał kolejno terminy zakończenia postepowania wyjaśniając, że sprawa nie może zostać zakończona w ustawowym terminie ze względu na konieczność zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego, w tym do przedłożenia przez wnioskodawców operatów szacunkowych, o które wezwano w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]. Jednocześnie organ pouczał strony, że niedostarczenie wspomnianych operatów szacunkowych określających wartość nieruchomości pozostawionych w S. oraz wartość nieruchomości otrzymanej w ramach częściowej realizacji prawa do rekompensaty we wskazanym terminie będzie skutkowało wydaniem decyzji odmawiającej potwierdzenia prawa do rekompensaty. Kolejnym zawiadomieniem z dnia 9 kwietnia 2013 r., organ wskazał, że w sprawie został zebrany materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji administracyjnej. Z analizy akt sprawy wynika, że pomimo powyższych kilkukrotnych wezwań i pouczeń organu, A. K. i B. B. nie spełnili obowiązku określonego w art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty i nie przedłożyli operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego, określających wartość nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP w miejscowości S. oraz wartość nieruchomości nabytej w ramach realizacji prawa do rekompensaty, położonej w K. stanowiącej lokal mieszkalny nr [...], obj. KW [...] oraz udział we współużytkowaniu wieczystym działki nr [...], obj. [...]. obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji odmawiającej potwierdzenia wskazanym wnioskodawcom prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Jak słusznie zauważył Minister Skarbu Państwa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przedłożenie stosownych operatów szacunkowych stanowi niezbędny warunek określenia przez organ wysokości należnej rekompensaty, obowiązek ich złożenia spoczywa zaś na stronach postępowania i w świetle obowiązujących przepisów brak jest możliwości zwolnienia stron z tego obowiązku, czy też sfinansowania wykonania operatów przez organ administracji publicznej. Niespełnienie powyższego obowiązku skutkuje zaś wydaniem decyzji odmownej w myśl art. 7 ust. 2 powołanej ustawy. Stanowisko to jest również reprezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 52/11, Lex nr 1150839). W świetle powyższego stwierdzić należy, że decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem i brak jest podstaw do ich uchylenia. Skarga jest więc bezzasadna i podlega oddaleniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.