II SAB/Kr 73/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Szpitala Miejskiego w R. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie postępowanie umarza; III. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. na rzecz strony skarżącej Szpitala Miejskiego w R. Sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Szpital Miejski w R. 19 lutego 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. w postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącego z 20 stycznia 2014 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej". Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania w terminie określonym przez sąd aktu lub dokonania czynności w postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącego z dnia 20 stycznia 2014 r.; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie w przypadku podjęcia aktu lub dokonania czynności przed wydaniem wyroku stwierdzenie, że postępowanie prowadzone było przewlekle, wymierzenie dyrektorowi grzywny, a także zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca podała, że wnioskiem z 20 stycznia 2014 r. wystąpiła do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. o udostępnienie informacji publicznej: 1. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Szpital Miejski w R. sp. z o.o. określonego w art. 160 kodeksu karnego wraz ze wszystkimi załącznikami dotyczącego wzywania kartek systemowych; 2. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Szpital Miejski w R. sp. z o.o. określonego w art. 286 kodeksu karnego wraz ze wszystkimi załącznikami dotyczącego rozliczania świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia zaćmy; 3. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Szpital Miejski w R. sp. z o.o. określonego w art. 286 kodeksu karnego wraz ze wszystkimi załącznikami dotyczącego rozliczania świadczeń zdrowotnych w zakresie zabiegów diagnostycznych okolicy jamy brzusznej; 4. kto sporządził projekty wskazanych wyżej zawiadomień określonych w pkt 1,2,3 wniosku. Do dnia wniesienia skargi organ nie wydał żądanej informacji publicznej jak również nie poinformował strony skarżącej o powodach opóźnienia. W piśmie z 7 lutego 2014 r., doręczonym stronie skarżącej w dniu 12 lutego 2014 r. organ poinformował jedynie skarżącego o prawie czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, po uprzednim kontakcie telefonicznym. Jednocześnie odnośnie wniosku z punktu 4 organ poinformował, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, albowiem projekt pisma należy zaliczyć do tzw. "dokumentów wewnętrznych". W opinii strony skarżącej ww. pisma nie można potraktować jako pisma przedłużającego termin załatwienia sprawy, albowiem nie zostało ono doręczone w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, nie zawiera informacji o powodach opóźnienia oraz nie zawiera terminu w jakim organ udostępni informację. Podkreśliła, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie daje podstaw do wyznaczania skarżącemu terminu do zapoznania się z materiałami postępowania i to jeszcze po spełnieniu dodatkowych warunków. Odnosząc się do wyrażonego w piśmie z 7 lutego 2014 r. stanowiska organu w zakresie żądania określonego w punkcie 4 strona skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 115 § 13 pkt 4 i 5 kodeksu karnego pracownicy zatrudnieni w [...] Oddziale Wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia w K. są funkcjonariuszami publicznymi, bowiem NFZ stanowi inny organ państwowy w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 4 , jak też jest organem kontroli w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 5 kodeksu karnego (art. 64 ustawy o świadczeniach). Odwołując się do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy strona skarżąca argumentowała, że informację publiczną stanowią również projekty pism sporządzanych przez funkcjonariuszy publicznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu 22 stycznia 2014 r. Wniosek ten nie mógł zostać udostępniony, albowiem dotyczył danych objętych tajemnicą ustawowo chronioną tj. tajemnicą postępowania przygotowawczego określoną w art. 156 § 5 kpa. Stąd decyzją z 25 lutego 2014 r. organ odmówił udostępnienia informacji w zakresie punktu 1,2,3 wniosku. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w doktrynie postępowanie w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej toczy się według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym organ prowadził postępowanie w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, stosując w kwestiach nieuregulowanych szczegółowo w ustawie o dostępie do informacji publicznej przepisy kpa, w tym zasady określonej w art. 10 § 1 kpa. W celu realizacji powyższej zasady organ zawiadomił w piśmie z 7 lutego 2014 r. stronę skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami w terminie 7 dni. Termin ten upłynął w 19 lutego 2014 r. Sugestia uprzedniego kontaktu telefonicznego miała na celu usprawnienie organizacyjne. W związku z powyższym nie można twierdzić, że organ pozostawał w bezczynności lub przewlekle prowadził postępowanie, zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę uregulowanie zawarte w art. 35 § 5 kpa. Jedynym ewentualnym uchybieniem organu mogło być niewystosowanie do wnioskodawcy odrębnej informacji o nowej dacie załatwienia sprawy i powodach jej wyznaczenia. Organ zwrócił również uwagę, że w piśmie z 7 lutego 2014 r. poinformowano wnioskodawcę o dalszych koniecznych etapach postępowania. Zatem nie przekroczono terminu określonego w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do wniosku zawartego w punkcie 4 organ stanął na stanowisku, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, a tym samym nie znajduje do niej zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, co szczegółowo wyjaśniono w piśmie z 7 lutego 2014 r. Organ wskazał, że pracownik Narodowego Funduszu Zdrowia, który sporządził projekt zawiadomień o podejrzeniu popełniania przestępstwa nie jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 1-9 kk, w szczególności nie jest pracownikiem organów o których mowa w punkcie 4 i 5. Organ podkreślił, że art. 64 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) stanowi podstawę prawną do przeprowadzenia kontroli prawidłowości realizacji umów o udzieleniu świadczeń opieki zdrowotnej pomiędzy świadczeniodawcą a NFZ, ale kontrola ta należy do stosunków cywilnoprawnych, a nie publicznoprawnych. Niezależnie od powyższego projekt każdego pisma nawet w przypadku sporządzenia przez funkcjonariusza publicznego stanowi tzw. dokumentację wewnętrzną. Na poparcie swojego stanowiska organ odwołał się do stanowiska wyrażonego przez NSA w wyroku z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 666/12. Skoro sam projekt nie stanowi informacji publicznej, to tym bardziej nie będzie nią informacja o tym kto sporządził ten projekt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związane granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozważania rozpocząć należy od przytoczenia uwag natury ogólnej. Na wstępie należy wskazać, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.) - dalej zwanej w skrócie u.d.i.p - przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to zatem, że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, gdy w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany nie podejmuje żadnych czynności w sprawie, do których był zobowiązany lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Prawo do informacji zostało zagwarantowane w przepisie konstytucyjnym tj. w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że obywatel ma prawo uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Obejmuje ono, między innymi, dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Ustawa z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy jak i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04). U.d.i.p. w wąskim zakresie odsyła do przepisów k.p.a stanowiąc, że jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji i przy zastosowaniu przepisów k.p.a. Ustawa w przepisach art. 7 , art. 13 i art. 14 wskazuje na sposób udostępniania informacji publicznej oraz odmowę udostępnienia informacji, co może nastąpić w trybie art. 16 ust. 1 ustawy. Z ww. przepisów wynika, że z bezczynność organu czy szerzej podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej będzie miała miejsce, gdy organ zobowiązany jest do udzielenia informacji publicznej, jednak jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. Organ (podmiot zobowiązany) nie będzie pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Powyższe oznacza, że bezczynność podmiotu w zakresie udzielenia informacji publicznej wymaga w pierwszym rzędzie stwierdzenia, że podmiot ten był zobowiązany przepisami prawa do wszczęcia postępowania i podjęcia w nim wymaganych prawem czynności, względnie wydania decyzji, a w następnej kolejności, że w ustawowo określonym terminie obowiązek ten nie został wykonany. W niniejszej sprawie Szpital Miejski w R. sp. z o.o. w R. pismem z 20 stycznia 2014 r. wystąpił Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej tj.: zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Szpital Miejski w R. sp. z o.o. określonego w art. 160 kodeksu karnego wraz ze wszystkimi załącznikami dotyczącego wzywania kartek systemowych; 2. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Szpital Miejski w R. sp. z o.o. określonego w art. 286 kodeksu karnego wraz ze wszystkimi załącznikami dotyczącego rozliczania świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia zaćmy; 3. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Szpital Miejski w R. sp. z o.o. określonego w art. 286 kodeksu karnego wraz ze wszystkimi załącznikami dotyczącego rozliczania świadczeń zdrowotnych w zakresie zabiegów diagnostycznych okolicy jamy brzusznej wraz z informacją kto sporządził projekty wskazanych wyżej zawiadomień określonych w pkt 1,2,3. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. należy do podmiotów zobowiązanych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej jako podmiot reprezentujący państwową osobę prawną wykonującą zadania władzy publicznej w zakresie określonym w art. 96 ust. 1 ustawy z 27. 08. 2004 o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 164/1027 ze zm.). Nie budzi również wątpliwości, że żądana we wniosku z 20 stycznia 2014 r. informacja wyszczególniona w punktach od 1 do 3 stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisu art. 1 i art. 6 u.d.i.p. Najogólniej rzecz ujmując nieostre pojęcie informacji publicznej wskazuje, że jest nią każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 omawianej ustawy. Przyjmuje się przy tym, że wobec nieostrości użytych zwrotów lub terminów przy wykładni przepisów ustawy należy kierować się konstytucyjnym prawem do informacji, którego ograniczenie wymaga wyraźnej wypowiedzi ustawodawcy. Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się stanowisko, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Są nimi zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez orany publiczne wytworzone, jak i te, które są używane przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą od tych organów (por. wyroki NSA z 30. 10. 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02; wyrok NSA z 7. 12. 2010 r., sygn. akt I OSK 1774/10). W tym miejscu należy jednak wskazać, że z uwagi na regulacje art. 1 § 2 oraz art. 5 dostęp do informacji publicznej podlega wskazanym w nich ograniczeniom. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 u.d.i.p. stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, a zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba zatem wskazać, że żądane we wniosku z Szpitala Miejskiego w R. sp. z o. o. w R. z 20 stycznia 2014 informacje stanowią informację publiczną. Oznacza to, że Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. zobowiązany był do zastosowania odpowiedniego trybu postępowania i w związku z tym był zobowiązany albo podjąć czynności materialno-prawne i udzielić żądanej informacji, względnie w trybie art. 16 u.d.i.p. zakończyć postepowanie poprzez wydanie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej. Zaznaczyć należy. że rozpatrując skargę na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej Sąd nie przesądza sposobu i trybu rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Należy przy tym podkreślić że w sprawach ze skarg na bezczynność sąd administracyjny orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy, istniejący w dacie orzekania, a w istocie w chwili zamknięcia rozprawy stosownie do art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sytuacji zatem, gdy w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a przed dniem orzekania organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów i niezależnie od jego trafności - brak jest podstaw do uwzględnienia skargi stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. W postępowaniu dotyczącym bezczynności z zakresu dostępu do informacji publicznej chodzi bowiem o doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem poprzez udzielenie informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej (art. 14 u,d,i,p, ) względnie wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostepnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ). Nadto trzeba wskazać, iż stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. O umorzeniu postępowania Sąd orzeka w sytuacji, gdy udostępniono żądane informacje lub gdy organ wydał decyzję na podstawie art. 16 u.d.i.p. już po wpłynięciu skargi do Sądu. W tym miejscu należy przytoczyć uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego 26. 11. 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (publ.: ONSAiWSA 2009/4/63), zgodnie z którą przyjęto, iż przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostaje w bezczynności. Mając zatem na uwadze, że jakkolwiek skarga Szpitala Miejskiego w R. sp. z o.o. w R. została złożona do WSA w Krakowie w dniu 19 lutego 2014 r. , a zatem w okresie gdy strona przeciwna do strony skarżącej pozostawała w bezczynności, to w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. nie pozostawał już w bezczynności, ponieważ w dniu 25 lutego 2014 r. decyzją nr [...] odmówił udostępnienia przedmiotowej informacji. Tym samym na skutek okoliczności, które zaistniały po wniesieniu skargi, a przed wydaniem rozstrzygnięcia przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne co do skarżonej bezczynności stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się z innych przyczyn ( niż określone w pkt 2 i 3 ) bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania przed sądem następuje, gdy w jego toku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. Sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnienia tych zdarzeń, o ile istnieją one w dacie orzekania. A zatem Sąd w niniejszej sprawie był zobligowany uwzględnić fakt, że w dniu 25 lutego 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. wydał ww. decyzję. Umorzenie postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność nie zwalnia jednak Sądu od dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012r., sygn. akt II OSK 1360/12, ONSA i WSA nr 1/2013, poz. 7). Zgodnie z dyspozycją art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze, iż wniosek strony skarżącego o udzielenie przedmiotowej informacji publicznej został złożony w dniu 20 stycznia, natomiast decyzja odmowna została wydana w dniu 25 lutego 2014 r. – w ocenie Sądu nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na względzie w punkcie I sentencji orzeczono na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. W punkcie II sentencji orzeczono na podstawie 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.