IV SA/Wa 411/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska,, sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w N. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej M. S.A. z siedzibą w N. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Środowiska z [...] października 2013 r. znak: [...], skierowana do M. S.A. z siedzibą w N. (wskazywanej dalej jako skarżąca, strona), uchylająca decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...], znak: [...],[...] w części oznaczonej jako pkt V i umarzająca postępowanie przed organ I instancji w tym zakresie. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Dnia 3 lipca 2012 r. spółka M. S.A. wystąpiła do Marszałka Województwa [...] (dalej także: organ I instancji) o wydanie zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Przedmiotowy wniosek dotyczył wydania zezwolenia na: odzysk odpadów w procesie R14 w ramach rekultywacji zamkniętej Kwatery I składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, z wydzieloną kwaterą przeznaczoną do składowania odpadów niebezpiecznych zawierających azbest przy ul. G. w W., zlokalizowanej na działce nr [...] obręb nr [...] P., gmina W. oraz prowadzenie odzysku odpadów o kodach ex 17 05 03* (Gleba i ziemia zawierająca substancje ropopochodne) i 17 05 05* (Urobek z pogłębiania zawierający lub zanieczyszczony substancjami niebezpiecznymi) w procesie Rł4 na terenie działek o nr: [...], [...], [...] obręb nr [...] P., gmina W. Decyzją z [...] października 2012 r. Marszałek Województwa [...] częściowo przychylił się do wniosku Skarżącej, jednocześnie w pkt IV decyzji odmówił wydania zezwolenia na odzysk odpadów w procesie R14 do wykonania warstwy izolacyjnej w ramach rekultywacji zamkniętej Kwatery I składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, z wydzieloną kwaterą przeznaczoną do składowania odpadów niebezpiecznych zawierających azbest przy ul. G. w W., zlokalizowanej na działce nr [...] obręb nr [...] P., gmina W. oraz w pkt V odmówił wydania zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów o kodach ex 17 05 03* (Gleba i ziemia zawierająca substancje ropopochodne) i 17 05 05* (Urobek z pogłębiania zawierający lub zanieczyszczony substancjami niebezpiecznymi) w procesie R14 na terenie działek o nr: [...], [...], [...] obręb nr [...] P., gmina W.. W przedmiocie pkt V w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że działając w oparciu o obowiązujący stan prawny wystąpił do Prezydenta Miasta W. (jako organu właściwego miejscowo), o ustosunkowanie się w przedmiocie planowanej działalności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta .. Mając na uwadze stanowisko Prezydenta Miasta W., wyrażone w postanowieniu z [...] września 2012 r. znak: [...] oraz uchwałę numer [...] Rady Miejskiej W. z [...] listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru pokopalnianego (zwanej dalej: miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, z późn. zm. - zwana dalej "ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r."), organ I instancji odmówił Skarżącej wydania zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów o kodach ex 17 05 03** (Gleba i ziemia zawierająca substancje ropopochodne) i 17 05 05* (Urobek z pogłębiania zawierający lub zanieczyszczony substancjami niebezpiecznymi), w procesie R14 na terenie działek o nr: [...], [...], [...] obręb nr [...] P., gmina W.. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji w części dotyczącej jej rozstrzygnięcia oznaczonej jako punkt V i wydanie decyzji zmieniającej decyzję Marszałka Województwa [...] w tej części poprzez wydanie zezwolenia na odzysk odpadów o kodach: ex 17 05 03* (Gleba i ziemia zawierająca substancje ropopochodne) i 17 05 05* (Urobek z pogłębiania zawierający lub zanieczyszczony substancjami niebezpiecznymi) w procesie R 14, na terenie działek o nr: [...], [...], [...] obręb nr [...] P., gmina W. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Przyczyną, która legła u podstaw odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów o kodach: ex 17 05 03* (Gleba i ziemia zawierająca substancje ropopochodne) i 17 05 05* (Urobek z pogłębiania zawierający lub zanieczyszczony substancjami niebezpiecznymi) w procesie R 14, na terenie działek o nr: [...], [...], [...] obręb nr [...] P., gmina W. było ustalenie przez Marszalka Województwa [...] niezgodności zamierzenia z treścią Uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru pokopalnianego w rejonie ulicy M. w W. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...], Minister Środowiska działając w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie z uwagi na fakt, że przywołana powyżej uchwała była przedmiotem postępowania sądowego toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wskutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt II SA/WR 169/12, którym stwierdzono nieważność tej uchwały. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK/221/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, a zawieszone uprzednio postępowanie zostało podjęte przez Ministra Środowiska. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywodził, że w toku postępowania, tj. w dniu 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z dnia 8 stycznia 2013, poz. 2). Zgodnie z art. 252 tej ustawy, traci moc ustawa z dnia 27 kwietnia 2011 r. o odpadach, której przepisy regulowały kwestie udzielenia zezwolenia na odzysk odpadów w procesie R 14 . Organ wskazał, że nowa ustawa o odpadach zawiera regulacje w zakresie udzielania zezwoleń na przetwarzanie odpadów, przy czym zakres merytoryczny dotyczący kwestii związanych z przetwarzaniem odpadów uległ zmianom. Przywołał okoliczność, że w zakresie przetwarzania - odzysku odpadów - ustawodawca w art. 42 ust. 2 tej ustawy w kwestii wniosku o wydanie zezwolenia odnosi się do konieczności podania procesu zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy, a załącznik ten nie zawiera dotychczasowego procesu odzysku R-14. Organ podkreślił, że ustawodawca nie uregulował kwestii intertemporalnej (stosowania ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy) co oznacza, że należy stosować zasadę tempus regit actum (czas wyznacza podstawę działania). Powołując się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 10 maja 2004 r. organ przyjął, że w sytuacji braku przepisów przejściowych zastosowanie mają przepisy obowiązujące w dacie podejmowania czynności. Brak wyraźnego uregulowania przez ustawodawcę kwestii intertemporalnej oznacza - w ocenie organu - że kwestia ta jest rozstrzygnięta przez bezpośrednie stosowanie nowej ustawy, od momentu wejścia jej w życie, do stosunków nowopowstających i tych, które trwają w momencie wejścia w życie ustawy, ale zostały nawiązane wcześniej. Biorąc pod uwagę istotną trwałą przeszkodę uniemożliwiającą ukształtowanie stosunku materialnoprawnego, która wystąpiła na etapie postępowania odwoławczego stwierdzono, że niemożliwym jest wydanie decyzji merytorycznej. W wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze M. S.A. wniosła o uchylenie decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] października 2013 r. znak: [...], zarzucając jej: naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 222 ustawy o odpadach, poprzez jego nieuwzględnienie w toku rozpatrywania odwołania, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego umorzenia postępowania, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte ustalenie, iż nastąpiła istotna trwała przeszkoda uniemożliwiająca ukształtowanie stosunku materialno-prawnego, która wystąpiła na etapie postępowania odwoławczego, co w konsekwencji spowodowało umorzenie postępowania, podczas gdy, zmiana stanu prawnego nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej rozpoznanie sprawy, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez niezasadne przyjęcie, że prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe wobec zmiany przepisów prawnych, podczas gdy sam fakt wejścia w życie nowej ustawy, w miejsce aktu uchylonego, nie stanowi przesłanki uzasadniającej umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi strona wywodziła, że organ II instancji wypaczył sens powołanej zasady ciągłości postępowania administracyjnego, stwierdzając brak możliwości kontynuowania postępowania, podczas gdy zachodzi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych sprawy administracyjnej, uzasadniając kontynuację postępowania administracyjnego. Rozważając kwestię tożsamości elementów podmiotowych i przedmiotowych analizowanej sprawy administracyjnej strona wskazała, że tożsamość elementów podmiotowych nie budzi żadnych wątpliwości, nie jest także podważana przez organ II instancji. Wedle aktualnie obowiązującej ustawy o odpadach, kompetentne organy w przedmiotowej sprawie to marszałek województwa, starosta oraz regionalny dyrektor ochrony środowiska (por. art. 41 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.). Również poprzednio obowiązująca ustawa o odpadach wskazywała na właściwość tych organów (por. art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Ponadto w dalszym ciągu, z wnioskiem powinien wystąpić posiadacz odpadów. Wypowiadając się w kwestii tożsamości elementów przedmiotowych, strona wywodziła, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, postępowanie prowadzone było w sprawie zezwolenia na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów (por. art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.). Obecnie obowiązujący art. 42 ust. 2 normuje postępowanie dotyczące zezwolenia na przetwarzanie odpadów, przy czym zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 21 przez przetwarzanie rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Również forma rozstrzygnięcia jest tożsama, albowiem zezwolenie jest wydawane w drodze decyzji (por. art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. i art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r ). Odnosząc się natomiast do kwestii wniosku o wydanie zezwolenia strona wskazała, że zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., zezwolenie było udzielane na wniosek, który powinien zawierać między innymi szczegółowy opis stosowanych metod odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym wskazanie procesu odzysku lub unieszkodliwiania zgodnie z załącznikami 5 lub 6 do ustawy oraz opis procesu technologicznego. Zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r., wskazanie właściwego procesu odzysku powinno być również uwzględnione w wydanym przez organ zezwoleniu. Zwróciła uwagę, że w powołanym załączniku nr 5, wśród procesów odzysk wymieniono między innymi wnioskowany przez skarżącą proces R14 za pomocą którego określone zostały "Inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części". Natomiast w art. 42 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. wśród niezbędnych elementów wniosku o wydanie zezwolenia wskazano na konieczność uwzględnienia szczegółowego opisu stosowanej metody lub metod przetwarzania odpadów, w tym wskazanie procesu przetwarzania, zgodnie z załącznikami nr 1 i 2 do ustawy (...). Wspomniany załącznik nr 1 zawiera niewyczerpujący wykaz procesów odzysku oznaczonych kolejno symbolami Rl- R13. A zatem, zestawiając treść dopuszczalnym metod odzysku, dostrzec można różnice związaną z pominięciem w nowej ustawie o odpadach procesu odzysku R14 (o który wnioskowała skarżąca). Na tle powstałej rozbieżności, organ II instancji wysnuł – w ocenie strony - całkowicie nietrafną konkluzję, zgodnie z którą, powyższe stanowi o konieczności umorzenia postępowania w toczącej się na podstawie wcześniejszych przepisów sprawie, o udzielenie zezwolenie na odzysk odpadów w procesie R14. Strona zaakcentowała, że organ pominął regulację zawartą w art. 222 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. wskazującym, iż "Określone w dotychczasowych przepisach procesy odzysku 1114 i 1115 stają się odpowiednio procesami odzysku R3, R5, Rl.l i R12, określonymi w załączniku nr 1 do niniejszej ustawy". Podniosła również, że z uwag zamieszczonych w uzasadnieniu projektu nowej ustawy o odpadach wynika, że zamierzona przez ustawodawcę rezygnacja z dotychczasowego oznaczenia procesu odzysku R14 ma charakter nomenklaturowy, polegający na wprowadzeniu nowego sposobu klasyfikowania procesów R14 i R15 w ramach dotychczasowych oznaczeń procesów R3, R5, Rll i R12. Skarżąca wyraziła stanowisko, że Minister Środowiska zobowiązany był rozstrzygnąć czy wnioskowane przez skarżącą zezwolenie na odzysk odpadów o kodach ex 17 05 03* (Gleba i ziemia zawierająca substancje ropopochodne) i 17 05 05* (Urobek z pogłębiania zawierający lub zanieczyszczony substancjami niebezpiecznymi), należy w obecnym stanie prawnym prawidłowo kwalifikować w ramach procesu R3 (Recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki Iw tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania]), R5 (Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych), III 1 (Wykorzystywanie odpadów uzyskanych w wyniku któregokolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R10), czy też R12 (Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji Rl-Rl 1). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.) – dalej zwana "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Poddana kontroli Sądu decyzja nie mogła się ostać, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów prawa. W sprawie są bezsporne okoliczności faktyczne w kontekście wskazywanych przez organ administracji przesłanek umorzenia postępowania. Różnica poglądów stron postępowania sądowego i istota sporu sprowadza się do kwestii, czy wejście w życie ustawy o odpadach z 2012 roku mogło stanowić przesłankę umorzenia postępowania prowadzonego na wniosek Spółki w przedmiocie procesu odzysku R14. Na wstępie wypada odnotować, że fakt samego wejścia w życie nowej ustawy, regulującej określoną problematykę w miejsce aktu uchylonego, nie może mieć istotnego znaczenia w kontekście zasadności umorzenia postępowania administracyjnego. Wejście w życie nowego aktu może powodować w określonych, normowanych nim dziedzinach, daleko idące zmiany, w innych zaś, istotowo, dotychczasowe rozwiązania mogą pozostać identyczne. W kontekście toczących się postępowań nie ma znaczenia fakt wejścia w życie nowej ustawy, lecz - analogicznie do przypadku nowelizacji obowiązującego aktu - ewentualna istotna z punktu widzenia przedmiotu orzekania, zmiana prawa, co do meritum. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że w wyniku dokonanych zmian (w danym przypadku w następstwie wejścia w życie nowej ustawy a nie nowelizacji dotychczasowej) prawodawca nie przewiduje już procesu odzysku R14 (o który wnioskowała skarżąca). Rozważenia wymaga więc, czy dokona zmiana ma tego rodzaju skutki, że nie można już uznać, aby postępowanie wszczęte wnioskiem pod rządami dawnej regulacji nie mogło być kontynuowane z uwagi na brak przedmiotu orzekania. Według ogólnej zasady prawa intertemporalnego, w razie wątpliwości, czy należy stosować ustawę dawną czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa. Zasadę taką tłumaczy się domniemaniem, że ustawa nowa powinna być lepszym odbiciem aktualnych stosunków normatywnych, bardziej dostosowanym do aktualnego stanu prawnego. Z całą pewnością jest ona wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później aniżeli wola ustawodawcy, której wyrazem był wcześniejszy akt normatywny. Przykładowo w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt SK 26/09 Trybunał Konstytucyjny powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku z 8 grudnia 2009 r., sygn. SK 34/08 wskazał, że, w braku regulacji intertemporalnej należy przyjąć, że ustawodawca opowiedział się za bezpośrednim działaniem nowego prawa od momentu jego wejścia w życie do stosunków nowo powstających i tych, które trwając w momencie wejścia w życie ustawy nawiązały się wcześniej. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, bowiem kluczową rolę w kontekście oceny bezprzedmiotowości postępowania prowadzonego na wniosek strony ma brzmienie art. 222 obecnie obowiązującej ustawy o odpadach, który przesądza, że "Określone w dotychczasowych przepisach procesy odzysku R14 i R15 stają się odpowiednio procesami odzysku R3, R5, R11 i R12, określonymi w załączniku nr 1 do niniejszej ustawy". W związku z tak sformułowanym przepisem zauważyć należy, że w załączniku nr 5 "Procesy odzysku" do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach symbolami R14 i R15 oznaczono: R14 Inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części. R15 Przetwarzanie odpadów w celu ich przygotowania do odzysku, w tym do recyklingu. Określenie "inne" w R14 oznaczało działania inne niż procesy wymienione w pozycjach R1-R13. Zaś w załączniku nr 1 "Niewyczerpujący wykaz procesów odzysku" do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpowiednie procesy oznaczają: R3 Recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania), co zgodnie z oznaczeniem ** obejmuje również zgazowanie i pirolizę z wykorzystaniem tych składników jako odczynników chemicznych. R5 Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych, co zgodnie z oznaczeniem *** obejmuje również oczyszczanie gruntu prowadzące do odzysku gruntu i recykling nieorganicznych materiałów budowlanych. R11 Wykorzystywanie odpadów uzyskanych w wyniku któregokolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R10. R12 Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11, co zgodnie z oznaczeniem **** może, jeżeli nie istnieje inny właściwy kod R, obejmować procesy wstępne, poprzedzające przetwarzanie wstępne odpadów, jak np. demontaż, sortowanie, kruszenie, zagęszczanie, granulację, suszenie, rozdrabnianie, kondycjonowanie, przepakowywanie, separację, tworzenie mieszanek lub mieszanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycjach R1-R11. W istocie – jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, a pogląd ten skład orzekający podziela - zmiana polega jedynie na większym zróżnicowaniu kodów R (tak - Wojciech Radecki, Komentarz do art. 222 ustawy o odpadach, Lex). Badając, czy uchylony przepis może być nadal stosowany i tym samym zachowuje moc obowiązującą, należy kierować się treścią miarodajnej normy międzyczasowej (intertemporalnej). Normę taką uwzględnić należy także wtedy, gdy nowy przepis zmienia w całości lub części tekst przepisu wcześniejszego, powodując w ten sposób nadanie odmiennej treści wyrażonej w nim normie prawnej (wyrok TK z dnia 31 stycznia 1999 r., sygn. akt P 4/99). Należy zatem przyjąć, że art. 222 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. w przytoczonym wyżej brzmieniu odzwierciedla wolę ustawodawcy do kontynuacji opisanych stosunków prawnych dotyczących procesów odzysku. Okoliczność zmiany nazewnictwa w przedmiocie dopuszczalnego procesu odzysku, nie uniemożliwiała organowi II instancji dalszego prowadzenia postępowania. W konsekwencji za nietrafny należy uznać wywód organu co do istnienia prawnej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego w postaci wejścia w życie nowej ustawy o odpadach. Sam fakt obowiązywania nowej ustawy, wobec istnienia przywołanego przepisu intertemporalnego, nie oznacza dezaktualizacji znaczenia prawnego złożonego wniosku przez stronę, w której organ upatruje podstawy do umorzenia postępowania. Wobec jasnego brzmienia przepisu przejściowego posiłkowo jedynie wypada odwołać się do zasad intertemporalnych wskazanych przez Trybunał Konstytucyjny. W orzeczeniach z: 2 marca 1993 r., sygn. akt K 9/92 i z 15 lipca 1996 r., sygn. akt K 5/96 oraz 24 października 2000 r., sygn. akt SK 7/00 Trybunał Konstytucyjny wskazywał, że zmiana obowiązującego prawa, która pociąga za sobą niekorzystne skutki dla sytuacji prawnej podmiotów, powinna być dokonywana zasadniczo z zastosowaniem techniki przepisów przejściowych, a co najmniej odpowiedniej vacatio legis. Sytuacja prawna osób dotkniętych nową regulacją winna być poddana takim przepisom przejściowym, by mogły mieć one czas na dokończenie przedsięwzięć podjętych na podstawie wcześniejszej regulacji w przeświadczeniu, że będzie ona miała charakter stabilny. Zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa nakazuje ustawodawcy należyte zabezpieczenie "interesów w toku", a zwłaszcza należytą realizację uprawnień nabytych na podstawie poprzednich przepisów. Również w orzecznictwie NSA podkreśla się, że swoboda ustawodawcy przy stanowieniu reguł intertemporalnych jest względna, co oznacza, że w każdej sytuacji zmiany przepisów prawa ustawodawca musi brać pod uwagę sytuację prawną podmiotów, dla których ta zmiana może prowadzić do pogorszenia sytuacji prawnej osób, które pod rządem poprzedniego prawa wystąpiły o realizację przysługujących im wówczas uprawnień, a przed zmianą prawa nie doczekały się ich realizacji wskutek przewlekłego prowadzenia przez organy administracji postępowania administracyjnego i wydawania nieprawidłowych decyzji (por. m.in. wyroki NSA z 24 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1341/07 oraz z 24 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1369/07, a także uchwały NSA z 21 lutego 2000 r., sygn. akt OPS 6/99 oraz z 12 marca 2001 r., sygn. akt OPS 14/00, jak również wyrok NSA z 26 lutego 2003 r., sygn. akt V SA 1131/02 z glosą E. Łętowskiej). Przytoczone wyżej kryteria działania ustawodawcy w ocenie Sądu można traktować jako wyznaczniki interpretacyjne przepisów intertemporalnych. Ponadto na aprobatę zasługują twierdzenia skarżącej (będące wskazaniem na prawidłowość uznania ciągłości stosunku prawnego, niezależnie od wejścia w życie nowej ustawy o odpadach) o tożsamości zarówno elementów podmiotowych, jak i przedmiotowych wniosku złożonego w rozpatrywanej sprawie. Wymaga wskazania, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, postępowanie prowadzone było w sprawie zezwolenia na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów (por. art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.). Obecnie obowiązujący art. 42 ust. 2 normuje postępowanie dotyczące zezwolenia na przetwarzanie odpadów, przy czym zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 21 przez przetwarzanie rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. A zatem w dalszym ciągu przedmiot sprawy pozostaje tożsamy. Również forma rozstrzygnięcia jest tożsama, albowiem zezwolenie jest wydawane w drodze decyzji (por. art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. i art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r ). Ponadto tożsamość elementów podmiotowych świadczy o możliwości kontynuacji stosunków prawnych. Rację ma również skarżąca wywodząc, że przy rozpatrywaniu jej odwołania Minister Środowiska zobowiązany był dokonać ponownej kwalifikacji jej wniosku, przy uwzględnieniu zmienionego załącznika nr 1 do ustawy z 14 grudnia 2012 r. Powinien był on zatem rozstrzygnąć (ewentualnie stosując instytucję wezwania skarżącej o doprecyzowanie wniosku na podstawie art. 50 § 1 k.p.a.) czy wnioskowane przez skarżącą zezwolenie na odzysk odpadów o kodach ex 17 05 03* (Gleba i ziemia zawierająca substancje ropopochodne) i 17 05 05* (Urobek z pogłębiania zawierający lub zanieczyszczony substancjami niebezpiecznymi), należy w obecnym stanie prawnym prawidłowo kwalifikować w ramach procesu R3 (Recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki Iw tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania]), R5 (Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych), III 1 (Wykorzystywanie odpadów uzyskanych w wyniku któregokolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R10), czy też R12 (Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji Rl-Rl 1). Wobec powyższego, z uwagi na możliwą do wywiedzenia ciągłość sprawy administracyjnej zarówno pod względem podmiotowym i przedmiotowym, jak również ex lege jednoznaczne uregulowanie, iż określone w dotychczasowych przepisach procesy odzysku R14 i R15 stają się odpowiednio procesami odzysku R3, R5, Rll i R12, nie występowały przesłanki, które uniemożliwiałyby kontynuowanie dotychczasowego postępowania. Za chybione i pozbawione podstaw należy uznać rozstrzygnięcie organu umarzające postępowanie, gdyż nie odpadł przedmiot postępowania zarówno pod względem tożsamości podmiotowej, jak i przedmiotowej, a powołany przepis intertemporalny umożliwiał kontynuowanie postępowania. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. Orzekając w pkt 2 o zwrocie kosztów Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 200 ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie tego przepisu, w zw. z art. 205 § 2 ustawy zasądzono na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego, na które składają się: wpis sądowy od skargi – 200 zł, wynagrodzenie dla radcy prawnego, reprezentującego Spółkę – 240 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Wysokość wynagrodzenia dla Pełnomocnika ustalono zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Orzekając ponownie w sprawie, organ administracji będzie miał na uwadze ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania, zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. ewentualnie stosując instytucję wezwania skarżącej o doprecyzowanie wniosku na podstawie art. 50 § 1 k.p.a.