II GZ 81/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 857/14 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 857/14, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oddalił wniosek J. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w wysokości 15.000 zł. Sąd wskazał, że J. P. w skardze na powyższą decyzję zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, który umotywował trudną sytuacją finansową prowadzonej firmy oraz znacznymi nakładami finansowymi związanymi z leczeniem. Skarżący podał także, że uiszczenie kary spowoduje ograniczenie zatrudnienia w jego firmie. Mając na uwadze okoliczność, że skarżący nie udokumentował swojej sytuacji majątkowej, Sąd nie uwzględnił wniosku. W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako NSA) J. P. domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 29 kwietnia 2014 r. Do zażalenia załączył zeznania podatkowe, dokumentujące osiągane przez niego dochody i stwierdził, że świadczą one o niewspółmierności kary względem dochodów, co jest równoznaczne z ograniczeniem zatrudnienia w jego firmie lub jej likwidacją. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wskazać należy, że J. P. w postępowaniu przed WSA w W. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., nakładającej na niego karę pieniężną na podstawie art. 140aa ust. 2 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), dalej: p.r.d. Stosownie do art. 140ac ust. 2 p.r.d. decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną w myśl przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym następuje z urzędu, ale tylko wówczas, gdy strona zaskarżyła tę decyzję do sądu administracyjnego. Złożenie wniosku o wstrzymanie decyzji nie jest więc wymagane. Podkreślić trzeba, że skoro decyzję z dnia [...] styczna 2014 r. J. P. zaskarżył do WSA w W. (skarga wniesiona [...].01.2014 r., k. 20 akt sądowych), to organ z urzędu wstrzymał jej wykonanie na podstawie art. 140ac ust. 2 p.r.d. (vide: postanowienie organu z dnia [...] marca 2014 r., wydane równocześnie z przesłaniem do Sądu skargi strony wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi). Wobec tego ochrona tymczasowa udzielona skarżącemu przez organ pozostaje w mocy do czasu oddalenia skargi przez WSA, a to z kolei pozwala stwierdzić, że do tego czasu organ nie może egzekwować kwoty kary nałożonej decyzją. Jak z powyższego wynika, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji złożony do sądu wraz ze skargą nie mógł zostać uwzględniony, co Sąd I instancji orzekł trafnie, jednak nieprawidłowo umotywował, ponieważ pominął art. 140ac ust. 2 p.r.d. W tym stanie rzeczy NSA uznał, że kontrolowane postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2014 r. mimo oczywistych niedostatków nie narusza prawa w stopniu skutkującym jego uchyleniem i oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.