I OSK 3013/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 239/14 w sprawie ze skargi S. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 239/14 oddalił skargę S. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: P. S.A. z siedzibą w K. (zwane dalej "inwestorem") wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. wystąpiły do Starosty O. o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości nr [...] (opisanej poniżej) stanowiącej własność S. Ż. i D. Ż. z rygorem natychmiastowej wykonalności w związku z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej [...]. Starosta O. decyzją z [...] listopada 2013 r., nr [...], na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm., zwanej dalej: "ustawą"), udzielił inwestorowi zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej w obrębie W., gmina W., składającej się z działki nr [...], stanowiącej własność S. Ż. i D. Ż. w celu założenia i przeprowadzenia przez tą działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] - zgodnie ze swoją decyzją z dnia [...] października 2013 r. ograniczającą sposób korzystania z ww. nieruchomości. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy, tj. złożenie wniosku przez podmiot, który ma realizować cel publiczny; wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (decyzja Starosty O. z dnia [...] października 2013 r., nr [...]) i wystąpienie jednego z przypadków, o których mowa w art. 108 kpa (planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego i ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego wschodniego rejonu Unii Europejskiej, a ponadto ma status projektu priorytetowego o istotnym znaczeniu dla Unii Europejskiej). Organ wskazał, że wybudowanie i eksploatacja linii spowoduje poprawę niezawodności i sprawności operacyjnej funkcjonowania krajowego systemu elektroenergetycznego oraz poprawę niezawodności zasilania w energię elektryczną m.in. województwa [...]. Uznał, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżących jest niezbędne, gdyż w przeciwnym wypadku inwestor mógłby nie uzyskać dostępu do niej, a tym samym nie miałby możliwości przeprowadzenia przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Podkreślił, że inwestor z uwagi na termin realizacji przedmiotowej inwestycji oraz zaangażowane w nią wielomilionowe środki unijne jest zobowiązany do podjęcia niezwłocznych działań w celu uzyskania prawa do gruntu, co należy uznać za stan nagłej konieczności. W przypadku natomiast nieuzyskania stosownej decyzji opóźni się uzyskanie pozwolenia na budowę, a tym samym termin zakończenia inwestycji. Uznał, że skoro zakończenie przedmiotowej inwestycji uzależnione jest przede wszystkim od środków unijnych, to ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowią warunek jej powodzenia. Ponadto wydanie decyzji było także uzasadnione ważnym interesem gospodarczym, gdyż pozyskane na ten cel środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego należą do środków publicznych. D. Ż. i S. Ż. wnieśli od powyższej decyzji odwołanie, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. Zarzucili naruszenie art. 124 ust. 1a ustawy przez wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości mimo wcześniejszego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z tej części nieruchomości. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy było prawidłowe z uwagi na spełnienie wszystkich przesłanek, o których mowa w powołanym przepisie. Uwzględniając zaś charakterystykę tej inwestycji uznał, że za wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji przemawiał zarówno interes społeczny, jakim jest poprawa niezawodności i sprawności funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz poprawa niezawodności zasilania w energię elektryczną m.in. województwa [...], jak również ważny interes strony i uzasadniony ważny interes gospodarczy kraju, wynikający z pozyskania i wydatkowania środków unijnych. D. Ż. i S. Ż. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucili m. in. naruszenie: art. art. 124 ust. 1 ustawy przez uznanie, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności uznanie, że działka skarżących jest niezbędna do zrealizowania inwestycji w trybie pilnym przed uzyskaniem prawa do niej w drodze porozumienia lub wyroku sądu; art. 124 ust. 5 ustawy przez niepoinformowanie skarżących, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, to stosuje się odpowiednio art. 128 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym, przysługuje im roszczenie o wykup tej nieruchomości lub odszkodowanie za szkody i utratę na wartości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 239/14 Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę D. Ż., z uwagi na nieuzupełnienie przez nią braków formalnych skargi. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej "ppsa") skargę oddalił. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy prawidłowo oceniły, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki z art. 124 ust. 1a ustawy, konieczne do wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości Sąd pierwszej instancji uznał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, w niniejszej sprawie nie było potrzeby gromadzenia materiału dowodowego co do prawidłowości przebiegu negocjacji pomiędzy inwestorem a skarżącymi, czy też kwestii ustanowienia służebności przesyłu lub wypłaty wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości, jak również niezbędności działki do zrealizowania inwestycji, gdyż okoliczności te stanowiły przedmiot postępowania w sprawie dotyczącej wydania na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżących. Okoliczności te, w świetle art. 124 ust. 1a ustawy nie stanowią natomiast przesłanek koniecznych do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Niezrozumiały jest również zarzut naruszenia przez art. 124 ust. 5 ustawy przez niepoinformowanie skarżących, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, to stosuje się odpowiednio art. 128 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym przysługuje im roszczenie o wykup tej nieruchomości lub odszkodowanie za szkody i utratę na wartości. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S. Ż. Zaskarżając wyrok w całości, jako podstawę kasacyjną wskazał na naruszenie: 1) art. 7 kpa przez prowadzenie całego postępowania bez uwzględniania interesu obywateli w tym interesu skarżącego przez nieuwzględnienie jego zarzutów podniesionych w całym postępowaniu, również co do kwestii powstania szkód w drzewostanie i złoża kruszywa naturalnego przez wydane decyzje organu administracji publicznej; 2) art. 8 kpa przez prowadzenie sprawy niezgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa przez nieustalenie co było przyczyną niewyrażenia zgody na ustanowienie służebności przesyłu ze strony skarżącego i niewykazanie w toku postępowania, że inwestor dążył do zawarcia w tej kwestii porozumienia, nieudostępnienie stronom do wglądu dokumentacji w tej sprawie, niezapewnienie możliwości zapoznania się z nowymi dokumentami, protokołem z rozprawy, brak rozważenia w decyzji zarzutów stron postępowania; 3) art. 9 kpa przez nienależyte informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, w tym niepoinformowanie, że przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji ograniczającej, inwestor powinien był wykazać, że prowadził negocjacje, a nie jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie narzucał jedynie swoją wolę; 4) art. 49 kpa przez przeprowadzenie rozprawy w sposób budzący zastrzeżenia, przez niedopuszczenie do głosu skarżącego, nieogłaszanie wszystkich istotnych dla stron informacji, brak informowania stron o możliwości zapoznania się z dokumentacją, która w trakcie postępowania była uzupełniania; 5) art. 80 kpa przez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów przez ustalenie, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia badań w zakresie środowiskowych uwarunkowań i oparcie się jedynie na podstawie oświadczenia złożonego przez inwestora, pomimo wniesienia wielu zasadnych zastrzeżeń do sposobu postępowania w sprawie, przede wszystkim wniesienia zastrzeżeń co do oddziaływań kumulatywnych linii średniego napięcia i wysokiego 2x400kV, zgłoszenia zastrzeżeń do przedłożonego operatu szacunkowego, który pomija istniejący drzewostan i złoże kruszywa; 6) niezobowiązanie inwestora do przedłożenia raportu oddziaływania na środowisko pomimo możliwości znaczącego oddziaływania inwestycji na środowisko; 7) art. 107 § 1 i § 3 kpa przez niepełne wyjaśnienie uznanych dowodów w sprawie oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom Sąd pierwszej instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w sytuacji gdy zostało wniesionych wiele uwag i zastrzeżeń; pominięcie istotnego faktu, że MPZP dla całej inwestycji nie jest uchwalony dla przebiegu całej linii 2x400kV, stąd nie jest wiadome, czy linia objęta decyzjami będzie z nim kolidowała; 8) art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647, z późn. zm.) w związku z art. 6 ustawy przez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy planowana inwestycja nie należy do inwestycji celu publicznego i jest sprzeczna z obowiązującym Planem Zagospodarowania Przestrzennego dla Województwa; 9) art. 124 ust. 1 i 3 ustawy przez udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, mimo niepoprzedzenia go rokowaniami z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Zgodnie z art. 124 ust. 3 ustawy rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, a do wniosku należało dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań, w niniejszym przypadku inwestor przedłożył jedynie nieracjonalne żądania z jego strony i nie wykazał, by kiedykolwiek zareagował na wnioski właściciela nieruchomości, stąd takiej postawy nie można określić jako negocjacji; 10) art. 124 ust. 4 ustawy przez nieprzeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego, które wskazywałoby, że osoba lub jednostka organizacyjna występująca o zezwolenie dopełni obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, a mimo to nakazano jej w decyzji przywrócenie stanu poprzedniego, gdzie po przeprowadzeniu tej konkretnej inwestycji jej przywrócenie do stanu sprzed jej przeprowadzenia nie będzie już nigdy możliwe; 11) art. 124 ust. 5 ustawy przez niepoinformowanie strony, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio art. 128 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym przysługuje jej roszenie o wykup tej nieruchomości lub odszkodowanie za szkody i utratę na wartości; 12) art. "104" przez niepełne uzasadnienie decyzji o kwestię uzasadnienia czy pisma inwestora i jaka ich treść była poczytana za negocjacje i wyjaśnienie żądań skarżącego, pominięcie na etapie rokowań odszkodowania dla skarżącego, gdzie przysługuje ono również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu; 13) art. 21 i 64 Konstytucji przez naruszenie prawa własności i prawa do słusznego wynagrodzenia za korzystanie z cudzej nieruchomości i bez zobowiązania inwestora - pod tytułem darmym wydawanie prawa do dysponowania nieruchomością prywatną, podczas gdy takie działanie zostało zanegowane przez Unię Europejską w przypadku działania w ww. sposób na Litwie. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie rozprawy w obecności pełnomocnika skarżącego oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów powołanych w uzasadnieniu w skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o jej odrzucenie z powodu niespełnienia warunków formalnych przewidzianych w art. 174 ppsa, ewentualnie o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej: "ppsa") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego nie występują. Związanie natomiast Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana skarga kasacyjna w żadnym razie nie czyni zadość wszystkim wskazanym wyżej wymaganiom. W skardze tej nie sprecyzowano konkretnie na jakich podstawach kasacyjnych, o których mowa w art. 174 ppsa została ona oparta, tj. czy na naruszeniu prawa materialnego, czy też przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący ograniczył się jedynie w tym zakresie do wymienienia kolejno poszczególnych przepisów. Mając jednak na uwadze treść uchwały pełnego składu tego Sądu, podjętej w dniu 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010/1/1), a przede wszystkim wynikający z niej obowiązek merytorycznego odniesienia się do wszystkich zarzutów kasacyjnych, w tym także twierdzeń sformułowanych celem ich potwierdzenia, Naczelny Sąd Administracyjny, pomimo braku oznaczenia w skardze kasacyjnej postaci zjawiskowej naruszonych przepisów, postanowił się do nich odnieść. W skardze kasacyjnej wskazano na przepisy procesowe – art. 7, art. 8, art. 9, art. 49, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 kpa oraz przepisy prawa materialnego – art. 124 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 5 ustawy, art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 i art. 64 Konstytucji RP. Powołano również art. 104, nie określając o przepis jakiej ustawy chodzi. Zauważyć ponownie należy, że zgodnie z art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Wymóg ten oznacza w szczególności, że skarżący kasacyjnie, powinien przytoczyć określony przepis prawa jako podstawę kasacyjną, nadto przedstawić interpretację takiego przepisu oraz skonfrontować jego treść z zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji. Prawidłowe skonstruowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie pozwala na wykazanie, że Sąd pierwszej instancji naruszył dany przepis prawa materialnego przez jego nieprawidłowe zastosowanie lub jego błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 ppsa). Co się natomiast tyczy przewidzianego w art. 174 pkt 2 ppsa naruszenia przepisów postępowania, to może mieć ono taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego. Naruszenie to stanowi jednak podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. A zatem pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy. Wobec tego rzeczą skarżącego jest wykazanie możliwości takiego związku, czego skarżący w swojej skardze kasacyjnej prawidłowo nie uczynił. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w zarzutach naruszenia przepisów postępowania wskazuje się wprawdzie na niewłaściwe ich zastosowanie przez organy administracji publicznej, polegające na niewyjaśnieniu sprawy i przyjęciu wadliwych ustaleń organów za miarodajne, lecz zarzut ten nie może odnieść oczekiwanego rezultatu, skoro w podstawach swej skargi kasacyjnej skarżący nie wskazał, że naruszenie ich miało istotny wpływ na wynik sprawy. A przecież tylko poprawne ujęcie zarzutu mogłoby pozwolić Sądowi drugiej instancji na przeprowadzenie w ramach kontroli instancyjnej oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny, wydając zaskarżony wyrok naruszył przepisy o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W taki sposób wadliwe sformułowana podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 ppsa uniemożliwiała Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jako kontrolującemu orzeczenie Sądu pierwszej instancji, pełne odniesienie się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania i oceny jego zasadności. Przyjąć zatem należy za bezpodstawne zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 49, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 kpa, bowiem Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że decyzje organów w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości zostały wydane zgodnie z powołanymi wyżej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast co się tyczy podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego, to też nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem podstawę materialnoprawną wydanej w przedmiotowym postępowaniu decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowił art. 124 ust. 1a ustawy, który nie został w podstawach kasacyjnych wskazany. Zgodnie z tym przepisem, w przypadkach określonych w art. 108 kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Wydane na podstawie tego przepisu zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest zgodne z prawem, ponieważ zostały spełnione przesłanki do jego wydania. Po pierwsze, zostało ono poprzedzone prawomocną decyzją Starosty O. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w sprawie ograniczenia sposobu korzystania przez skarżącego z części nieruchomości położonej w obrębie W., gmina W., składającej się z działki nr [...] przez zezwolenie inwestorowi na założenie i przeprowadzenie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej [...], polegającej na wybudowaniu 1 stanowiska słupa, podwieszenie napowietrznych przewodów linii o długości ok. 330 m na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m, a także na funkcjonowanie linii po wybudowaniu na części nieruchomości w pasie technologicznym linii o szerokości 2x35 m o powierzchni 19440 m². Po drugie, niezwłoczne zajęcie części nieruchomości skarżącego konieczne było ze względu na wyjątkowo ważny interes inwestora oraz ważny interes gospodarczy państwa. Realizowane przez inwestora przedsięwzięcie polegające na przebudowie odcinka sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przebudowa linii elektroenergetycznej niskiego napięcia jest konieczna ze względu na kolizję z projektowaną dwutorową linią elektroenergetyczną [...]. Natomiast budowa linii [...] jest inwestycją o znaczeniu międzynarodowym, ponieważ zwiększa pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodni obszar kraju. Projekt budowy mostu energetycznego Polska- Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego rynku energii przez zamknięcie tzw. pierścienia bałtyckiego. Wobec powyższego podstawa kasacyjna naruszenia art. 124 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 5 ustawy bez wskazania o jaką postać naruszenia chodzi nie może odnieść oczekiwanego rezultatu. Również zarzut naruszenia art. 21 i art. 64 Konstytucji RP dotyczących ochrony prawa własności nie jest usprawiedliwiony. Ograniczenie bowiem prawa własności, o którym mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, powinno następować gdy organ wykaże, że jest to konieczne dla ochrony interesu publicznego. W niniejszej sprawie organ w sposób należyty przyjął, że wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy było działaniem niezbędnym z punktu widzenia ochrony interesu publicznego. Nie było zatem innego sposobu pogodzenia wchodzących w grę wartości. Stąd podstawy kasacyjne wywodzone z wskazanych przepisów konstytucyjnych należy uznać za nieusprawiedliwione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji.