II OZ 661/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.R. i B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1127/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. R. i B. P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2013 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. 5 2 Postanowieniem z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1127/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu wniosku B. R. i B. P. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nich decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który zawarty został w skardze, nie wskazali żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie jej wykonania. Uzasadnienia wniosku nie mogą stanowić zarzuty merytoryczne stawiane samej zaskarżonej decyzji, ponieważ te będzie rozpoznawał Sąd wydając wyrok. Ustosunkowanie się zatem do tych zarzutów na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać ponadto okoliczność rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie nieprawomocnej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i to on ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli Barbara B. R. i B. P., domagając się jego uchylenia. Do pisma tego załączono protokół kontroli z dnia 18 marca 2014 r. przeprowadzonej na podstawie art. 81 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Skarżący wskazali, że doszło do samowoli budowlanej ze strony sąsiadów, następstwem czego są liczne uszkodzenia budynków stanowiących ich własność. Na obecną chwilę dokonuje się rozbiórka budynku, stwarzająca zagrożenie dla ludzi i ich mienia. W piśmie z dnia 13 kwietnia 2014 r., skarżąca poprawiła omyłki pisarskie zawarte w powyższym zażaleniu oraz złożyła ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, popierając go stosownym uzasadnieniem. W odpowiedzi na zażalenie M. N., podzielając argumentację Sądu pierwszej instancji, wniósł o oddalenie zażalenia. Zwrócił uwagę, iż wstrzymanie prac związanych z przebudową oficyny byłoby całkowicie obojętne w skutkach dla skarżącej, z kolei dla inwestora rodziłby niepowetowane straty. Do realizacji bowiem przedmiotowej inwestycji strona przygotowywała się kilka lat. Rozpoczęcie rozbiórki i przebudowy inwestycji położonej w zabytkowym centrum miastawiązało się z koniecznością uzyskania szeregu zezwoleń i zgromadzenia odpowiedniej dokementacji. Inwestor poczynił w tym celu znaczne wydatki finansowe, zaciągnął zobowiązania na poczet przyszłych prac. Rozbiórka i przebudowa oficyny była zaś konieczna z uwagi na fakt, że strona nie miała dostępu do lokali znajdujących się w budynku sąsiadującymz budynkiem skarżącej, którego jest on wspówłaścicielem. Lokale te niszczały, a nieremontowany budynek groził zawaleniem. Zainteresowany był zmuszony do wykonania przebudowy oficyny i łącznika [...] bowiem zwlekanie z przebudową zwiększałoby ryzyko wystąpienia katastrofy budowlanej. W konsekwencji wstrzymanie wykonania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę może doprowadzić do wystąpienia znacznej szkody w imieniu inwestora oraz spowodowania niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mieszkańców. Pismem z dnia 24 czerwca 2014 r. B. R. i B. P. wskazali, iż podane przez M. N. argumenty pozostają w całkowitej sprzeczności ze stanem faktycznym. Strona ta nie jest kompetentna do wyrażania swoich opinii czy też ocen, które winny być przedmiotem oceny biegłych. Na okoliczność potwierdzenia stworzenia stanu zagrożenia dla obiektu, skarżąca wskazała załącznik do Protokołu PINB z dnia 18 marca 2014 r., zawierający dokumentację fotograficzną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo zastosował art. 61 § 3 P.p.s.a., nie uwzględniając wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie ze wskazanym przepisem sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (post. NSA z dnia 8 listopada 2006r., II FZ 666/06). Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący nie wykazali, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wynika to także z okoliczności i charakteru sprawy. Realizacja każdej decyzji o pozwoleniu na budowę zmienia istniejący stan rzeczy i może powodować trudne do odwrócenia skutki faktyczne i prawne. Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnieśli jednak zarzuty dotyczące jej prawidłowości, a nie argumenty przemawiające za jej wstrzymaniem. Tymczasem Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne. Istotnym jest przy tym, że przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uzasadnienia przez stronę wniosku, nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, nawet w przypadku wystąpienia tych przesłanek, w sytuacji gdy nie można sądowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia prawa (por. np. post. NSA z dnia 27 lipca 2005 r., II FZ 450/05, niepubl.). Oddalenie zażalenia nie stoi natomiast na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, co strona uczyniła w piśmie z dnia 13 kwietnia 2014 r. Reasumując powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie powyższe nie jest zasadne, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. zażalenie oddalił. ----------------------- 3 4