II SAB/Kr 96/14

sygn. akt II SAB/Kr 96/14 Kraków, dnia 30 kwietnia 2014 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: skargę odrzucić. sygn. akt II SAB/Kr 96/14 Kraków, dnia 30 kwietnia 2014 r. UZASADNIENIE Niniejsza sprawa została wszczęta na skutek skargi M. W. K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Na skardze brak było podpisu (jedynie adnotacja "podpis elektroniczny"). W wykonaniu zarządzenia z dnia 3 kwietnia 2014r. skarżący został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący przesłał skargę ponownie, twierdząc, że czyni to z kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Stosownie do treści 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 -oznaczana dalej jako p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 46 §1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Brak podpisania pisma obliguje sąd do wezwania o usunięcie tego braku w wyznaczonym terminie, zaś stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie powoduje konieczność jej odrzucenia. W ocenie Sądu przez podpis, o którym mowa w art. 46 §1 pkt 4 p.p.s.a. rozumieć należy podpis odręczny, umieszczony na piśmie procesowym. W postępowaniu sądowoadministracyjnym brak jest podstaw, aby za wypełnienie wymogu, wynikającego z powyższego przepisu, uznać opatrzenie pisma podpisem elektronicznym. aby można było posługiwać się w postępowaniu sądowoadministracyjnym podpisem elektronicznym, istnieć musi stosowny ku temu przepis. W postępowaniach, gdzie ustawodawca chce by przed sądem lub organem administracji publicznej można było posługiwać się podpisem elektronicznym, tam w stosownych regulacjach normujących zasady postępowania przed tymi organami wprowadza odpowiednie normy prawne zezwalające na posługiwanie się takim rodzajem podpisu. Jako przykład takich norm wskazać można art. 63 § 1 k.p.a., który stanowi, że podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczna skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Nadto, stosownie do art. 63 § 3 a pkt 1 k.p.a. podanie, wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust 1 albo ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Podobna sytuacja istnieje w postępowaniu cywilnym, gdzie zgodnie z art. 125 § 2[1] k.p.c., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, pisma procesowe wnosi się za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe (drogą elektroniczną). W przepisach p.p.s.a. brak, że odpowiedników powołanych przepisów k.p.a. i kpc brak jest w procedurze sądowoadministracyjnej. Nie można zatem przyjąć przyjąć, iż posługiwanie się podpisem elektronicznym przez stronę postępowania sądowego w kontaktach z sądem administracyjnym jest dopuszczalne, skoro ustawodawca, tego wprost nie przewidział. Z samego zaś faktu obowiązywania ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz.U. Nr 130, póz. 1450 ze zm.) nie można , zdaniem sądu, wywodzić, że opatrzenie pisma podpisem elektronicznym czyni zadość wymogowi jego podpisania. W obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że pismo procesowe wniesione do sądu administracyjnego w postaci elektronicznej i opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym przy użyciu kwalifikowanego certyfikatu spełnia warunek formalny pisma procesowego, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 1 sierpnia 2013r., sygn. akt II OZ 327/13, Lex Omega nr 1361641 oraz z dnia 24 lipca 2013r., sygn. akt I OZ 637/13, Lex Omega nr 1344670). Należało zatem uznać, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.