II GSK 2813/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 maja 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2624/13 w sprawie ze skargi K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przygotowania zmiany oferty ramowej 1. oddal skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wyrokiem z dnia 5 maja 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2624/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę K. z siedzibą w W. (dalej: K.) na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie zobowiązania do przygotowania zmiany oferty ramowej. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] września 2009 r. Prezes UKE wydał decyzję (dalej: Decyzja S.), w której ustalił, że na rynku świadczenia usługi zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T., zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia (dalej: Rynek 3), nie występuje skuteczna konkurencja, wyznaczył spółkę T. S.A. jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zajmującego znaczącą pozycję na tym rynku oraz zmienił nałożone na T. S.A. obowiązki regulacyjne, w tym m. in. obowiązek przygotowania przez T. S.A. projektu oferty ramowej na Rynku 3. W dniu [...] września 2010 r. Prezes UKE wydał decyzję zatwierdzającą "Ofertę ramową określającą ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych". Wskazana wyżej decyzja została następnie zmieniona decyzjami Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz z dnia [...] października 2011 r. Pismem z dnia 22 listopada 2011 r., Prezes UKE, powołując się na przepis art. 61 § 4 k.p.a., zawiadomił spółkę T. S.A. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zobowiązania T. S.A. do zmiany Oferty ramowej w zakresie usługi świadczenia zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T., zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia oraz wezwał T. S.A. do przedstawienia stanowiska w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Tym samym pismem Prezes UKE poinformował o wszczęciu postępowania także m. in. K., wskazując na możliwość wystąpienia z żądaniem dopuszczenia do udziału w niniejszym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Prezes UKE - po rozpoznaniu wniosku K. - dopuścił ją do udziału w postępowaniu. W dniu [...] stycznia 2012 r. Prezes UKE wydał decyzję zobowiązującą spółkę T. S.A. do przygotowania zmiany w części "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych", w zakresie usługi świadczenia zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T., zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., Prezes UKE - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.) oraz art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej: P.t.), po rozpoznaniu wniosku T. S.A. oraz wniosku K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę K. na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd stwierdził, że warunkiem wydania decyzji na podstawie art. 43 ust. 2 P.t. jest istnienie obowiązującej oferty ramowej oraz muszą wystąpić zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji Prezes UKE przeprowadził analizę rozkładu ruchu telekomunikacyjnego, która polegała na zbadaniu rozkładu ruchu w sieci T. w okresach taryfikacyjnych 01, 02 oraz 03 na koniec roku 2007 i określeniu jego zmiany względem roku 2011. Z przeprowadzonej analizy wynikało, że w sieci T. coraz mniej ruchu generowanego jest w soboty, niedziele i święta pomiędzy godziną 8-18 (okres taryfikacyjny 02), zaś najwięcej w dni powszednie pomiędzy godziną 8-18 (okres taryfikacyjny 01), przy czym w tym okresie taryfikacyjnym zauważalna jest tendencja wzrostowa ruchu. Ponadto Prezes UKE poddał analizie rozkład ruchu telekomunikacyjnego w rozbiciu na poszczególne plany taryfowe T. Z porównania ruchu w okresie taryfikacyjnym 01 oraz okresie taryfikacyjnym 03 wynika, iż jest on rozłożony równomiernie w poszczególnych planach taryfowych, wyłączając plany weekendowe. Najwięcej ruchu generowanego jest w dni powszednie w godzinach 8-18 (okres taryfikacyjny 01) oraz w pierwszych 2 godzinach (18-20) okresu taryfikacyjnego 03 (dni powszednie w godzinach 18-8). W ocenie Sądu, organ regulacyjny zasadnie uznał więc, że takie kształtowanie się ruchu telekomunikacyjnego wynika z faktu, iż coraz większa liczba abonentów pracuje poza ścisłymi godzinami pracy. W tej sytuacji, wskutek zmiany przyzwyczajeń i trybu życia abonentów zmienia się zapotrzebowanie na usługi oferowane na rynku detalicznym. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że Prezes UKE wykazał w uzasadnieniu obu spornych decyzji, że istnieje potrzeba wprowadzenia ułatwienia w konstruowaniu konkurencyjnych względem spółki T. S.A. cenników detalicznych. W celu zapewnienia efektywnej konkurencji na rynku detalicznym konieczna jest zatem zmiana modelu rozliczeń za zakańczanie połączeń w sieci T. polegająca na wprowadzeniu jednego okresu taryfikacyjnego w sieci T. Zdaniem Sądu, organ słusznie zauważył, że twierdzenie strony, że spadło obciążenie sieci telekomunikacyjnych w okresie taryfikacyjnym 01 na rzecz okresów taryfikacyjnych 02 i 03, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ regulacyjny zauważył, że skarżąca, chcąc utrzymać zróżnicowanie stawki za minutę zakończenia połączenia w sieci T., (które stanowią podstawę ustalenia stawek w sieci operatorów alternatywnych) w podziale na okresy taryfikacyjne, kieruje się przede wszystkim faktem, iż utrzymanie obecnego status quo oznacza wyższe wpływy dla operatorów alternatywnych za zakańczanie połączeń w ich sieci. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej dotyczących wadliwego zastosowania przez organ przepisu art. 40 P.t., WSA stwierdził, że obie sporne decyzje zostały wydane na podstawie art. 43 ust. 2 w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., a więc w decyzjach tych Prezes UKE w ogóle nie rozstrzygał o wysokości stawki FTR w sieci T. S.A., gdyż wydanie owych decyzji było konsekwencją wszczętego z urzędu postępowania w sprawie zobowiązania spółki T. S.A. do przygotowania zmiany Oferty ramowej, a nie określenia wysokości stawki FTR. W przedmiocie określenia stawki FTR w sieci T. toczy się przed organem odrębne postępowanie administracyjnego. W tym stanie rzeczy za całkowicie chybione uznał twierdzenie, jakoby w sprawie został nieprawidłowo zastosowany przez Prezesa UKE przepis art. 40 P.t., skoro organ w niniejszej sprawie nie zastosował w ogóle tego przepisu. WSA nie zgodził się z zarzutem, że wyliczenia Prezesa UKE nie tylko nie uzasadniają wydania zaskarżonej decyzji, ale również nie są wiarygodne i opierają się na fałszywych założeniach. Sąd uznał, że organ wyraźnie wskazał w decyzji, że analiza przeprowadzona przez Prezesa UKE nie stanowiła przesłanki zobowiązania spółki T. S.A. do przedstawienia zmiany Oferty ramowej, gdyż nie wynika z niej zmiana zapotrzebowania na usługi, ani zmiana warunków rynkowych. Sąd uznał, że Prezes UKE w spornej decyzji nie stwierdził, iż przedmiotowa analiza miała na celu udowodnienie zaistnienia przesłanki zmiany warunków rynkowych lub zapotrzebowania na usługi, albowiem przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nie było określenie wysokości opłat obowiązujących w sieci T. S.A., gdyż właściwym postępowaniem do rozstrzygania kwestii podniesionych powyżej przez K. jest odrębne postępowanie prowadzone pod sygn. akt [...]. Sąd uznał ponadto, że niezasadny jest zarzut wadliwego oparcia obu spornych rozstrzygnięć na dokumencie pt. "Stanowisko Prezesa UKE w sprawie symetrii stawek na rynku zakańczania połączeń głosowych w publicznych telefonicznych sieciach stacjonarnych" (tzw. "Stanowisko FTR"). Zdaniem Sądu, istotne jest, że określony w Stanowisku harmonogram dochodzenia do symetrycznych stawek FTR w relacji T. S.A. - operatorzy alternatywni, wdrożonych do współpracy międzyoperatoskiej licznymi decyzjami Prezesa UKE, zakłada, że asymetria stawek FTR zakończy się w dniu 31 grudnia 2013 r. Sąd podzielił stanowisko organu, że wskazana powyżej okoliczność może być traktowana w kategoriach zmiany warunków rynkowych, która uzasadniała wydanie obu spornych decyzji. K. podniosła również, że Prezes UKE nie może sam tworzyć zapotrzebowania na usługi lub zmieniać warunki rynkowe i tylko na tej podstawie wydawać decyzje. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu Sąd wskazał, że z przepisu art. 43 ust. 2 P.t. nie wynika, iż zmiana warunków rynkowych, będąca następstwem działalności regulacyjnej Prezesa UKE, nie może stanowić przesłanki wydania decyzji zobowiązującej operatora do przygotowania zmiany oferty ramowej w całości lub w części. Poza tym, Prezes UKE uwzględnił rzeczywistą okoliczność zmiany warunków rynkowych przejawiającą się we wprowadzeniu, w relacjach pomiędzy spółką T. S.A. a operatorami alternatywnymi, harmonogramu wdrożenia symetrycznych stawek FTR począwszy od 1 stycznia 2014 r. Odnosząc się z kolei do zarzutów, że organ nieprawidłowo zobowiązał T. S.A. do modyfikacji Tabeli nr 29 zawartej w Ofercie ramowej, gdyż pominął fakt, że przeniesienie numeru, w rozumieniu P.t., nie odnosi się do przypadków, kiedy abonent zaczyna korzystać z detalicznych usług głosowych oferowanych przez operatorów alternatywnych opartych na usłudze hurtowej T. (usłudze WLR) – WSA zaznaczył, że zgodnie z art. 71 ust. 1 P.t., uprawnienie abonenta do zachowania przydzielonego numeru aktualizuje się w sytuacji zmiany dostawcy usług. Powyższe oznacza, że przeniesienie numeru następuje także w sytuacji realizacji przez spółkę T. S.A. usługi regulowanej na rzecz operatorów alternatywnych. W takim wypadku dochodzi bowiem również do zmiany dostawcy usług telekomunikacyjnych, która polega na tym, że w miejsce T. S.A., jako dostawcy usług telekomunikacyjnych, wchodzi operator alternatywny, co uzasadnia twierdzenia, że przeniesiony numer "funkcjonuje" w jego sieci. Nie ma przy tym znaczenia, zdaniem Sądu, że operator alternatywny świadczy usługi telekomunikacyjne abonentowi na bazie hurtowych usług telekomunikacyjnych świadczonych mu przez spółkę T. S.A. Organ regulacyjny słusznie wskazał ponadto, że opłata za przeniesienie numeru wskazana w Ofercie ramowej jest opłatą należną spółce T. S.A., gdyż jej zadaniem jest pokrycie kosztów obsługi zleceń dokonywanych przez T. S.A., które dotyczą realizacji czynności wchodzących w skład usługi przeniesienia numeru do operatora alternatywnego. W tej sytuacji, skoro w każdym przypadku spółka T. S.A. uczestniczy w przeniesieniu numeru, którego beneficjentem jest operator alternatywny, zaś usługa związana z przeniesieniem numeru generuje koszty po stronie T. S.A., jako operatora realizującego tę usługę na podstawie Oferty ramowej, uzasadnione jest odzyskanie przez ten podmiot poniesionych kosztów w ramach rozliczeń międzyoperatorskich. Podstawą takiego zwrotu jest przepis art. 41 ust. 1 P.t., z którego wynika, że opłaty za wzajemne korzystanie z połączonych sieci związane z realizacją przenoszenia numerów między sieciami powinny uwzględniać ponoszone koszty. Ponadto, postępowanie zakończone wydaniem obu spornych decyzji dotyczyło wyłącznie kwestii, o których stanowi przepis art. 43 ust. 2 P.t., a co za tym idzie, jego przedmiotem nie było ustalenie wysokości opłaty, do której poboru jest uprawniona T. S.A. z tytułu realizacji usługi przeniesienia numeru, a także ustalenie, za co pobierana jest przez tego operatora opłata w wysokości 25,39 złotych. Podsumowując Sąd uznał, że organ właściwie uznał i wykazał w uzasadnieniu obu spornych decyzji, że istotne zmiany rynkowe stanowiły przesłankę do zmiany Oferty ramowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. Wyrokowi zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 43 ust. 2 P.t. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zaszły przesłanki uzasadniające wydanie decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r. zobowiązujących T. S.A. [obecnie: O. S.A., dalej: T. lub O.] do przygotowania zmiany "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych" [dalej: Oferta SOR] polegające na zaistnieniu zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi K. mimo braku zmian w zakresie zapotrzebowania na usługi i braku zmian warunków rynkowych, które uzasadniałyby zobowiązanie T. do przygotowania zmiany Oferty SOR w zakresie wskazanym w sentencji decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., 2) art. 71 ust 1 P.t. i art. 41 ust. 1 P.t. w zw. art. 43 ust. 2 P.t. przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że ustalenie przez T. opłaty za przeniesienie numeru [na podstawie art. 41 ust. 1 P.t.] obejmuje również sytuacje, w których następuje zmiana dostawcy usługi głosowej bez zmiany sieci w której świadczone są usługi głosowe [migracja operator WLR - operator WLR, migracja Część detaliczna T. - operator WLR, migracja operator WLR - Część detaliczna T.], 3) art. 43 ust. 2 oraz z art. 40 ust. 4 P.t. przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Prezes UKE mógł oprzeć zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą na szacunkach dotyczących nowej stawki FTR w sieci T., - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 110 k.p.a. przez przyjęcie, że Prezes UKE, wydając decyzje, nieuwzględniające rozstrzygnięcia Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r., nie był obowiązany wykazać zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 43 ust. 2 P.t., które powinny były wystąpić w okresie w okresie kwiecień 2011 r. [poprzednia decyzja zatwierdzająca Ofertę SOR w zakresie wskazanym z zaskarżonej decyzji] - listopad 2011 r. [wszczęcie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją], 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku w sposób należyty i wyczerpujący przesłanek uzasadniających wydanie zaskarżonej decyzji [oraz poprzedzającej ją decyzji], co było spowodowane brakami w rozstrzygnięciu przygotowanym przez Prezesa UKE. Wobec powyższego wnosząca skargę kasacyjną wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwia w szczególności zarzut niewłaściwego zastosowania art. 43 ust. 2 P.t. - stanowiącego materialnoprawną podstawę kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji. Art. 43 w ust. 1 P.t. stanowi, że Prezes UKE zatwierdza projekt oferty ramowej, jeżeli odpowiada on przepisom prawa i potrzebom rynku wskazanym w decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia oferty ramowej albo zmienia przedłożony projekt oferty ramowej i go zatwierdza, a w przypadku nieprzedstawienia oferty ramowej w terminie - samodzielnie ustala ofertę ramową. Zgodnie zaś z objętym podstawami skargi kasacyjnej art. 43 ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych Prezes UKE może z urzędu lub na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązać operatora do przygotowania zmiany oferty ramowej w całości lub w części. W przypadku nieprzedstawienia przez zobowiązanego operatora zmiany oferty ramowej w określonym terminie, Prezes UKE samodzielnie ustala, zmiany oferty ramowej w całości lub w części. Regulacja zawarta w zdaniu pierwszym ust. 2 artykułu 43 P.t. wskazuje zatem przesłanki, zaistnienie których konieczne jest, by Prezes UKE mógł skorzystać z uprawnienia przewidzianego tym przepisem. Tak więc nałożenie na operatora obowiązku, o którym mowa w tym przepisie, wymaga uprzedniego ustalenia przez Prezesa UKE czy doszło do zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych. Z treści omawianego przepisu Sąd I instancji w pisemnych motywach rozstrzygnięcia wywiódł, że - w zestawieniu z unormowaniem z art. 43 ust. 1 - przygotowywane zmiany także muszą być zgodne z przepisami prawa. Zdaniem WSA brzmienie interpretowanego przepisu nie daje podstaw do przyjęcia, że zmiana warunków rynkowych nie może być następstwem działalności regulacyjnej Prezesa UKE. Ponadto Sąd I instancji uznał - odwołując się do poglądów komentatorów - że modyfikacja oferty ramowej na podstawie art. 43 ust. 2 P.t. może dotyczyć tych postanowień oferty, które nie spełniają potrzeb rynku, określonych w decyzji. Przedstawiona wykładnia art. 43 ust. 2 P.t. skargą kasacyjną kwestionowana nie jest. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji orzekając w sprawie za prawidłowe uznał ustalenie - oparte na dokonanej przez organ analizie rozkładu ruchu telekomunikacyjnego, zbadaniu rozkładu ruchu w sieci T. w okresach taryfikacyjnych 01,02 i 03 na koniec 2007 r. względem roku 2011 - że doszło do zmiany zapotrzebowania na usługi w omawianym zakresie oferowane na rynku detalicznym. Sąd zaakceptował też ustalenie, że - wobec "Stanowiska Prezesa UKE w sprawie symetrii stawek na rynku zakańczania połączeń głosowych w publicznych telefonicznych sieciach stacjonarnych" - zaszła zmiana warunków rynkowych. Prawidłowości powyższych ustaleń nie postawiono w rozpoznawanej skardze kasacyjnej żadnych skutecznych zarzutów. Nie ulega kwestii, że stan faktyczny sprawy może być podważany tylko oparciem skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania i to z wykazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Pogląd, że zarzutem uchybienia prawu materialnemu czy to przez błędną wykładnię czy to przez niewłaściwe zastosowanie nie można skutecznie kwestionować dokonanych ustaleń stanu faktycznego, jest jednolity i utrwalony. W rozpoznawanym przypadku przyjęcie, że zaszły przesłanki uzasadniające wydanie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji podważane jest tymczasem tylko zarzutem niewłaściwego zastosowania art. 43 ust. 2 P.t. Należy natomiast podkreślić, że uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Taki stan rzeczy w rozpoznawanej sprawie miejsca nie miał - za czym przemawia przedstawiona wyżej wykładnia art. 43 ust. 2 P.t. oraz wiążące (bo niepodważone) okoliczności stanu faktycznego sprawy. Wprawdzie skarga kasacyjna została oparta także na podstawie przewidzianej art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - ale zarzuty te dotyczą uchybienia art. 151 i 141 § 4 p.p.s.a. Pierwszy z przepisów stanowi jedynie, że sąd skargę oddala w razie jej nieuwzględnienia. Zasadności nieuwzględnienia skargi nie może być jednak podważana naruszeniem art. 151 p.p.s.a. W tym celu konieczne jest wskazanie naruszenia jakich przepisów w tym zakresie dopuścił się Sąd I instancji. Konstrukcja zarzutu naruszenia art. 151 w powiązaniu z art. 110 k.p.a. oraz art. 43 ust. 2 P.t. - w sposób opisany w pakt 4 petitum skargi kasacyjnej - w ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego nie w pełni odpowiada wymogowi szczegółowego określenia na czym polegało naruszenie każdego z przepisów wskazanych łącznie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej omawiany zarzut sprowadzono zaś do zarzutu naruszenia art. 110 k.p.a., przez pominięcie faktu, że decyzja SOR (z [...] kwietnia 2011 r.) odpowiadała prawu i organ był nią związany. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Podkreślenia wymaga jednak, że zatwierdzania projektu oferty ramowej oraz zobowiązanie operatora do przygotowania zmiany dokonywane są na podstawie odrębnych regulacji, przewidujących odmienne przesłanki prawne. Przytoczony wyżej art. 43 ust. 1 P.t. wskazuje bowiem, że przesłanką zatwierdzenia oferty jest to, że odpowiada ona prawu i potrzebom rynku - ale wskazanym w decyzji nakładającej obowiązek złożenia tej oferty (art. 43 ust. 1 P.t.). Zarzut naruszenia art. 110 k.p.a. nie mógł więc być uznany za trafny. Odnosząc się do kolejnego zarzutu natury procesowej trzeba zauważyć, że wskazując na uchybienie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wykazano, by uzasadnienie zaskarżonego wyroku uchybiało wymogom opisanym w tym przepisie, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzutem naruszenia tego przepisu nie można natomiast podważać ustaleń faktycznych. Za nietrafny Naczelny Sąd Administracyjny uznał też zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 P.t. i art. 41 ust. 1 P.t. w zw. art. 43 ust. 2 P.t. przez ich niewłaściwe zastosowanie. Ocena w rozpoznawanej sprawie kiedy następuje przeniesienie numeru nie jest efektem zastosowania tego przepisu lecz wynikiem dokonanej przez Sąd I instancji – niekwestionowanej - wykładni art. 71 ust. 1 P.t. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna nie mając usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu. Wobec powyższego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.