II SAB/Bd 30/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 maja 2014r. sprawy ze skargi M. S.-J., W. S. na bezczynność [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] w przedmiocie ustalenia legalności zamocowania konstrukcji werandy 1. zobowiązuje [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] do rozpoznania wniosku skarżących z dnia [...] stycznia 2013 r. o przeprowadzenie przez organ postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 51 ust. 7 w związku z ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od organu na rzecz skarżących solidarnie kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący M. S.-J. i W. S. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. w sprawie związanej z ustaleniem legalności wykonania przez D. K. zamocowania konstrukcji werandy, na terenie nieruchomości przy [...] w B., zarzucając organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a., poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: W związku z pismem M. S.-J., współwłaścicielki lokalu nr [...] usytuowanego na I piętrze budynku przy [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. (dalej zwany PINB) po przeprowadzeniu postępowania wydał w dniu [...] lipca 2011 r., powołując się na art. 66 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, aktualnie tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), decyzję, którą nakazał D. K. - właścicielowi lokalu nr [...] na parterze, doprowadzenie obiektu ogrodu zimowego do stanu poprzedniego i zamontowanie mocowania zadaszenia konstrukcji ogrodu zimowego poza obręb płyty balkonowej, będącej w tej części balkonu własnością M. S.-J. i W. S. W następstwie odwołania D. K. K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej zwany WINB) decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia wskazując, że w aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby jednoznacznie, że obecne zamocowanie konstrukcji ogrodu zimowego jest inne, niż było przed wykonaniem prac remontowych, że w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. ograniczono się do powołania art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego bez wymieniania jego konkretnego punktu, oraz że sentencja tej decyzji jest wadliwa, gdyż nie sprecyzowano w niej, jakie nieprawidłowości i w jaki sposób mają być usunięte. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB, powołując się na art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nakazał D. K. zamontowanie zadaszenia konstrukcji ogrodu zimowego do pionowej ściany budynku pod płytą balkonu przynależnego do mieszkania nr [...]. Organ uznał, że pismo Urzędu Miasta B. z dnia [...] grudnia 2000 r. wyrażało zgodę tylko na wymianę okien ogrodu zimowego i to z zastrzeżeniem prowadzenia prac w zgodzie z przepisami budowlanymi i z zachowaniem bezpieczeństwa ludzi i mienia, gdy tymczasem inwestor samowolnie rozszerzył tę zgodę o zakotwienie konstrukcji ogrodu zimowego na płycie balkonu sąsiada, bez uzyskania jego zgody. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. [...], wydaną na skutek odwołania wniesionego przez D. K., WINB uchylił ww. decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. M. S.-J. i W. S. zaskarżyli ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie. W następstwie wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 251/12 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że nie jest "wyłączona możliwość wystąpienia przez skarżących z żądaniem przeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego odrębnego postępowania na podstawie art. 51 ust. 7 w związku z ust. 1 pkt 1, 2 - w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w trakcie którego to postępowania będą dokonywane ustalenia w wymienionym interesującym skarżących zakresie, łącznie z kwestią zgody współwłaścicieli domu na dysponowanie na cele budowlane częścią nieruchomości wspólnej. Organ nadzoru budowlanego będzie zobowiązany w tym postępowaniu dodatkowo ocenić, czy wobec rozebrania całej starej konstrukcji ogrodu zimowego i w jej miejsce postawienia nowej, nie istniał przed przystąpieniem do robót budowlanych w świetle ówczesnych przepisów obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (dot. części obiektu budowlanego) zamiast tylko ich zgłoszenia." Następnie decyzją z dnia [...] września 2012 r. WINB uchylił decyzję PINB z dnia [...] listopada 2011 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. M. S.-J. i W. S. w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. (k. 110-111 akt adm.) m.in. wnieśli o przeprowadzenie przez PINB, na podstawie art. 51 ust. 7 w zw. z ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, postępowania wyjaśniającego dotyczącego ustalenia legalności robót budowlanych, polegających na zamocowaniu konstrukcji ogrodu zimowego na budynku przy [...] w B., w tym w szczególności odnośnie kwestii wskazanych we wcześniejszych pismach stron postępowania oraz w treści uzasadnienia wyroku WSA w Bydgoszczy z 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 251/12. W odpowiedzi na ww. pismo organ w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. wskazał, że istotny wpływ na wydłużony termin prowadzonego postępowania ma konflikt pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości, polegający na ciągłym generowaniu skarg, pism i odwołań oraz angażowanie w spór organów administracji oraz Sądu. Dalej podał, że z materiału dowodowego nie wynika, aby obiekt budowlany powodował zagrożenie. Zdaniem organu wezwania o usunięcie naruszenia prawa są bezzasadne. PINB decyzją z dnia [...] września 2013 r., działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a., art. 81 ust. 1 pkt 2, oraz art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, umorzył w całości postępowanie administracyjne dotyczące zamocowania zadaszenia konstrukcji ogrodu zimowego do elewacji budynku przy [...] w B. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w sprawie prowadzone było postępowanie mające na celu ustalenie wpływu zamocowania ogrodu zimowego na ewentualne zagrożenie bezpieczeństwa konstrukcji budynku. Postępowanie ukierunkowane było na rozstrzygnięcie w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zatem należało ustalić, czy występuje zagrożenie, o którym mowa w powołanym przepisie. Zgodnie z cyt. przepisem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Zdaniem organu, skoro nie występuje zagrożenie stabilności konstrukcji budynku, zamocowanie konstrukcji zadaszenia ogrodu zimowego do elewacji budynku nie stwarza zagrożenia, więc dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji w piśmie z dnia [...] października 2013 r. złożyli skarżący. Organowi I instancji zarzucili naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., art. 51 ust. 7 w zw. z ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, art. 76a § 2, art. 6, 8, 11 i 12 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący podkreślili również, że postępowanie w sprawie legalizacji, o które wnosili w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., nigdy nie zostało wszczęte. WINB decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu l instancji wskazując, że wobec braku zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska spowodowanych wykonanymi robotami budowlanymi, organ I instancji nie miał podstaw do wydania w oparciu o art. 66 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Podkreślił, że organ był związany wyrokiem WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 251/12. Wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zmierzało do wykazania okoliczności z art. 66 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący wnieśli do WINB zażalenie na niezałatwienie w terminie określonym w art. 35 k.p.a. sprawy związanej z ustaleniem legalności wykonania przez D. K. zamocowania konstrukcji werandy na terenie nieruchomości przy [...], wnosząc o nakazanie PINB wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie oraz wyznaczenie organowi terminu jej załatwienia. Podkreślili, że odrębne postępowanie w sprawie legalizacji nigdy nie zostało wszczęte. Organ naruszył przepisy prawa w związku z brakiem respektowania art. 35 k.p.a., bowiem pomimo upływu dwóch lat sprawa dotycząca ustalenia legalności prac nie została zakończona wydaniem orzeczenia. Nie wydano też postanowienia wyjaśniającego przyczyny tej zwłoki, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 36 k.p.a. WINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., na podstawie art. 37 § 1 i art. 123 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. zażalenia odmówił wyznaczenia PINB dodatkowego terminu załatwienia sprawy uzasadniając to tym, że sprawa dotycząca zamocowania konstrukcji ogrodu zimowego została zakończona ostateczną decyzją WINB z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie umorzenia tegoż postępowania. M. S.-J. i W. S. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność PINB w przedmiocie ustalenia legalności zamocowania konstrukcji werandy na terenie nieruchomości przy [...] w B., zarzucając organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, wnosząc o nakazanie organowi wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy oraz zobowiązanie organu do wydania orzeczenia kończącego postępowanie oraz stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania i wskazali, że PINB prowadził postępowanie administracyjne wyłącznie w celu zbadania, czy obecna zabudowa nie stwarza stanu zagrożenia katastrofą budowlaną oraz stanu zagrożenia życia i mienia, pomijając zupełnie kwestię zweryfikowania legalności tych robót, pomimo ich wyraźnych wniosków ukierunkowanych na zbadanie również tej kwestii. Skarżący szczególnie zwrócili uwagę na treść uzasadnienia wyroku WSA w Bydgoszczy w sprawie II SA/Bd 251/12 oraz ich pisma z dnia [...] stycznia 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podał, że postępowanie było prowadzone również pod kątem legalności wykonania przez D. K. nowego zamocowania konstrukcji werandy. Podniósł, że nie mógł połączyć, w trybie art. 62 k.p.a., postępowania naprawczego (art. 50 – 51 ustawy Prawo budowlane) z postępowaniem dotyczącym utrzymania obiektów w należytym stanie technicznym (art. 66 cyt. ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z mocy przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje również bezczynność organów oraz przewlekłość w prowadzeniu spraw. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na zasadzie art. 149 § 2 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. Przedmiot postępowania sądowego w sprawie stanowiła skarga na bezczynność PINB w rozpatrzeniu podania skarżących z dnia [...] stycznia 2013 r., w którym wnosili o przeprowadzenie na podstawie art. 51 ust. 7 w zw. z ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane postępowania w zakresie ustalenia legalności robót budowlanych polegających na zamocowaniu konstrukcji ogrodu zimowego na budynku przy [...] w B. Na wstępie podnieść należy, że bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu, oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, w rozumieniu art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a., czy też nie. W świetle powyższego, skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej działań zmierzających do wydania aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest zatem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Art. 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., a także o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Na tle przytoczonych przepisów zauważyć należy, że jest w nich mowa o "załatwieniu sprawy", co oznacza zastosowanie normy prawa materialnego do danego stanu faktycznego (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2012, s. 79). Pojęcia "załatwienie" i "niezałatwienie sprawy" należy rozpatrywać w związku z art. 104 k.p.a., z którego wynika, że organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Załatwienie sprawy polega zatem na osiągnięciu końcowego celu postępowania poprzez wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w danej instancji. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wystąpiły w niej przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności PINB. Bezsporne jest bowiem to, że organ, wbrew obowiązkom wynikającym z ww. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nie rozpoznał sprawy i w dacie orzekania nadal pozostaje w zwłoce. Wskazać należy, że w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. wnieśli o przeprowadzenie przez organ na podstawie przepisu art. 51 ust. 7 w zw. z ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia legalności przeprowadzonych robót budowlanych. Skarżący podnosili ww. kwestię również przed tut. Sądem w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 251/12. Pomimo jednak jednoznacznego wniosku skarżących, nie został on w żaden sposób załatwiony przez organ. Nie było przeszkód, by organ, pomimo prowadzenia w sprawie postępowania z art. 66 § 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie legalności przeprowadzonych robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 7 w związku z ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i dokonał ustaleń w interesującym skarżących zakresie, o co wielokrotnie wnosili. Słusznie wskazali skarżący, że organ prowadził postępowanie administracyjne wyłącznie w celu zbadania, czy obecna zabudowa nie stwarza stanu zagrożenia katastrofą budowlaną oraz stanu zagrożenia życia i mienia (co zresztą również podkreślał sam organ) w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane, pomijając zupełnie kwestię zweryfikowania legalności tych robót w trybie art. 51 ust. 7 w zw. z ust. 1 pkt 1, 2 - w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, na co słusznie zwrócił uwagę WSA w Bydgoszczy w wyroku w sprawie II SA/Bd 251/12. W konsekwencji PINB pozostaje w stanie bezczynności spowodowanym zawinionym brakiem czynności w tym przedmiocie. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że postępowanie było prowadzone również pod kątem legalności wykonania przez D. K. zamocowania konstrukcji werandy, co nie znajduje jednak potwierdzenia w aktach sprawy i jest sprzeczne z treścią ww. wyroku WSA w Bydgoszczy, który wskazał m.in. również, że nie ma "znaczenia przesądzenie, w jakich okolicznościach i z jakich przyczyn doszło do zakotwienia konstrukcji ogrodu zimowego w balustradzie balkonu skarżących, czy nastąpiło to w poprzednim miejscu, czy też kto ponosi odpowiedzialność za ten stan rzeczy (inwestor czy organ, który przyjął zgłoszenie remontu), jak również nie jest istotny brak zgody skarżących na zamocowanie konstrukcji we wskazanym miejscu." Należy podkreślić, że organ był związany treścią wyroku, gdyż w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Organ zatem nie mógł w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane badać okoliczności wskazywanych przez skarżących w ich piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że PINB naruszył przepisy prawa w związku z brakiem respektowania przepisów art. 35 k.p.a. i art. 36 k.p.a., bowiem pomimo upływu ponad roku wniosek skarżących z dnia [...] stycznia 2013 r. nie został rozpoznany, w konsekwencji nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego dotyczącego ustalenia legalności robót budowlanych. Organ prowadził postępowanie administracyjne wyłącznie w celu zbadania, czy obecna zabudowa nie stwarza stanu zagrożenia katastrofą budowlaną oraz stanu zagrożenia życia i mienia, pomijając kwestię zweryfikowania legalności przeprowadzonych robót budowlanych. Reasumując, nie ulega wątpliwości to, że organ jest w stanie bezczynności w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy skargę uznać należało za w pełni uzasadnioną, co skutkować musiało wyznaczeniem organowi terminu jednego miesiąca do rozpoznania wniosku skarżących o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 51 ust. 7 w związku z ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Wyznaczając ten termin Sąd miał na względzie zarówno określone w przepisach procedury administracyjnej terminy obligujące organ administracji publicznej do rozstrzygnięcia sprawy, jak też realną możliwość jej załatwienia przez organ w wyznaczonym wyrokiem terminie, tym bardziej że w aktach sprawy znajdują się już liczne dokumenty niezbędne do rozpoznania sprawy. Ustalając w kontekście okoliczności niniejszej sprawy, czy naruszono prawo w sposób oczywisty, niemożliwy do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności Sąd zważył, że organ ignorował obowiązki określone w przepisach prawa. Okres bezczynności organu pomimo jasnego wniosku skarżących uprawnia do stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z drugiej strony nie było w ocenie Sądu zasadne nakładania na organ grzywny określonej w art. 149 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349) z uwzględnieniem uiszczonych przez skarżącego wpisu w kwocie [...] zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie [...] zł.