III SA/Po 1282/13

Dnia 7 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Beata Sokołowska ( spr.) WSA Ireneusz Fornalik Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi M M na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P z dnia [ ... ] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] 2012 r. określił M. M., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A, zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki B, rok produkcji 2008, pojemność silnika 2993 cm ³ w wysokości 38.456,00 zł. Decyzja ta została uznana za doręczoną stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej z dniem 31 października 2012 r. – dwukrotne awizo ( k. 6 akt administracyjnych ). Pismem z dnia 14 stycznia 2013 r. M M wniosła odwołanie od wskazanej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wiadomość o wydaniu powyższej decyzji przez organ I instancji podjął mąż odwołującej – M M w trakcie wizyty w siedzibie Urzędu Celnego w P w dniu 8 stycznia 2013 r. Wskazano, że strona wraz z mężem przybywała w październiku 2012 r. w siedzibie własnych firm, na bieżąco prowadzili działalność i odbierali kierowaną do nich korespondencję. Zdaniem odwołującej przesyłka nie została prawidłowo awizowana i nie ma ona wiedzy, w którym urzędzie pocztowym ta nieodebrana przesyłka znajduje się. M M podała też, że złożyła w urzędzie pocztowym wniosek o wydanie zaświadczenia o ilości i datach odbioru przesyłek przez nią i przez jej męża w październiku 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w P postanowieniem z dnia [...] 2013 r., na podstawie art. 216, 162 § 1 i 163 § 2 Ordynacji podatkowej, odmówił M M przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że z informacji uzyskanej z Urzędu Pocztowego w L ( pismo z dnia 8 maja 2013 r. ) wynika, iż przesyłka polecona z decyzją organu I instancji została awizowana z uwagi na nieobecność adresata ani innej osoby uprawnionej do odbioru korespondencji pod adresem doręczenia, a zawiadomienie o tym zostawiono w skrzynce pocztowej adresata, co potwierdzone zostało stosownymi adnotacjami na przesyłce i potwierdzeniu odbioru. Powyższa przesyłka została wobec tego doręczona stronie prawidłowo w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej ( była awizowana dnia 16 października 2012 r. i 23 października 2012 r. ). Data doręczenia decyzji to dzień 31 października, a odwołanie nadano w dniu 14 stycznia 2013 r., a więc po upływie 14 dniowego terminu określonego w art. 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej. Strona nie wykazała braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Celnej w P postanowieniem z dnia [...] 2013 r. na podstawie art. 228 § 1 pkt. 2 i art. 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że odwołanie z dnia 14 stycznia 2012 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na podstawie art. 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Decyzję organu I instancji uznano za doręczoną w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 31 października 2012 r. Decyzja stała się ostateczna z dniem 1 listopada 2012 r. , natomiast odwołanie wniesiono dopiero w dniu 14 stycznia 2013 r., a więc po terminie i organ nie przywrócił stronie terminu do dokonania tej czynności procesowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M M zarzuciła naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz świadka M M na okoliczność pozostawania przez skarżącą i jej męża czynnymi zawodowo w dacie rzekomego awizowania przesyłki z decyzją Naczelnika Urzędu Celnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że strona dochowywała należytej staranności w odbieraniu adresowanych do niej przesyłek. Sporna przesyłka była rzekomo awizowana, chociaż skarżąca wraz z mężem w okresie doręczania przesyłki była obecna w swojej firmie i realizowała czynności zawodowe. Organ oparł się na notatkach sporządzonych przez listonosza na kopercie, których rzetelność budzi wątpliwości. Wniesiono o przeprowadzenie dowodu z wykazu przesyłek poleconych adresowanych do skarżącej w październiku 2012 r. na okoliczność odebrania przez nią wszystkich innych przesyłek z tego okresu, za wyjątkiem spornej przesyłki z decyzją organu I instancji. Dyrektor Izby Celnej w P wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje : Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Naczelnik Urzędu Celnego w P decyzją z dnia [...]2012 r. określił M M ( A) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Bw wysokości 38.456,00 zł. Decyzja została uznana za doręczoną stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej z dniem 31 października 2012 r. . Organ II instancji stwierdził, że z informacji uzyskanej z Urzędu Pocztowego w L wynika, iż przesyłka polecona z decyzją organu I instancji była dwukrotnie awizowana z uwagi na nieobecność adresata ( innej uprawnionej osoby do odbioru korespondencji ) pod adresem doręczenia, a zawiadomienie o tym zostawiono w skrzynce pocztowej adresata, co potwierdzone zostało stosownymi adnotacjami na przesyłce i potwierdzeniu odbioru. Zdaniem organu przesyłka ta została wobec tego doręczona prawidłowo, a strona nie wykazała braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania i z tego względu odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] 2013 r. Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 228 § 1 pkt. 2 i art. 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, stwierdził zaś, że odwołanie M M zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podniesiono, że wiadomość o wydaniu decyzji z dnia [...] 2012 r. podjął mąż skarżącej M M dopiero w trakcie wizyty w siedzibie Urzędu Celnego w dniu 8 stycznia 2013 r. Podkreślono, że strona wraz z mężem przybywała w październiku 2012r. w siedzibie prowadzonych firm i na bieżąco odbierano korespondencję. Przesyłka nie została więc prawidłowo awizowana. Z kolei w uzasadnieniu skargi M M podniosła, że jest stroną w innych postępowaniach toczących się przed Naczelnikiem Urzędu Celnego w P i w związku z tym dokłada należytej staranności w zakresie odbioru korespondencji. Ponownie wskazała, że sporna przesyłka była rzekomo awizowana, chociaż wraz z mężem przebywała pod adresem jej doręczenia w październiku 2012 r. Ponadto skarżąca zakwestionowała rzetelność zapisów sporządzonych przez listonosza na kopercie. Analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że Dyrektor Izby Celnej prawidłowo stwierdził, iż odwołanie M M z dnia 14 stycznia 2012 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia [...] 2012 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Powyższe postanowienie odpowiada prawu. Z koperty zawierającej decyzję organu I instancji adresowanej do strony skarżącej ( adres prowadzonej przez nią działalności gospodarczej : [...]) wynika jednoznacznie, że była ona dwukrotnie awizowana ( w dniu 16 i 23 października 2012 r. ) i wskutek niepodjęcia jej przez adresata została odesłana zwrotnie do organu I instancji. Zasadnie wobec tego uznano decyzję organu I instancji za doręczoną w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 31 października 2012 r. – fikcja prawna doręczenia. Zdaniem Sądu strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi w rozumieniu przepisu art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż za takie uprawdopodobnienie nie może uchodzić jedynie ogólne twierdzenie , że generalnie skarżąca przebywała z mężem w okresie października 2012 r. w siedzibie swojej firmy i odbierała przychodzące na ten adres przesyłki polecone. Z tej bardzo ogólnej tezy strony skarżącej nie można bowiem w jakikolwiek sposób wywodzić, że odebrała ona w tym okresie wszystkie przychodzące do niej na adres siedziby – L przesyłki polecone, tym bardziej, że z adnotacji na kopercie ( nie zastano – awizowano ) wynika teza dokładnie przeciwna. Z tego też powodu uznano za niezasadny wniosek dowodowy strony o przeprowadzenie dowodu z wykazu przesyłek poleconych adresowanych do skarżącej w październiku 2012 r. na okoliczność odebrania przez nią wszystkich innych przesyłek z tego okresu, za wyjątkiem spornej przesyłki z decyzją organu I instancji. Za pomocą tego środka dowodowego nie sposób bowiem wykazać, że skoro skarżąca odbierała w październiku 2012 r. listy polecone, to znaczy, że poczta nie podjęła w ogóle próby doręczenia przedmiotowej decyzji organu I instancji ( gdyż w takim razie ona również zostałaby odebrana przez skarżącą w siedzibie jej firmy ). Wbrew twierdzeniom strony materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, że przesyłka ( decyzja Naczelnika UC z dnia [...] 2012 r. ) nie była prawidłowo doręczona. W szczególności zapisy na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie budzą wątpliwości co do ich rzetelności i poprawności. Zgodnie z art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego. W myśl natomiast art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Decyzja organu I instancji stała się wiec ostateczna z dniem 1 listopada 2012 r. Prawidłowo uznano ją za doręczoną w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 31 października 2012 r. Artykuł 223 § 2 pkt. 1 stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Odwołanie skarżącej zostało wniesione 14 stycznia 2013 r., co potwierdza data stempla pocztowego, a więc z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione z zachowaniem terminu oraz czy spełnia wymogi co do treści. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej w P, na podstawie art. 228 § 1 pkt. 2 i art. 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, prawidłowo stwierdził, że odwołanie skarżącej zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w P o czym była mowa już wcześniej, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i powyższe orzeczenie stało się prawomocne, albowiem skarga M M na to postanowienie został odrzucona prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 26 września 2013 r. ( sygn. akt III SA/Po 1002/13 ). Sąd podziela też stanowisko organu, że wniosek o przesłuchanie strony oraz o przesłuchanie M M w charakterze świadka na okoliczności pozostawania przez wyżej wymienionych czynnymi zawodowo w dacie rzekomego awizowania przesyłki z decyzją Naczelnika Urzędu Celnego nie zasługiwał na uwzględnienie. Materiał dowodowy zebrany przez Dyrektora Izby Celnej nie budził wątpliwości i nie wymagał uzupełnienia, był wystarczający do wydania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] 2013 r. Z kolei Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów i jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie – art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (j. t. - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p. p. s. a. W tym stanie rzeczy Sąd, mając na uwadze powyższe okoliczności i uznając, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p. p. s. a. orzekł jak w sentencji wyroku.