V SA/Wa 2397/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. T. na rozporządzenie nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie włączenia zbiornika wodnego do obwodu rybackiego na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących; oddala skargę 1. Pismem z dnia 5.08.2013 r., które wpłynęło do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej: RZGW) w dniu 8.08.2013 r. pełnomocnik M. T., którym – powołując się na treść art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 17.07.2001 r. Prawo wodne oraz art. 12 ust. 1a ustawy z dnia 18.04.1985 r. o rybactwie śródlądowym w związku ze stanowiskiem zawartym w postanowieniu Dyrektora RZGW w [...] z dnia [...].07.2013 r., nr [...] – wezwano do usunięcia naruszenia prawa "polegającego na włączeniu sztucznego zbiornika na rzece [...] na długości 1200 m licząc od czoła zapory Małej elektrowni Wodnej [...], do obwodu rybackiego [...] mocą rozporządzenia nr [...] Dyrektora RZGW w [...] z dnia [...].05.2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia obwodów rybackich na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących". 2. RZGW w [...] pismem z dnia [...].08.2013 r. poinformował, że zgodnie z art. 10 ust. 1a i 3 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 154 ze zm.) śródlądowe wody płynące stanowią własność Skarbu Państwa i nie podlegając obrotowi cywilnoprawnemu. W myśl art. 5 ust. 3 pkt 1c tego Prawa wody znajdujące się w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących zalicza się do śródlądowych wód powierzchniowych płynących. Stosownie do przepisów art. 15 ustawy z dnia 18.04.1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1471 ze zm.) Dyrektor RZGW ustanawia obwody rybackie, które zgodnie z art. 13 Prawa wodnego oddaje w użytkowanie obwodu rybackiego. W ocenie Organu sztuczny zbiornik na rzece [...] przy Małej Elektrowni Wodnej [...] powstał w celu odbudowy piętrzenia akwenu i produkcji energii elektrycznej. To było powodem wydania pozwolenia wodnoprawnego, nie zaś utworzenia stawów hodowlanych ryb, co wymagałoby odrębnego pozwolenia. Zgodnie z zapisami obu ustaw, wody całego zbiornika na rzece [...] przy Małej Elektrowni Wodnej [...], jako stanowiące własność Skarbu Państwa, zostały włączone do obwodu rybackiego rzeki Łyna – nr 5 i są rybacko użytkowane przez Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...]. 3. W skardze – postulując stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr [...] Dyrektora RZGW w [...] z dnia [...].05.2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia obwodów rybackich na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących w zakresie, w jakim utrzymuje włączenie zbiornika na rzece [...] położonego w [...] na długości ok. 1200 metrów licząc od czoła zapory Małej Elektrowni Wodnej [...] do obwodu rybackiego [...], tj. w zał. nr 6 – Wykaz obwodów rybackich zlewni rzeki [...], pkt 5 tabeli, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego – zarzucono: A. Naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 13 ust. 1a ustawy Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że prawo do pobierania pożytków z urządzenia wodnego przeznaczonego do chowu lub hodowli ryb (tj. zbiornika na rzece [...] położonego w miejscowości [...] na długości około 1200 metrów licząc od czoła zapory Małej Elektrowni Wodnej [...]) jest właściciel wody, podczas gdy z mocy ww. przepisu uprawnienie to przysługuje właścicielowi zbiornika, tj. Skarżącemu; b) art. 13 ust. 1b ustawy Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że do pobierania pożytków w drodze rybackiego korzystania wód sztucznego zbiornika usytuowanego na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących (tj. zbiornika na rzece [...] położonego w miejscowości [...] na długości około 1200 metrów licząc od czoła zapory Małej Elektrowni Wodnej [...]), jest uprawniony Dyrektor RZGW, podczas gdy uprawnienie to przysługuje mu o tyle, o ile utrzymanie i gospodarowanie wodą w tym zbiorniku należy do jego zadań; c) art. 13 ust. 1b ustawy Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię i przekazanie, w drodze umowy, Okręgowi Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] uprawnień, których organ sam nie posiadał; d) art. 12 ust. 1a ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie normy, zgodnie z którą do obwodu rybackiego nie włącza się wód sztucznych zbiorników wodnych przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb i innych organizmów wodnych, usytuowanych na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, jeżeli wody w tych zbiornikach sztucznie zajęły grunty, które nie stanowią własności publicznej, a przez to włączenie zbiornika na rzece [...] do obwodu rybackiego [...]; e) § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie faktu, że ww. rozporządzeniem wykonywanie uprawnień Skarbu Państwa w stosunku do rzeki [...] powierzone zostały Marszałkowi Województwa [...]; f) § 1 Uchwały Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie zatwierdzenia "Programu Małej Retencji Województwa [...] na lata 2006-2015 r." w związku z tabelą o tytule "Zestawienie jezior i stawów do hodowli ryb" w zakresie tyczącym się Zlewni "[...]" w pozycji 46, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie faktu, że zbiornik wodny na rzece [...] został zakwalifikowany przez podmiot uprawniony jako staw prywatny, przeznaczony do hodowli ryb, a przez to niesłuszne włączenie zbiornika na rzece [...] położonego w miejscowości [...] na długości około 1200 metrów licząc od czoła zapory Małej Elektrowni Wodnej [...] do obwodu rybackiego Łyna 5. B. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: g) art. 6 w związku z art. 19 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprzestrzeganie właściwości rzeczowej organu; h) art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zabraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym niewyjaśnienie: kwestii własnościowych gruntu zajętego pod zbiornik na rzece [...] w miejscowości [...], podmiotów użytkujących wodę w ww. zbiorniku, nieustalenie kręgów podmiotów uprawnionych do gospodarowania wodą w zbiorniku i wykonywania uprawnień Skarbu Państwa w stosunku do wód rzeki [...]; i) art. 80 k.p.a. polegającej na dowolnej i wyrywkowej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do zbadania sprawy jedynie pod katem kilku dowolnie wybranych przepisów ustawy Prawo wodne. W uzasadnieniu wskazano, że rozporządzenie nr [...]/2013 Dyrektora RZGW w [...] z dnia 28 maja 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ustanowienia obwodów rybackich na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, zbiornik wodny na rzece [...] miejscowości [...] na długości około 1200 metrów licząc od czoła zapory Małej Elektrowni Wodnej [...], został włączony do obwodu rybackiego [...]. Zdaniem skarżącego zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, w tym co do przepisów dotyczących kompetencji Dyrektora RZGW w [...]. Ww. organ nie miał kompetencji do orzekania w przedmiocie ww. zbiornika, albowiem kompetencja do wykonywania uprawnień Skarbu Państwa w stosunku do wód rzeki [...] (jako zaliczonej do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa) zostały powierzone Marszałkowi Województwa [...] (§ 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną, załącznik nr 3 punkt 3). Ponadto, jak wynika z Uchwały Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie zatwierdzenia "Programu Małej Retencji Województwa [...] na lata 2006-2015 r." (tabela o tytule "Zestawienie jezior i stawów do hodowli ryb" w zakresie tyczącym się Zlewni "[...]" w pozycji 46) Zarząd Województwa [...] zalicza zbiornik do kategorii zbiorników prywatnych (nie oznacza go jako zbiornika oddanego w zarząd PZW) do hodowli ryb. Wobec takiego zagospodarowania zbiornika przez podmiot uprawniony Dyrektor RZGW nie był kompetentny do decydowania o przeznaczeniu zbiornika i przekazywania go podmiotom trzecim. Jak wynika z przepisu art. 13 ust. 1a Prawa wodnego do pobierania pożytków z wód w urządzeniu wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących jest uprawniony jego właściciel. Zaimek "jego" wskazuje, że chodzi w tym przepisie o właściciela urządzenia wodnego. Właścicielem urządzenia – tj. zapory wodnej są M. T. i R. T., wobec czego przepis ten nie upoważnia Dyrektora RZGW do włączenia zbiornika do obwodu rybackiego. Zgodnie z dyspozycją przepisu art 13 ust. 1b Prawa wodnego do pobierania pożytków w drodze rybackiego korzystania z wód sztucznego zbiornika wodnego usytuowanego na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, jest uprawniony Dyrektor RZGW, jeżeli utrzymanie i gospodarowanie wodą w tym zbiorniku należy do jego zadań. Zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym ciężar gospodarowania wodą w zbiorniku spoczywa na M. T. i R. T., nie zaś na Dyrektorze RZGW. Wobec powyższego i ten przepis nie dawał ww. organowi kompetencji do decydowania o włączeniu zbiornika do obwodu rybackiego. Z kolei przepis art. 13 ust. 1c Prawa wodnego daje organowi prawo oddania obwodu rybackiego w użytkowanie osobom trzecim, o ile organ sam takie uprawnienie posiada. Wobec faktu, że Dyrektorowi RZGW uprawnienie takie nie przysługiwało, nie mógł przenieść uprawnienia do korzystania ze zbiornika na rzece [...] na Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...]. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt d) skarżący wskazał, że przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisów ustawy Prawo wodne, jako że jest wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w tejże ustawie – art. 13 ust. 1d – określając zasady i warunki rybackiego korzystania z publicznych śródlądowych wód powierzchniowych płynących są określone w przepisach ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym. Wobec powyższego Organ tworzący obwody rybackie nie może bazować jedynie na przepisach ustawy Prawo wodne, lecz także na przepisach ustawy o rybactwie śródlądowym. W ocenie skarżącego w uzasadnieniu odmowy usunięcia naruszenia prawa Organ jedynie lakonicznie odniósł się do tych zarzutów określając je jako bezzasadne. Nie pokusił się przy tym o jakiekolwiek uargumentowanie takiego stanowiska, w szczególności nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia ani zależności pomiędzy tymi dwoma przepisami. Całkowicie pominął również zapisy pozwolenia wodnoprawnego, zgodnie z którymi zbiornik jest przeznaczony do hodowli ryb, nie poświęcając temu zagadnieniu ani jednego słowa wyjaśnienia. Zdaniem skarżącego nie można podzielić stanowiska Organu, jakoby główną intencją była odbudowa piętrzenia wody w rzece i wykorzystywania go do produkcji energii elektrycznej, nie zaś utworzenie stawów. Organ wydający pozwolenie wodnoprawne liczył się z tym, że stawy takie powstaną i zadbał o uregulowanie ich sytuacji prawnej, tj. ich przeznaczenie, a także zobowiązał skarżącego do wykupu gruntów przez stawy zajętych. Kwestii tej w piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r. Dyrektor RZGW nie poświęcił ani jednego słowa. Decydującą kwestią jest tu przeznaczenie zbiornika, a nie jego faktyczne wykorzystywanie. Stanowisko takie podzielił Zarząd Województwa [...] zaliczając zbiornik do stawów prywatnych do hodowli ryb. Podkreślenia – zdaniem Skarżącego – wymaga również fakt, że postępowanie RZGW względem zbiornika na rzece [...] prowadzi do chaosu kompetencyjnego i powoduje, że do pobierania pożytków ze zbiornika upoważniony jest wyłącznie RZGW, zaś obowiązki związane z jego utrzymaniem i gospodarką wodą spoczywają wyłącznie na Skarżącym. Stanowisko takie nie zasługuje na akceptację i jest całkowicie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej. Uzasadniając interes prawny Skarżącego wskazano, że jako właściciel urządzenia wodnego uprawniony do pobierania pożytków został on pozbawiony możliwości korzystania ze zbiornika. Pożytki czerpie zaś RZGW, korzystając z wody bezumownie, przez co staje się bezpodstawnie wzbogacony. Uchylenie zaskarżonego aktu otworzy Skarżącemu drogę do dochodzenia swoich praw w drodze powództwa cywilnego. Przy prawidłowym postępowaniu Dyrektora RZGW zbiornik winien zostać wyłączony z obwodu rybackiego Łyna 5, a wówczas M. T. i R. T. mieliby możliwość wystąpienia o pozwolenie na rybackie wykorzystanie zbiornika i czerpanie z tego tytułu dochodów. Niestety zostali pozbawieni takiej możliwości, co spowodowało dodatkowe starty po ich stronie. 4. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami wcześniej zajętego stanowiska. W piśmie z dnia 25 lutego 2014 r. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z pisma Dyrektora RZGW w [...] z dnia 2.03.2012 r. Po wyznaczeniu rozprawy (zarządzenie z dnia 4.03.2014 r.) pełnomocnik Skarżącego w dniu 16.03.2014 r. wniósł o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy - zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie, bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny, bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może, zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy. II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi, bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca, bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a., lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. IV. W kontekście powyżej sformułowanych zarzutów in principio wskazać należy, że – jak wynika to z akt administracyjnych – zbiornik na rzece [...] przy Małej Elektrowni Wodnej [...] powstał wskutek spiętrzenia wód tej rzeki celem umożliwienia produkcji energii elektrycznej. Z pozwolenia wodnoprawnego, które stanowi decyzja Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r., wynika, iż dotyczy ono wykonania urządzeń wodnych na rzece [...], piętrzenia wody i jej poboru dla potrzeb małej elektrowni wodnej i stawu rybnego w miejscowości [...]. W części rozstrzygającej tego aktu administracyjnego - w pkt 4e – Organ zobowiązuje M. T. i R. T. do powiadomienia Zarządu Okręgu PZW w [...], który jest użytkownikiem wody rzeki [...] do celów rybackich, w wypadku konieczności spuszczenia zbiornika wodnego w razie awarii urządzeń piętrzących. W uzasadnieniu zaś zwraca się uwagę, że spiętrzenie wody rzeki spowoduje powstanie zbiornika wodnego o powierzchni całkowitej 5,60 ha, który może być wykorzystany do hodowli ryb dla celów wędkarskich. Taką możliwość przewiduje także operat wodnoprawny, który zgodnie z pkt 3 decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r. stanowił podstawę do jej wydania. W ocenie Sądu zapisy decyzji z [...].09.1998 r. odnoszą się do wykonania urządzeń wodnych, których celem jest spiętrzenie wód w postaci zbiornika zaporowego, pozwalającego na funkcjonowanie elektrowni wodnej. Celem zaś Organu nie było powstanie zbiornika wodnego w celu hodowli ryb. V. Uważna lektura decyzji Wojewody [...] pozwala stwierdzić, że również w warstwie dotyczącej wskazania przepisów, które stanowią podstawę rozstrzygnięcia nie można wskazać norm prawa, które stanowiłyby podstawę do uznania, że Organ również orzekł o możliwości korzystania przez wyżej wymienionych z utworzonego akwenu w zakresie rybactwa. Gdyby tak było, to w podstawie rozstrzygnięcia musiałby zostać powołany art. 37 ust. 8 Prawa wodnego w powiązaniu z treścią art. 122 ust. 1 tego aktu normatywnego. Tego brakuje nie tylko w części rozstrzygającej; nie powołuje się tych uregulowań w uzasadnieniu - przy okazji omawiania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uznać zatem należało – skoro M. T. i R. T. nie ubiegali się w tym względzie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego – iż Organ wspominając o możliwości na tym akwenie hodowli ryb wskazał jedynie istnienie takiej potencjalnej możliwości nie przyznając ww. żadnych uprawnień. VI. W konsekwencji za bezzasadny należy uznać zarzut sformułowany a opisany w pkt 3A.a. niniejszego uzasadnienia, albowiem art. 13 ust. 1a Prawa wodnego odnosi się do możliwości pobierania pożytków – a więc między innymi także ryb – z wód w urządzeniu wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli. Jak wskazano wyżej przeznaczeniem urządzenia wodnego, na które wydano pozwolenie wodnoprawne było wytwarzanie energii elektrycznej. VII. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut sformułowany w pkt 3A.b. uzasadnienia, albowiem zgodnie z art. 12 ust. 1a ustawy o rybactwie śródlądowym do obwodu rybackiego nie włącza się jedynie wód znajdujących się w granicach parku narodowego lub rezerwatu przyrody, w których jest zabronione wykonywanie rybactwa, oraz wód w sztucznych zbiornikach wodnych przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb i innych organizmów wodnych, usytuowanych na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, jeżeli wody w tych zbiornikach sztucznie zajęły grunty, które nie stanowią własności publicznej. Jak wykazano powyżej, w przedmiotowej sprawie nie było intencji utworzenia sztucznego zbiornika wodnego przeznaczonego do chowu lub hodowli ryb i innych organizmów wodnych. Zbiornik wodny powstał jako skutek spiętrzenia rzeki dla potrzeb Małej Elektrowni Wodnej [...]. Wobec tego powstały zbiornik wchodzi w skład obwodu rybackiego rzeki [...] – nr [...]. Uprawnienia właścicielskie w zakresie rybactwa śródlądowego posiada więc dyrektor właściwego RZGW, w tym przypadku Dyrektor RZGW w [...], stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy Prawo wodne oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybactwie śródlądowym, wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących. VIII. Za bezzasadny należy uznać zarzut uczyniony w punkcie 3A.c. wniesionego środka zaskarżenia. Kompetencje Organów – z czym się należy zgodzić – muszą wynikać z przepisów prawa; brak takowych oznacza działanie Organu bez podstawy prawnej. W ocenie Sądu podstawę do podjęcia konkretnych działań stwarza treść art. 13 ust. 2 Prawa wodnego, który stanowi, że publiczne śródlądowe wody płynące, stanowiące własność Skarbu Państwa, Dyrektor RZGW oddaje do rybackiego korzystania w drodze oddania w użytkowanie obwodu rybackiego ustanowionego na podstawie ustawy o rybactwie śródlądowym. Czyni to – zgodnie z ust. 3 art. 13 tego Prawa – na podstawie umowy. Dyrektor RZGW w [...], jako organ administracji publicznej wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego, w związku z posiadanymi kompetencjami oraz stosowanie do przepisów art. 13 ustawy Prawo wodne oddał do rybackiego korzystania obwód rybacki rzeki [...] – nr [...], w którego skład wchodzi m. in. rzeka [...] wraz z wodami jej dopływów oraz wodami starorzeczy i innych zbiorników wodnych o ciągłym bądź okresowym naturalnym dopływie lub odpływie do wód tych rzek, ustanowiony na podstawie art. 15 ustawy o rybactwie śródlądowym. IX. Bezzasadność zarzutu 3A.d. skargi została już wykazana w punkcie VI uzasadnienia. Raz jeszcze należy podkreślić, że przepis art. 12 ust. 1a ustawy o rybactwie śródlądowym przekreśla możliwość włączenia do obwodu rybackiego wód "w sztucznych zbiornikach wodnych przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb, usytuowanych na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, jeżeli wody w tych zbiornikach sztucznie zajęły grunty, które nie stanowią własności publicznej". W niniejszej sprawie nie został spełniony podstawowy warunek i przeznaczenie akwenu do chowu lub hodowli ryb, tj. rybactwa. X. Trudno uznać za zasadne zarzuty opisane w punkcie 3A.e i 3B.g. niniejszego uzasadnienia. Wykonanie uprawnień Skarbu Państwa w stosunku do rzeki [...] powierzone mocą rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003 r., Nr 16, poz. 149) Marszałkowi Województwa [...], nie wyklucza wykonywania przez Dyrektora RZGW w [...] zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy Prawo wodne oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybactwie śródlądowym uprawnień właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego. Postawiony zarzut, jakoby Dyrektor RZGW w [...] nie przestrzegał art. 6 w związku z art. 19 kodeksu postępowania administracyjnego jest więc bezzasadny i świadczy o tym, iż Skarżącemu nie jest znany podstawowy zakres działania tych Organów administracji publicznej. XI. Zarzut opisany w punkcie 3A.f. uzasadnienia także nie może zostać zaakceptowany. Treść uchwały Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...].12.2007 r. w sprawie zatwierdzenia "Programu Małej Retencji Województwa [...] na lata 2006-2015" w związku z tabelą o tytule "Zestawienie jezior i stawów do hodowli ryb" w zakresie tyczącym się Zlewni "[...]" w poz. 46 i przyjęcie, że zbiornik wodny na rzece [...] został zakwalifikowany jako staw prywatny, przeznaczony do hodowli ryb jest o tyle niewłaściwa, że pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 122 ust. 1 w zw. z art. 37 pkt 8 Prawa wodnego, zgodnie z którym rybackie korzystanie ze śródlądowych powierzchniowych wymaga pozwolenia wodnoprawnego. O wydanie takiej decyzji M. T. i R. T. się nie ubiegali. XII. W toku postępowania administracyjnego Dyrektor RZGW w [...] przeprowadził wnikliwą analizę wszystkich zebranych dokumentów pod kątem obowiązujących przepisów prawa, ustawy Prawo wodne, a także innych ustaw jak chociażby wymieniana wyżej ustawa o rybactwie śródlądowym. Przedstawione zarzuty naruszenia przepisów art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz 80 kodeksu postępowania administracyjnego – opisane w punkcie 3B.h.i. uzasadnienia – a także w świetle rozważań poczynionych przez Sąd, należy uznać za bezzasadne. Bez wątpienia Skarżący może korzystać z wody na rzece [...] w granicach udzielonego pozwolenia wodnoprawnego przez Wojewodę [...]. Rozszerzenie tych uprawnień – o możliwość prowadzenia na powstałym akwenie gospodarki w zakresie rybactwa śródlądowego – wymaga odrębnego pozwolenia. Tych praw nie można nabyć wszczynając postępowanie w celu wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r. (vide postanowienie Dyrektora RZGW w [...] z dnia [...].07.2013 r.), czy też w drodze żądania stwierdzenia nieważności aktu objętego niniejszą skargą. XIII. Końcowo należy nadmienić, iż nic nowego do sprawy nie wnosi treść pisma Dyrektora RZGW w [...] z dnia [...].03.2012 r. Wynika z niego, że Organ ściśle interpretuje zapisy udzielonego pozwolenia wodnoprawnego wskazując na zapis, który dopuszcza wykorzystanie powstałego zbiornika do hodowli dla celów wędkarskich. Prowadzenie gospodarki wodnej – w zakresie piętrzenia wody – obciąża M. T. i R. T.; w żadnej mierze nie przesądza się kwestii komu przysługuje prawo hodowli ryb w tym zbiorniku – pozostawiając tę kwestię otwartą. XIV. Mając na względzie treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.