II SA/Go 531/12

Dnia 13 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 r. sprawy ze skargi P S.A. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. 1. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 27 i art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2009r. Nr 12, poz. 68 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania P SA od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2012r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i orzekając co do istoty sprawy przedłużył termin jej wykonania do dnia 30 czerwca 2012 r. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r., nr [...] nakazał skarżącej spółce odnowienie i utrzymanie pasów przeciwpożarowych oddzielających czynne torfowiska kolejowe od obszarów leśnych Nadleśnictwa [...], na odcinkach wymienionych w protokole z czynności kontrolno-rozpoznawczych w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok, w terminie do dnia 31 maja 2012r. Z nałożeniem wymienionych obowiązków nie zgodziła się P S.A., która złożyła odwołanie w sprawie. Polemizując ze stanowiskiem organu strona skarżąca podniosła, że ustawa o transporcie kolejowym nie wskazuje jednoznacznie podmiotów zobowiązanych do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że analiza obowiązujących przepisów ustawy o transporcie kolejowym wskazuje jedynie, że zarządcy infrastruktury kolejowej przysługuje uprawnienie do uzyskania odszkodowania za urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji niezgodność z art. 9 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach państwowych. W ocenie P regulacje te jednoznacznie zobowiązują właścicieli lasów do wykonania zabiegów profilaktycznych i ochrony zabiegających powstaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów. Dlatego też zabezpieczenie upraw leśnych winno pozostawać w gestii właściciela tego terenu, a nie zarządcy infrastruktury kolejowej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Komendant Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] maja 2012r. nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w zakresie terminu wykonania obowiązku, ustalając nowy termin na dzień 30 czerwca 2012 r. i podtrzymując ją w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zaistniał podstawy do przesunięcia terminu wskazanego w decyzji organu pierwszej instancji o okres trwającego postępowania odwoławczego. Nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia stanowiska strony w pozostałym zakresie. Powołując się na treść art. 17 ustawy o transporcie kolejowym wskazał, że nakłada on na zarządców i przewoźników kolejowych obowiązek bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego oraz spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych na szlakach kolejowych i bocznicach w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Natomiast wymienione w art. 55 ust. 1 ustawy czynności mają ścisły związek z możliwością prowadzenia ruchu kolejowego w sposób bezpieczny. Z powyższego wynika, że odszkodowania za ustawienie zasłon śnieżnych, zakładanie żywopłotów oraz urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych są należne właścicielom gruntów na podstawie umowy. Organ drugiej instancji wskazał, że takie stanowisko zajął również WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r., II SA/Go 6/12 uznając, że podmiotem zobowiązanym do wykonywania pasów przeciwpożarowych jest zarządca drogi kolejowej, a prawo o którym mowa w art. 55 ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym dotyczy możliwości korzystania z tych gruntów celem prowadzenia prac niezbędnych dla ruchu pociągów. Zwrócił także uwagę, że źródłem zagrożenia pożarowego dla obszarów leśnych położonych wzdłuż szlaków kolejowych jest ruch kolejowy, a w szczególności proces hamowania pociągu. Hamowanie odbywa się z wytwarzaniem snopów iskier mechanicznych stanowiących rozżarzone cząstki stali. 2. W skardze P zarzuciły naruszenie przepisów: - § 38 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów w zw. z art. 17 i 55 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym oraz art. 9 ust. 1 i 13 ustawy o lasach; - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie w całości materiału dowodowego i sprzeczność poczynionych ustaleń z treścią materiału, w tym niezapewnienie udziału w sprawie zainteresowanego tj. Przedstawiciela Lasów Państwowych, a tym samym rażące naruszenie art. 28 k.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia § 38 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. skarżąca wywiodła, że przepisy ustawy o transporcie kolejowym nie wskazują, jako wyłącznie zobowiązanego do wykonania pasów przeciwpożarowych zarządcy kolejowego. Przeciwnie, przepis ten nakazuje wykonanie pasów przez "organ właściwy" odsyłając w tej kwestii na zasadzie równości do ustawy o lasach i ustawy o transporcie kolejowym. Skarżąca spółka zwróciła uwagę, że art. 9 i art. 13 ustawy o lasach stanowią, że obowiązek zapewnienia ochrony pożarowej spoczywa na właścicielu lasu. Natomiast zgodnie z art. 17 ustawy o transporcie kolejowym zarządca ma spełnić warunki techniczne i organizacyjne zapewniające m.in. ochronę pożarową. W jej ocenie obowiązek zapewnienia ochrony przeciwpożarowej może dotyczyć: zarządzającego lasem, bądź zarządcę kolejowego. Na poparcie swojego stanowiska strona wskazała także, że ust. 2 art. 55 ustawy stanowi, że zarządcy przysługuje odszkodowanie z tego tytułu. Skarżąca polemizując ze stanowiskiem wyrażonym przez organy straży pożarnej wskazała, że przepisy analizowanych ustaw nie dają podstaw do nałożenia takiego obowiązku na zarządcę kolejowego choćby z tego powodu, że linia kolejowa biegnie przez teren nadleśnictw, a w postępowaniu nie ustalono, czy pasy zlokalizowane są na gruntach zarządzanych przez nadleśnictwa, czy też przez skarżącego. Organ administracji pominął zatem tę okoliczność istotną dla ustalenia właściwego podmiotu, jako adresata obowiązku. Zdaniem skarżącej spółki nie można się także zgodzić z twierdzeniem organu, że ustalenie - jako adresata obowiązku wyłącznie zarządcy kolejowego uzasadnia także prawdopodobieństwo zagrożenia pożarem, które może nastąpić wskutek hamowania pociągu. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, 28 i 77 k.p.a. wskazała na nierozpoznanie materiału dowodowego i sprzeczność poczynionych ustaleń z treścią materiału oraz niezapewnienie udziału w sprawie zainteresowanego tj. przedstawiciela Lasów Państwowych. 3. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podając argumenty tożsame z zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do kwestionowanych przepisów, Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wskazał, że skarżąca w istocie kwestionuje normy prawne wyrażone w art. 17 i 55 ustawy o transporcie drogowym oraz postanowienia rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2012 r. Tymczasem regulacja przepisów wyraźnie wskazuje, że ustawodawca na zarządców infrastruktury kolejowej nałożył obowiązek bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego oraz spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych na szlakach kolejowych i bocznicach w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Komendant Straży Pożarnej wskazał, że nie sposób podzielić sposobu interpretacji przepisów prezentowanych przez Spółkę w skardze i odwołaniu prowadzącego do przyjęcia, że to na lasach państwowych spoczywa obowiązek wykonania pasów przeciwpożarowych biegnących wzdłuż torów kolejowych. Komendant Straży Pożarnej odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki podniósł, że idąc taki tokiem postępowania P S.A. powinna żądać odszkodowań od właścicieli lasów za to, że istnieje obowiązek ustawiania zasłon śnieżnych i żywopłotów, celem zapewnienia możliwości prowadzenia bezpiecznego ruchu kolejowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: 4. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), w myśl którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd dokonując kontroli stosownie do powyższych założeń uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, zaś w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do takiego uchybienia przepisom proceduralnym, które w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a), skutkowałoby uchyleniem decyzji. 5. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. z 2009 r., Nr 12, poz. 68 ze zm.) Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych uprawniony jest, w drodze decyzji administracyjnej, do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Z uwagi na praktyczne znaczenie problemu warto w szczególności zwrócić uwagę, że dla zapewnienia bezpieczeństwa dla ruchu kolejowego szczególne znaczenie ma takie zabezpieczenie szlaków kolejowych, aby przejeżdżające pociągi nie powodowały pożarów lasów. Kluczowe w niniejszej sprawie stało się wyjaśnienie, na jakim właściwie podmiocie ciążył obowiązek wykonania i utrzymania w odpowiednim stanie technicznym pasów przeciwpożarowych usytuowanych wzdłuż linii kolejowych położonych na terenie należącym do lasów państwowych. Zarzuty skarżącej sformułowane na etapie postępowania administracyjnego i skargi do sądu administracyjnego koncentrują się na zwalczeniu ustaleń organów straży pożarnej, że P S.A. jest adresatem obowiązku dotyczącego zapewnienia wymogów ochrony przeciwpożarowej wzdłuż linii kolejowych. Skarżąca wywodziła, że podmiotem odpowiedzialnym za zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego oraz realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej powinny być Lasy Państwowe. Zaś Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że obowiązek wykonywania pasów przeciwpożarowych ciążył na P S.A., jako zarządcy infrastruktury kolejowej. 6. Odnosząc się w tym kontekście do przedstawionych przez skarżącą wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007r. Nr 16, poz. 94) zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełnić warunki techniczne i organizacyjne zapewniające bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego (1.), bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych (2.), ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska (3.). Przepis ten pozostaje w ścisłym związku z art. 5 ustawy o transporcie określającym uprawnienia i obowiązki zarządcy kolejowego, którym jest podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową (art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie kolejowym). Zarządzanie infrastrukturą kolejową polega w szczególności na budowie i utrzymywaniu infrastruktury kolejowej w stanie zapewniającym bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego (art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym). Zgodnie z art. 15 ust. 4 i ust. 4a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego P (Dz.U. Nr 84, poz. 948 ze zm.), liniami kolejowymi zarządza P S. A., będące zarządem kolei w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym. Powyższe oznacza, że stosownie do art. 17 ust. 1 i art. 55 ustawy, P S.A. jest podmiotem obowiązanym do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie zarządzanych przez nią linii kolejowych. Natomiast przepisy art. 55 ust. 1-3 ustawy o transporcie kolejowym precyzują sposoby realizacji obowiązków określonych w art. 17, stanowiąc w ust. 1, że zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem: ustawiać zasłony odśnieżne, zakładać żywopłoty, urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe. W ust. 2, że ustalenie odszkodowania za urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych następuje na podstawie umowy stron. Zaś w ust. 3, że jeżeli posadzenie drzew lub krzewów, powodujące potrzebę urządzenia pasów przeciwpożarowych, nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej, koszty związane z urządzeniem i utrzymaniem tych pasów obciążają właścicieli gruntów. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że obowiązek wykonania pasów przeciwpożarowych oraz zapewnienie odpowiednich warunków organizacyjnych ciąży właśnie na zarządcy kolejowym. Wbrew zarzutom skargi do kompetencji podmiotu zarządzającego koleją należy też urządzanie i utrzymanie pasów pożarowych położonych wzdłuż linii kolejowych. Uregulowanie przyjęte w art. 17 i 55 ustawy o transporcie kolejowym wyraźnie wskazują, że to na przewoźników kolejowych został nałożony obowiązek bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego. W tej sytuacji należało przyjąć, że to na przedstawicielach kolei spoczywa obowiązek prowadzenia ruchu kolejowego zgodnie z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Wszystkie te czynności mają na celu zapewnienie bezpiecznego ruchu kolejowego. 7. Podkreślenia wymaga także, że podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową może w dalszej kolejności domagać się od właścicieli gruntów zwrotu faktycznie poniesionych kosztów. Przyjęcie innej interpretacji przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej na kolei prowadziłoby do wniosku, że lasy państwowe powinny uiszczać na rzecz kolei odszkodowania dla zapewnienia bezpiecznego ruchu kolejowego. Podmiotu zobowiązanego do zapewnienie dbałości o bezpieczeństwo pożarowe wzdłuż torów kolejowych położonych na terenach leśnych nie da się także wywieść z art. 56 ustawy o transporcie kolejowym, który stanowi, że w razie potrzeby usunięcia drzewa lub krzaków utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne na wniosek zarządcy kolejowego starosta wydaje decyzję o usunięciu drzewa lub krzewu. Z wymienionego przepisu wynika, że to zarządca kolejowy wykonuje decyzję dotyczącą wycięcia drzewa, które stanowi przeszkodę w zapewnieniu bezpiecznego ruchu pociągów. Istotne jest też wskazanie, że kontrowersje dotyczące wskazania adresata zobowiązanego do wykonania pasów przeciwpożarowych rozpoczęły się, gdy w roku 2010 zmienione zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Otóż poprzednio obowiązujący w tym zakresie przepis § 34 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2006 r., nr 80, poz. 563) wyraźnie wskazywał, że na właścicielach linii kolejowych spoczywa obowiązek urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w § 38 ust. 2 stanowi jedynie, że rodzaje oraz sposoby wykonywania pasów przeciwpożarowych przez podmioty określone, jako właściwe do ich wykonania i utrzymywania w: ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435, ze zm.), ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, ze zm.) oraz ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej określają: - rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U. Nr 58, poz. 405 i Nr 82, poz. 573); - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz.U. Nr 153, poz. 955). Uregulowanie przyjęte w § 38 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. ma jedynie charakter informacyjno-techniczny. W kwestii określenia podmiotów zobowiązanych do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych odsyła on aż do trzech odrębnych aktów prawnych. Taka regulacja przepisu nasuwa wiele wątpliwości interpretacyjnych, bo nie wynika z niej jednoznacznie, jaki podmiot jest odpowiedzialny za wykonanie i utrzymanie pasów przeciwpożarowych położnych wzdłuż linii kolejowych. Dlatego też należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. (Dz.U. z 2006r., nr 58, poz. 405 ze zm.), który szczegółowo normuje zagadnienia dotyczące zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów. Wśród wymienionych w § 10 rozporządzenia rodzajów pasów przeciwpożarowych nie wskazano jednak tych, które są położone wzdłuż szlaków kolejowych. Należy zatem uznać, że podmiot władający lasem nie może być adresatem obowiązku dotyczącego zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego torów biegnących wzdłuż obszarów leśnych. Taki zapis istnieje natomiast w § 9 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon śnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. Oznacza to, że wymieniony przepis ma zastosowanie do wykonywania pasów przeciwpożarowych położonych w sąsiedztwie linii kolejowych, na których prowadzony jest ruch. Skoro w przywołanym akcie wykonawczym nie określono podmiotów zobowiązanych do zakładania oraz utrzymywania pasów przeciwpożarowych, konieczne jest odwołanie się do regulacji ustawowej - art. 17 i 55 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.), o czym była już wyżej mowa. 8. Również analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że w większości rozstrzygnięć prezentowany jest stały pogląd, zgodnie z którym to zarządca infrastruktury kolejowej jest zobowiązany do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych, o których mowa wart. 17 ustawy o transporcie kolejowym (przykładowo wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 988/11, WSA w Opolu z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Op 540/11, WSA w Gliwicach z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 729/11 wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 6/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 201/12, publ. w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA). Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgoda z prawem. Otóż dokonana przez organy obu instancji wykładnia art. 17 i 55 ustawy o transporcie kolejowym w związku z § 38 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. jest prawidłowa, a zatem nie doszło do naruszenia tych przepisów, mających charakter norm prawa materialnego. P jest podmiotem właściwym do realizacji obowiązków wskazanych w zaskarżonej decyzji dotyczących zabezpieczenia przeciwpożarowego torów kolejowych położnych na terenach leśnych. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż z akt administracyjnych wynika, że ustalenia organów odpowiadają stanowi faktycznemu. Nie doszło również do naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w sprawie Lasów Państwowych, bowiem podmiotem, na którym spoczywa obowiązek jest skarżąca, a jednostka Skarbu Państwa, w której zarządzie pozostają lasy była zawiadomiona o postępowaniu i podjętych decyzjach. Wobec powyższego skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.