IV SA/Wa 616/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. K. i Z. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony przyrody 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] stycznia 2009r. znak [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżących J. K. i Z. K. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] stycznia 2009 r. odmowy uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w miejscowości B., gmina [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż Burmistrz Gminy [...] pismem z dnia 18.12.2008 zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dla inwestycji na dz. ew. [...] w B., gm. [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. odmówił ustalenia warunków zabudowy terenu dla w.w. inwestycji na dz. ew. [...] w miejscowości B., gmina [...] z uwagi na położenie planowanej inwestycji na terenie, leżącym w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Działka inwestorów znajduje się bowiem w strefie 100 m od linii brzegu jeziora [...]. Organ stwierdził, że zgodnie z § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].03.2006 w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (D.Urz. Woj. [....]. Nr [...], poz.[...]) zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów, zgodnie z linią, występującą na przyległych działkach. Przepis ten dotyczy obszaru zwartej zabudowy wsi w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin. Według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], przedmiotowa działka zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym jako teren zabudowy letniskowej, zatem nie istnieje podstawa do zastosowania odstępstwa od zakazu zabudowy. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli J. i Z. K. podnosząc, że we wsi B. w pasie oddalonym 25 m od jeziora na działkach w bezpośrednim sąsiedztwie działek o nr [...], wybudowano wiele obiektów mieszkalnych. Ponadto w dniu [...] września 2008r. Minister Środowiska uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew.[...]. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podzielił argumentację organu I instancji, a ponadto stwierdził, że z wyrysu z mapy ewidencyjnej dołączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz ortofotomapy wynika, że działka [...] bezpośrednio przylegająca do działki inwestorów nr ew. [...], jest niezabudowana i w związku z tym, nie jest możliwe wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy na działkach przylegających, tj. zarówno na działce [...], jak i [...]. W ocenie organu do wyznaczenia takiej linii niezbędne jest występowanie zabudowy na działkach przylegających. Ponadto, zdaniem organu II instancji, zabudowa występująca w okolicy planowanej inwestycji nie posiada przymiotu zwartej zabudowy wsi, o której mowa w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [....]. Organ odwoławczy stwierdził - odnosząc się do zarzutów zażalenia - że na rozstrzygnięcie w sprawie nie może mieć wpływu postanowienie, wydane w innym postępowaniu, uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla innej działki. Na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J.i Z.K., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 10, 77 i 107 § 3 k.p.a., jak również naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię treści § 3 ust.2 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].03.2006 w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (D.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz.[...]) w zw. z treścią § 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (D.U. nr 164 poz.1588). Zdaniem skarżących naruszenia wskazanych przepisów dokonano poprzez ustalenie, że nie istnieje możliwość odstępstwa od zakazu zabudowy, określonego w treści § 1 ust.1 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. Wskazali, że Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] września 2008r. uzgodnił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego na działce nr ew.[...] we wsi B.. Skarżący zarzucili nadto naruszenie art.21 i 64 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu stron. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty, wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012 r. oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz..U. z 2012r., nr 270 j.t., z póź.zm.) dalej powoływaną jako p.p.s.a. Wyjaśnił, że działka skarżących znajduje się na terenie, oznaczonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] jako teren zabudowy letniskowej. W związku z tym, ich wniosek, dotyczący budowy na tej działce domu jednorodzinnego całorocznego, nie mógł zostać uwzględniony. Sąd wskazał, że orzekające w sprawie organy słusznie uznały, że nie istnieje podstawa do zastosowania odstępstwa od zakazu, wskazanego w § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...]. Zgodnie z tym przepisem zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Bez wątpienia obiekt, który planują zbudować skarżący nie służy turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Nie ma zatem możliwości zastosowania odstępstwa od zakazu, o którym mowa w § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia nr [...]. W myśl § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] zakazy wymienione w ust.1 pkt 7-jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione : krajobrazy, siedliska przyrodnicze oraz określone gatunki roślin, grzybów i zwierząt - nie dotyczą określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obszarów zwartej zabudowy wsi - gdzie dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód zgodnie z linią występująca na przyległych działkach. Sąd wskazał, że teren, na którym położona jest działka skarżących, przeznaczony jest pod zabudowę letniskową (patrz : analiza urbanistyczna i formalnoprawna w aktach administracyjnych). Planowany przez skarżących obiekt nie może zostać zatem zakwalifikowany, jako uzupełnianie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Powoduje to niemożność stosowania odstępstwa od zakazu, wynikającego z cytowanego § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia nr [...]. Sąd stwierdził, że gdyby hipotetycznie istniała możliwość odstępstwa od ostatnio cytowanego zakazu na podstawie części 2 cytowanego przepisu, nie można byłoby zastosować tego odstępstwa od zakazu zabudowy, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, gdyż w trakcie postępowania strona nie wykazała braku niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione: krajobrazy, siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin, grzybów i zwierząt. Zdaniem Sądu nie ma znaczenia dla oceny sytuacji prawnej działki skarżących fakt, że jak podają w skardze, uzgodniono inwestycję, polegającą na budowie budynku jednorodzinnego na działce nr [...] we wsi B., a więc na działce sąsiadującej bezpośrednio z działką skarżących. Prawidłowość ani zasadność tego postanowienia, dotyczącego działki [...], nie może podlegać ocenie prawnej Sądu, orzekającego w tej sprawie. Zasadą orzekania sądów administracyjnych jest orzekanie tylko, co do prawidłowości orzeczeń organów administracji w konkretnej sprawie, stanowiącej przedmiot danego postępowania. Sąd nie ma możliwości dokonywania oceny ani wyrażania opinii prawnej na temat działania organów administracji w innych sprawach, niż przedstawiona mu do kontroli skargą. Z tej przyczyny pośrednio wynika niezasadność zarzutu naruszenia zasady równego traktowania podmiotów prawa, na którą powołują się w skardze skarżący. Wydanie postanowienia uzgadniającego inwestycję na działce sąsiedniej nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi w tej sprawie, jeżeli z akt sprawy wynika, że kontrolowane postanowienie, odmawiające uzgodnienia inwestycji skarżących, jest prawidłowe i znajduje uzasadnienie w przepisach prawa. Planowana inwestycja nie mieści się w wyjątkach od zakazu zabudowy, wymienionych w § 3 ust.1 pkt 7 Rozporządzenia. Dlatego słusznie organy obu instancji nie znalazły podstaw do zastosowania żadnego z odstępstw od zakazu zabudowy w odległości 100m od linii brzegu jeziora, w konsekwencji słusznie uznały, że aktualnie obowiązujące przepisy nie dopuszczają budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ewid.[...] w miejscowości B., gmina [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J.K.. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z treścią art. 60 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80,poz.717 z późn. zm.) dalej jako u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art.53 ust.4 pkt 8 u.p.z.p., decyzje o których mowa w art.51 ust.1, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Na podstawie art. 16 ust.3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2005r. nr 92.poz.880 z późn.zm.) Wojewoda [...]rozporządzeniem nr [...] z dnia [...] maja 2006r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, wprowadził w § 3 ust.1 pkt 7 zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Sąd II instancji podkreślił. Że w3 § 3 ust.2 pkt 1 - 3 rozporządzenia zawarte są wyłączenia od zakazu, o którym mowa w § 3 ust.1 pkt 7. Zgodnie z § 3 ust.2 pkt 1 zakazy wymienione w ust.1 pkt 7 - jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione : krajobrazy, siedliska przyrodnicze oraz określone gatunki roślin, grzybów i zwierząt - nie dotyczą określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obszarów zwartej zabudowy wsi - gdzie dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód zgodnie z linią występująca na przyległych działkach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że do planowanej inwestycji ma zastosowanie zakaz budowania nowych obiektów z uwagi na położenie działki inwestorów w pasie szerokości 100m od linii brzegu jeziora [...], to nie zostało jednak wyjaśnione w sposób niebudzący wątpliwości, czy dla tej inwestycji położonej w granicach [...] Parku Krajobrazowego, nie jest możliwe zastosowanie wyjątku wskazanego w w/w § 3 ust.2 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...]. W rozpoznawanej sprawie nie wyjaśniono, czy planowana inwestycja znajduje się na obszarze zwartej zabudowy wsi w granicach wyznaczonych przez Studium, a tym samym czy może mieć do niej zastosowanie odstępstwo od zakazu zabudowy wynikającego z § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z zapisami Studium działka skarżących położona jest zabudowy letniskowej, co wyklucza uwzględnienie ich wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Tymczasem z analizy funkcji i cech zabudowy terenu tj. z załącznika tekstowego nr 2 do projektu decyzji o warunkach zabudowy, przeprowadzonej przez uprawnionego architekta wynika, że w obszarze analizowanym wyznaczonym w odległości około 50m wokół tej działki, występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zabudowa ta, stała się z kolei podstawą wyznaczenia przez autora analizy urbanistycznej, wskaźników zabudowy dla planowanej przez skarżącą inwestycji. Potwierdzeniem powyższego, jest załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy, przedstawiający granice obszaru analizowanego, w którym zaznaczono na działkach sąsiednich zabudowę mieszkaniową (oprócz działek nr [...] do [...]). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zgodnie z przepisem § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] stwierdzenie, czy nie zachodzi wyłączenie od obowiązywania zakazu zabudowy nieruchomości położonych 100 metrów od brzegów wód wymaga odniesienia się do uwarunkowań Studium. Na tej przede wszystkim podstawie, organ musi ustalić, czy działka przeznaczona pod inwestycję, położona jest w obszarze zwartej zabudowy wsi. Organy administracji nie odniosły się w sposób wystarczający do tego aktu, zwłaszcza w kontekście załączonej do projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy analizy wyznaczonego terenu, z której można wywnioskować, że na terenie tym znajduje się zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna wsi B., którą przewidziano w Studium. Jest to o tyle istotne w rozpoznawanej sprawie, że dla inwestycji, również polegającej na budowie domu mieszkalnego, jednorodzinnego na działce bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora - nr ew. [...], postanowieniem z dnia [...] września 2008r. Minister Środowiska uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy. Konieczne jest zatem w pierwszej kolejności dokonanie analizy treści Studium, celem ustalenia czy obszar przeznaczony pod inwestycję znajduje się w obszarze zwartej zabudowy wsi B.. Mapy Geoportal mogą stanowić jedynie uzupełnienie materiału dowodowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dopiero po jednoznacznym ustaleniu, że brak jest przesłanek (choćby jednej z nich) przewidzianych w § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] do zastosowania odstępstwa od zakazu zabudowy wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 7 tego aktu, nie będzie w tym postępowaniu możliwości uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Rozpoznając ponowienie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a następnie w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, któremu sprawa została przekazana jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 60 ust.; 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3 wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. decyzje o których mowa w art. 51 ust. 1 wydaje się po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt. 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Planowana pod zabudowę działka nr [...] położona we wsi B. znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Działka ta znajduje się w całości w strefie stumetrowej od linii brzegów jeziora [...]. Z § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, wydanego na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wynika zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Rozporządzenie to wprowadza wyłączenia od powyższego zakazu w § 3 ust. 2 pkt. 1. Zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt 7 - jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione: krajobrazy, siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin, grzybów i zwierząt - nie dotyczą między innymi: określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obszarów zwartej zabudowy wsi - gdzie dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód zgodnie z linią występującą na przylegających działkach. Organ ustalił, że działka objęta wnioskiem inwestycyjnym położona jest - zgodnie z zapisami Studium- na obszarze oznaczonym jako "teren zabudowy letniskowej". Tymczasem z analizy części tekstowej wynika Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wynika, że tereny zabudowy rekreacyjnej i jednorodzinnej oznaczone są symbolami ML. Ponadto z załącznika tekstowego do projektu decyzji o warunkach zabudowy, to jest analizy funkcji i cech zabudowy terenu, że w obszarze analizowanym ( przy czym obszar analizowany wyznaczono w odległości około 50 m. wokół działki inwestycyjnej) znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Wynika to również z załącznika graficznego do powyższej analizy. Zauważyć również należy, że postanowieniem z dnia [...] września 2008 R. Minister Środowiska uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczący budowy domu jednorodzinnego na działce nr ew. [...], która to działka sąsiaduje bezpośrednio z działką stanowiąca przedmiot niniejszej sprawy. Powyższe rozważania wskazują, że organy nie wyjaśniły czy działka inwestycyjna znajduje się na terenie obejmującym obszar zwartej zabudowy wsi określonej w Studium. Nie spełnia bowiem warunku prawidłowości ustaleń tej okoliczności, jedynie stwierdzenie organu, że zabudowa w okolicy planowanej inwestycji nie posiada przymiotu zwartej zabudowy wsi. Wskazuje to na zasadność zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7, 77 jak i 107§ 3 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie zobligowany do dokonania w pierwszej kolejności analizy treści Studium celem ustalenia czy obszar przeznaczony pod inwestycję znajduje siew obszarze zwartej zabudowy wsi B.. Zaznaczyć należy, że Mapy Geoportal mogą stanowić jedynie uzupełnienie materiału dowodowego. Dopiero prawidłowe ustalenia w tym zakresie pozwolą na stwierdzenie czy zachodzi jedna z przesłanek umożliwiających odstąpienie od zakazu wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. W przypadku zaistnienia tej przesłanki organ zobligowany będzie do ustalenia, czy zostały spełnione kolejne warunki zakreślone w § 3 pkt 2 ust. 1 rozporządzenia pozwalające na pozytywne uzgodnienie wniosku. Przy czym w tym zakresie również należy przeprowadzić szczegółowe postępowanie dowodowe, a jego wyniki omówić w uzasadnieniu postanowienia. Wobec powyższego zarzut skargi dotyczący naruszenia § 3 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w ze. Z § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenia, ze nie istnieją odstępstwa od zakazu zabudowy jest przedwczesny. Dopiero bowiem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego pozwoli na ocenę, czy prawidłowo zastosowano powyższe przepisy. Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Paragraf § powołanego przepisu na organie administracji publicznej ciąży obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pamiętać jednak należy, że naruszenie powyższego przepisu poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 112 stycznia 2013 r., II GSK 1142/11, LEX 1270072). Skarżący takiego wpływu na wynik sprawy nie wykazali. Zarzut dotyczący naruszenia art. 21 i art. 64 Konstytucji RP nie jest uzasadniony. Art. 64 ust. 3 Konstytucji dopuścił bowiem możliwość ograniczenia praw własności w drodze ustawy. Prawo własności może podlegać ograniczeniom ze względu na konieczność uwzględnienia takich wartości jak potrzeby interesu publicznego, potrzeb bezpieczeństwa, czy też ochronę środowiska. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym i z mocy ustawy może doznać szeregu ograniczeń. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie powyższe rozważania. Rozstrzygnięcie oparto o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., a o kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a.