II FSK 2404/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 478/14 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 21 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, 2. oddalić wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Postanowieniem z dnia 12 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę E. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 21 lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r. Sąd I instancji wskazał, że decyzję Kolegium z dnia 21 lutego 2014 r., doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 24 lutego 2014 r., co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Ponadto w treści rozstrzygnięcia zawarto pouczenie, że przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem organu, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenie decyzji. W dniu 28 marca 2014 r. (data nadania) E. Sp. z o.o. z siedzibą w S., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła skargę na decyzję z dnia 21 lutego 2014 r. Przekazując ją do Sądu wraz z aktami sprawy organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia pełnomocnikowi Spółki zaskarżonej decyzji tj. 24 lutego 2014 r., upłynął w dniu 26 marca 2014 r. (środa – dzień roboczy). Skarga została natomiast nadana na adres organu dopiero w dniu 28 marca 2014 r., a więc po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") odrzucił skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Spółka pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. wniosła skargę kasacyjną w której domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu, gdy tymczasem zaskarżona decyzja doręczona została pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 26 lutego 2014 r., a skargę wniesiono za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 28 marca 2014 r. czyli z zachowaniem 30 dniowego terminu do jej wniesienia, - art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarga na decyzję SKO wniesiona została po upływie wskazanego w tym przepisie ustawowego terminu, - art. 45, art. 77 ust. 2 w zw. Z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez pozostawienie bez merytorycznego rozpoznania skargi w sytuacji gdy zachowano wszelkie warunki formalne do jej wniesienia w tym skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o błędne przekonanie Sądu, iż decyzja SKO doręczona została pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 24 lutego 2014 r., podczas gdy w rzeczywistości doręczenie przesyłki nadanej przez SKO w K. dnia 24 lutego 2014 r. o numerze 00959007734512850566 nastąpiło w dniu 26 lutego 2014. Na potwierdzenie powyższego Spółka przedstawiła wydruk ze strony Poczty Polskiej zawierającej dane przesyłki oraz potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię strony książki korespondencji przychodzącej prowadzonej przez sekretariat kancelarii pełnomocnika Skarżącej obejmującej datę 26 lutego 2014 r. Skarżąca podkreśliła, że z daty w która jest opatrzona decyzja wynika, że została ona sporządzona w dniu 21 lutego 2014 r. jednak SKO nadało ją do pełnomocnika dopiero w dniu 24 lutego 2014 r. Powyższe wynika z usługi "śledzenia przesyłek" udostępnionej przez Pocztę Polską, jak i z stempla pocztowego nadania znajdującego się na kopercie, w której doręczono pełnomocnikowi decyzję. Jednocześnie podkreślono, że zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki faktycznie opatrzone zostało przez pracownika kancelarii datą 24 lutego 2014 r., jednak data ta została wpisana przez pracownika omyłkowo. Spółka podkreśliła, że w związku z faktem nadania 24 lutego 2014r. przesyłki listem poleconym ekonomicznym, nie istnieje praktyczna możliwość doręczenia jej przez pocztę w tym samym dniu. Dodatkowo pełnomocnik spółki podniósł, iż wystąpił do Poczty Polskiej z wnioskiem o wydanie oficjalnego , urzędowego potwierdzenia daty doręczenia przesyłki. Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. pełnomocnik spółki wskazał, że do kancelarii pełnomocnika wpłynęło pismo Poczty Polskiej S.A. z którego wynika, że przesyłka o nr 00959007734512850566 doręczona została w dniu 26 lutego 2014 r. a nie jak wynika z uzasadnienia postanowienia 24 lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia ona wymogi określone w art. 174, art. 175 § 1, art. 176 oraz art. 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania. Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia przepisów postępowania, które w sposób istotny wpłynęły na wynik sprawy, w tym art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz przepisów Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Upływ jego Sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny wniesioną skargę odrzuca się na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy przesyłka o numerze 00959007734512850566 zawierająca decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lutego 2014 r. doręczona została pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 24 lutego 2014 r. czy też, jak uważa pełnomocnik w dniu 26 lutego 2014 r. i czy w rezultacie skarga na powyższą decyzję, która została wysłana w dniu 28 marca 2014 r., została wniesiona w ustawowym terminie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności przywołane przez pełnomocnika, tj. data stempla pocztowego z dnia 24 lutego 2014 r. na kopercie zawierającej decyzję SKO, jednoznacznie wskazuje, że przesyłka została nadana przez organ dopiero tego dnia. Biorąc pod uwagę doświadczenie życiowe, trudno przyjąć, aby przesyłka doręczona została pełnomocnikowi spółki w tym samym dniu. Datę nadania oraz inną datę doręczenia również potwierdza wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej. Powyższe zostało również potwierdzone pismem z dnia 20 czerwca 2014 r., w którym Poczta Polska stwierdziła, iż przesyłka doręczona została w dniu 26 lutego 2014 r. Tym samym termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 26 lutego 2014 r., a nie jak stwierdził Sąd I instancji w dniu 24 lutego 2014 r., choć wpływ na to miały omyłkowe działania pracownika pełnomocnika strony Skarżącej. Termin ten upływał zatem w dniu 28 marca 2014 r. W tej sytuacji należy uznać, że skarga na decyzję SKO została wniesiona w trzydziestodniowym ustawowym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podkreślić należy, że art. 203 p.p.s.a. jednoznacznie wiąże obowiązek zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z zaskarżeniem wyroku, a nie postanowienia. Tak więc przepis ten w ogóle nie może mieć zastosowania do kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi. Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 1