II SO/Gl 2/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wojewody [...] o wymierzenie grzywny Radzie Miejskiej w Z. w związku z nieprzekazaniem sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami postanawia: wymierzyć Radzie Miejskiej w Z. grzywnę w kwocie 3000 (trzy tysiące) złotych za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy. Pismem z dnia 8 stycznia 2014 r. Wojewoda [...] wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z wnioskiem o wymierzenie Radzie Miejskie w Z. grzywny za niewywiązanie się z obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., tj. nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 6 listopada 2013 r. na uchwałę tego organu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Prezydent Miasta Z. wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny wskazując, że Rada Miasta nie przesłała skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, gdyż skorzystała z uprawnienia przewidzianego w art. 54 § 3 P.p.s.a., podejmując w dniu [...] r. uchwałę nr [...] stwierdzającą nieważność zaskarżonej uchwały. Zdaniem organu przesyłanie skargi w razie jej uwzględnienia jest nieuzasadnione, gdyż postępowanie takie byłoby sprzeczne z zasadami ekonomiki procesowej. Dalej wskazał, że wprawdzie uchwała ta nie została podjęta w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi, jednakże zwłoka jest niewielka i podyktowana była wyłącznie sesyjnym trybem pracy Rady. Wojewoda wystąpił z wnioskiem o wymierzenie grzywny w dniu 8 stycznia 2014 r., a zatem już po rozpatrzeniu i uwzględnieniu skargi przez organ. Tym samym wymierzanie organowi grzywny jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a organ ten obowiązany jest przekazać sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Ten tryb wnoszenia skargi powoduje, że organ jedynie pośredniczy w jej wniesieniu, udzielając na skargę odpowiedzi oraz nadsyłając do sądu akta sprawy. Organ obowiązany jest wykonać czynności nakazane art. 54 § 2 P.p.s.a. również w przypadku gdy skorzysta z instrumentu autokontroli, przewidzianego w art. 54 § 3 P.p.s.a., bowiem jedynie sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli tej czynności i ewentualnego umorzenia postępowania sądowego (por. R. Mikosz: Skutki prawne uwzględnienia przez organ administracji publicznej skargi do sądu administracyjnego, ZNSA z 2007 r., Nr 5-6, s. 7). Natomiast badanie skargi pod względem formalnym należy do sądu, a nie do organu administracji (por. W. Chróścielewski: Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, PIP z 2004 r., Nr 3, s. 63). Zgodnie natomiast z treścią art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się organu do obowiązków, o których mowa powyżej, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Regulacja tego przepisu niewątpliwe zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. i wiąże się z powrotem ustawodawcy do pośredniego trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, mając na celu przeciwdziałanie przetrzymywaniu skarg przez organy administracji publicznej. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu [...] r. (data wpływu do organu). Tymczasem organ wbrew obowiązkowi nałożonemu art. 54 § 2 P.p.s.a. nie przekazał Sądowi tej skargi, lecz dokonując jej samodzielnej oceny uwzględnił ją podejmując w dniu [...] r. uchwałę nr [...] stwierdzającą nieważność zaskarżonej uchwały. Do Sądu nie zostały przekazane także akta sprawy oraz odpowiedź na skargę. Uwzględniając przytoczoną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art.154 § 6 P.p.s.a., biorąc pod uwagę, że jednokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim wynosiła 3.650,06 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...] r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2013 r. - Monitor Polski z 2014 r., poz. 146) orzekł o wymierzeniu Radzie Miejskiej w Z. grzywny w wysokości 3000 zł.