II FZ 635/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Grażyna Nasierowska, , , po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 559/14 odmawiające sprostowania postanowienia w sprawie ze skargi S. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 31 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 10 października 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 559/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odmówił sprostowania postanowienia tego Sądu z 13 maja 2014 r., odrzucającego skargę S. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 31 grudnia 2013 r., w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z 13 czerwca 2014 r. Stowarzyszenie zwróciło się do Sądu o "otworzenie rozprawy na nowo i sprostowanie oczywistej niedokładności" ww. postanowienia tego Sądu z 13 maja 2014 r. poprzez "zastąpienie odrzucenia skargi na orzeczenie jej zawieszenia" (domyślnie: zawieszenie postępowania). Zarządzeniem z 2 lipca 2014 r. wezwano Stowarzyszenie o jednoznaczne sprecyzowanie, czy pismo procesowe (wniosek) z 13 czerwca 2014 r. należy potraktować jako skargę kasacyjną od postanowienia tut. Sądu z 13 maja 2014 r., czy też jako wniosek o uzupełnienie tego postanowienia, bądź jego sprostowanie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W piśmie z 24 lipca 2014 r. Stowarzyszenie wskazało, że podtrzymuje wniosek o sprostowanie z dnia 13 czerwca 2014 r. poprzez zawieszenie postępowania w miejsce odrzucenia skargi. Sąd pierwszej instancji odwołując się do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) uznał, iż wskazywana przez wnioskodawcę w uzasadnieniu wniosku "omyłka" nie może zostać zaklasyfikowana do którejkolwiek z kategorii określonych w ww. przepisie. Sprostowanie postanowienia o odrzuceniu skargi w sposób sugerowany we wniosku, tj. zastąpienie go zawieszeniem postępowania w sprawie, stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie, zmierzając do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Środkiem właściwym do kwestionowania tamtego rozstrzygnięcia był natomiast środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej, o czym pouczono stronę przy okazji doręczenia jej odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. W zażaleniu Stowarzyszenie wniosło o "zawieszenie postępowania z podtrzymaniem naszych wniosków złożonych do sprawy z dnia 13.06 i 24.07. roku 2014 poprzez wydanie zawieszenia postępowania w miejsce odrzucenia skargi z dnia 19.02.2014 r. do przedmiotu wydania zapłaty przez uczestnika postępowania od nieistniejącej Fa VAT ". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. W niniejszej sprawie strona wnioskująca domaga się sprostowania, które w efekcie miałoby prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia orzeczenia. Sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się do zmiany zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Takiej zmiany nie można zakwalifikować jako niedokładności, błędu lub innej oczywistej omyłki. Oceniając zaskarżone postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono prawu, albowiem WSA zastosował w sposób prawidłowy art. 156 § 1 p.p.s.a. odmawiając sprostowania postanowienia z 13 maja 2014 r. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.