II FSK 520/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 270/14 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 270/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2013 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lutego 2014 r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki zawierające wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 24 lutego 2014 r. Skarżący nie uzupełnili wskazanych braków skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił złożoną skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), argumentując, iż J. K. i W. K., mimo stosowanego wezwania, nie podali wartości przedmiotu zaskarżenia w zakreślonym w wezwaniu terminie. W skardze kasacyjnej W. K. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnika ustanowionego z urzędu, które nie zostały pokryte ani w całości ani w części. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1, art. 9 i art. 112 k.p.a. poprzez odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, w sytuacji, gdy organ w sposób niepełny – a co za tym idzie – nieprawidłowy pouczył skarżącego o terminie wniesienia skargi, gdyż w pouczeniu nie zawarł informacji o konieczności podania wartości przedmiotu zaskarżenia i sposobu jej obliczania; 2. art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 215 § 1 i art. 216 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z uwagi na brak podania wartości przedmiotu zaskarżenia, w sytuacji, gdy nie była ona w niniejszej sprawie wymagana. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwracano uwagę na nieprawidłowości w pouczeniu zawartym w decyzji podatkowej co do wymogów zaskarżenia oraz nieuzasadnione wezwanie skarżących (działających bez profesjonalnego pełnomocnika) o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie, w której kwestionowana jest zasadność zmiany decyzji ostatecznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy ustosunkować się do zarzutu wskazującego na brak prawidłowego pouczenia strony przez organ w związku z pominięciem informacji dotyczących wniesienia skargi, tj. informacji o konieczności sprecyzowania w piśmie wartości przedmiotu zaskarżenia. Podnoszone w tym zakresie twierdzenia autora skargi kasacyjnej trzeba ocenić jako całkowicie chybione. Podkreślenia przede wszystkim wymaga, że zupełnie nietrafne pozostaje powoływanie w tym kontekście przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 107 § 1, art. 9 czy art. 112), a więc ustawy, która w ogóle nie znajdowała w rozpatrywanej sprawie zastosowania. Postępowanie organów podatkowych jest bowiem przedmiotem regulacji zawartej w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Sama już zatem nieprawidłowa konstrukcja przedmiotowego zarzutu wyklucza możliwość jego merytorycznej oceny i rozważania argumentów przywołanych na jego poparcie. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że zasadny okazał się drugi ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczący naruszenia przez Sąd art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 215 § 1 i art. 216 p.p.s.a. Kluczowa pozostaje w tym przypadku treść art. 215 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wartość przedmiotu zaskarżenia należy podać w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji – a więc również w skardze - jednakże tylko wówczas, gdy od wartości tej zależy wysokość należnej opłaty. W tym kontekście zwrócenia uwagi wymaga, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję zmieniającą decyzję ostateczną w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. w oparciu o art. 254 Ordynacji podatkowej. Zaskarżeniu podlega zatem decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, od której pobierany jest wpis stały w kwocie przewidzianej w § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Trafnie zatem argumentował skarżący, który podważając zasadność wezwania, wywodził, że nie kwestionował samej wysokości podatku, a okoliczności, które legły u podstaw zmiany decyzji ostatecznej. Z tych względów skargę kasacyjną uwzględniono na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. W odniesieniu do wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w przypadku pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy wynagrodzenie przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny (zob. postanowienie NSA z 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13 oraz wyrok NSA z 9 lutego 2005 r., GSK 1412/04 – treść orzeczeń dostępna w CBOSA).