II OZ 1269/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnadministracyjnej zażalenia W. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 266/14 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2014 r. sygn.. akt IV SA/Wa 266/14 w sprawie ze skargi W. F. i C. F. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 grudnia2013 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 266/14 odrzucił wniosek W. F. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2014 r. sygn.. akt IV SA/Wa 266/14 w sprawie ze skargi W. F. i C. F. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 grudnia2013 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 266/14 oddalił skargę W. F. i C. F., zw. dalej skarżącymi, na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 grudnia 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. C. F. wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia, w związku z czym Sąd doręczył mu w dniu 29 maja 2014 r. wyrok z uzasadnieniem w niniejszej sprawie. W dniu 18 czerwca 2014 r. W. F. i C. F. wystąpili z wnioskiem o przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 14 lipca 2014 r. referendarz sądowy w pkt. 1 odmówił W. F. i C. F. zwolnienia od kosztów sadowych, w pkt. 2 ustanowił dla nich adwokata. W dniu 22 września 2014 r. pełnomocnik skarżących złożył skargę kasacyjną w imieniu W. F. i C. F. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku opisał dotychczasowy przebieg postępowania po wydaniu wyroku w przedmiotowej sprawie oraz poinformował, że pismo o wyznaczeniu go pełnomocnikiem otrzymał w dniu 15 września 2014 r. Zdaniem pełnomocnika skarżących, okoliczności sprawy wskazują, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nie było zawinione ani przez skarżących ani przez pełnomocnika. W tych okolicznościach oraz mając na uwadze treść art. 86 § 1, art. 88, art. 141 § 2 i art. 177 § 1 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jest niedopuszczalny. W rozpatrywanej sprawie W. F. nie złożyła wniosku o uzasadnienie. Wniosek taki złożył jedynie C. F. W związku z powyższym, w stosunku do W. F. termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie rozpoczął biegu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła W. F. domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia i przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. skarżący W. i C. F. skierowali skargę do sądu administracyjnego na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 grudnia 2013 r. nr. Skarga ta została podpisana przez W. F. i C. F. Obydwoje skarżący zarządzeniem z dnia 4 lutego 2014 r. zostali wezwani do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Wpis ten został przez C. F. uiszczony w dniu 14 lutego 2014 r. Jednocześnie wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r., nie wzywając uprzednio skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił "skargę W. F. i C. F.". Z powyższego wynika, że Sąd uznał W. F. i C. F. za współskarżących, którzy zobowiązani byli do uiszczenia jednej opłaty w oparciu o art. 214 p.p.s.a. W przeciwnym razie Sąd powinien był wezwać skarżącą do wniesienia stosownej opłaty od skargi, a w przypadku nieuiszczenia tej opłaty skargę odrzucić, a nie oddalić. Skoro jednak Sąd skargę W. F. rozpoznał, to w następstwie nie można przyjąć, aby konieczne było złożenie przez skarżącą wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w sytuacji, gdy wniosek ten został złożony przez współskarżącego C. F., męża W. F. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za usprawiedliwione i z powyższych przyczyn orzekł, jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a.