II SA/Wa 1025/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi Wyższej Szkoły Zawodowej [...] w L. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnienia do prowadzenia kształcenia na kierunku [...] na poziomie jednolitych studiów magisterskich o profilu [...] – oddala skargę – Rektor Wyższej Szkoły [...] w L., dalej jako "skarżący" wystąpił z wnioskiem o nadanie uczelni uprawnienia do prowadzenia kształcenia na kierunku "farmacja" na poziomie jednolitych studiów magisterskich o profilu praktycznym. Rozpatrując przedmiotowy wniosek Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego zasięgnął opinii merytorycznej Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Prezydium Polskiej Komisji Akredytacyjnej, działając na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 1 oraz art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, uchwałami nr [...] z [...] października 2012 r. oraz nr [...] z [...] grudnia 2012 r. negatywnie zaopiniowało ww. wniosek. W opinii Prezydium Polskiej Komisji Akredytacyjnej nie zostały spełnione wymagania określone w standardach kształcenia określonych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 maja 2012 r. w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów: lekarskiego, lekarsko-dentystycznego, farmacji, pielęgniarstwa i położnictwa (Dz. U. z 2012 r. poz. 631). Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 11 ust. 3 w związku z art. 30 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym odmówił nadania Wyższej Szkole [...] z siedzibą w L. uprawnienia do prowadzenia kształcenia na poziomie jednolitych studiów magisterskich na kierunku "farmacja" o profilu praktycznym. W uzasadnieniu organ wskazał, że podziela stanowisko Polskiej Komisji Akredytacyjnej, iż wymienione braki we wniosku nie dają podstaw do uznania, że kształcenie zostanie prawidłowo zorganizowane. Pismem z 9 lutego 2013 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że należy rozróżnić warunki stawiane przy ubieganiu się o upoważnienie do prowadzenia studiów, od warunków jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia, co wynika bezpośrednio z treści art. 11 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Skarżący podniósł, że uchwałą Senatu z [...] lipca 2012 r. przyjęto do realizacji standardy kształcenia dla kierunku farmacja zawarte w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 9 maja 2012 r., a to, zdaniem skarżącego, oznacza, że nie jest wymagana opinia Polskiej Komisji Akredytacyjnej co do efektów kształcenia. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko zwarte w decyzji I instancji i stwierdził, że skarżący nie spełnia wymagań określonych w standardach kształcenia jakie są przewidziane w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 maja 2012 r. w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów: lekarskiego, lekarsko-dentystycznego, farmacji, pielęgniarstwa i położnictwa (Dz. U. z 2012 r. poz. 631). Wskazał, że niezgodności dotyczą czasu trwania studiów, braku efektów kształcenia w zakresie wiedzy oraz nie w pełni uwzględniają efekty kształcenia w zakresie umiejętności i kompetencji społecznych. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wskazał, że wniosek skarżącego nie zawierał planów i programu studiów, określenia formy zajęć, właściwych metod i sposobów weryfikacji efektów kształcenia, kart przedmiotów (sylabusów), przyporządkowania punktacji ECTS do odpowiednich elementów struktury programu oraz określenia udziału zajęć o charakterze praktycznym. Odnosząc się do treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że efekty kształcenia, na które powołuje się skarżący nie są efektami określonymi w standardach kształcenia, obligatoryjnymi dla określonego kierunku, ale efektami określonymi przez Senat Uczelni. W związku z powyższym organ stwierdził, że skarżący nie spełnia wymagań dotyczących efektów kształcenia określonych w standardach. Wskazał ponadto, że skarżący planuje niezgodnie ze standardami kształcenia, 6 tygodni praktyki wakacyjnej w zakładzie produkcyjnym, zamiast 8 tygodni w aptece. W ocenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniosek nie uwzględnia również, obowiązkowej w programie studiów, 6 miesięcznej praktyki w aptece ogólnodostępnej po obronie pracy magisterskiej. W dokumentacji wniosku nie przedstawiono informacji na temat praktyk studenckich, celu, czasu trwania, programu, punktów ECTS, oraz systemu kontroli. Organ podniósł także, że wniosek nie spełnia merytorycznych wymagań kadrowych dla kierunku studiów "farmacja" określonych w § 16 ust. 1 powyższego rozporządzenia. Dorobek naukowy proponowanych do minimum kadrowego nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk farmaceutycznych nie jest aktualny, bowiem ostatnie publikacje naukowe ukazały się w latach 1996 - 2003 r. Wskazał, że wśród przedstawionych we wniosku nauczycieli akademickich nie ma osób, których dorobek i doświadczenie zawodowe gwarantowałyby uzyskanie przewidzianych w standardach efektów kształcenia w zakresie fizjologii i patofizjologii, biochemii, mikrobiologii, analizy i syntezy leków, farmakologii z farmakodynamiką, czy biofarmacji. Zdaniem organu do spełnienia wymagań w zakresie minimum kadrowego brakuje sześciu samodzielnych pracowników naukowo - dydaktycznych oraz ośmiu nauczycieli akademickich posiadających stopień naukowy doktora. Minister podniósł również, że nie został wypełniony warunek określony w § 9 ust. 1 pkt 7 powyższego rozporządzenia, bowiem baza dydaktyczna opisana we wniosku (sale audytoryjne i pracownie Uczelni oraz laboratoria [...]), a także zapewnienie Rektora o możliwości korzystania z aparatury zakładów produkcyjnych współpracujących z Uczelnią, nie pozwalają na stwierdzenie, że możliwe będzie prowadzenie studiów na kierunku "farmacja" na zadawalającym poziomie, a efekty kształcenia zostaną osiągnięte. Organ wskazał również, że wniosek nie zawiera informacji o prowadzeniu przez skarżącego zaplanowanych badań naukowych w dziedzinie nauk farmaceutycznych, konferencji naukowych i udokumentowanych środków przeznaczonych na działalność naukową. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Wyższej Szkoły [...] w L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucono nieprzestrzeganie przepisów prawa administracyjnego, jak również błędnej wykładni norm zawartych w ustawie o szkolnictwie wyższym. Ponadto skarżący wskazał, że nie podziela stanowiska organu, że uchwała Senatu Uczelni powinna być przedstawiona do Polskiej Komisji Akredytacyjnej celem rozpatrzenia, gdyż jest to niezgodne z art. 11 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Podniósł, że rozporządzenie Ministra i wynikające z niego zarówno efekty kształcenia, jak i wymagania co do okresu trwania praktyk przygotowujących do zawodu obowiązywało w czasie składania wniosku i powinno być uwzględnione z urzędu. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o jej oddalenie. Argumentując wniosek o odrzucenie skargi wskazał, że skarżący zaskarżył decyzję o nieistniejącym numerze i innej dacie niż decyzja wydana w niniejszym postępowaniu. Odnośnie oddalenia skargi podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 18 września 2013 r. (data prezentaty) wpłynęło do Sądu pismo skarżącego zatytułowane "ustosunkowanie się do odpowiedzi na skargę". W piśmie tym strona skarżąca wyjaśniła, że przy oznaczaniu daty wydania zaskarżonej decyzji popełniła oczywisty błąd pisarski. Jednocześnie wskazała, iż jej celem było zaskarżenie decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] marca 2013 r. oznaczonej nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Artykuł 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako P.p.s.a.) określa kiedy decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności skargi Wyższej Szkoły [...] na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Sąd doszedł do przekonania, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572), zgodnie z którym podstawowa jednostka organizacyjna uczelni nie posiadająca uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego może uzyskać uprawnienie do prowadzenia studiów, o których mowa w ust. 2, na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, wydanej po zasięgnięciu opinii ministra nadzorującego uczelnię oraz Polskiej Komisji Akredytacyjnej w zakresie spełniania warunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 pkt 1. W przypadku kierunku studiów innego niż określony w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2 jest wymagana również opinia Polskiej Komisji Akredytacyjnej o efektach kształcenia określonych przez senat uczelni. Na podstawie art. 9 Prawa o szkolnictwie wyższym, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego został upoważniony do wydania szeregu rozporządzeń, w tym rozporządzenia normującego warunki, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia. Dlatego rozporządzenie z dnia 5 października 2011 r. w sprawie warunków prowadzenia studiów na określonym kierunku i poziomie kształcenia (Dz. U. Nr 243, poz. 1445 ze zm.) dopełnia regulację ustawową. Dodać również należy, że Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z 23 listopada 2010 r., o sygn. akt P 23/10 uznał, że art. 9 pkt 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym (w wersji obowiązującej do 1 października 2011 r.) jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał stwierdził, iż powołany przepis spełnia minimalne wymagania stawiane ustawowemu upoważnieniu do wydania rozporządzenia, w szczególności zaś zawiera w swej treści wytyczne co do treści aktu wykonawczego. Nadto Trybunał wskazał, że "użyte w treści tego przepisu słowa "w szczególności" mogą być w tym wypadku odczytywane jako swego rodzaju "wstąp" do wytycznych, sygnalizujący co powinno znaleźć się w warunkach, jakie spełniać muszą jednostki organizacyjne uczelni, aby móc prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia. Owo minimum kadrowe powinno zatem być ukształtowane na takim poziomie, aby gwarantowało wypełnianie przez uczelnie, zadań ustawowych. Liczba tych zadań, ich rodzaj i charakter powinny determinować zarówno liczbę nauczycieli akademickich tworzących minimum kadrowe, jak i stawiane im wymagania co do posiadanych stopni i tytułów naukowych.. Przy udziale nauczycieli akademickich tworzących minimum kadrowe uczelnia powinna bowiem być w stanie realizować we wskazanym przez ustawę zakresie powierzone jej zadania. Dodatkowo należy zauważyć, że niektóre z zadań wymienionych w art. 13 u.s.w. dotyczą wprost kształcenia, stąd powinny być w szczególny sposób rozważone przy wydawaniu rozporządzenia określającego warunki, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia. Chodzi tu zwłaszcza o zadania takie jak: kształcenie studentów w celu ich przygotowania do pracy zawodowej oraz kształcenie w celu zdobywania i uzupełniania wiedzy. Zadania te powinny być dla ministra do spraw szkolnictwa wyższego wskazówkami uwzględnianymi przy wydawaniu rozporządzenia na podstawie art. 9 pkt 4 u.s.w.". Wobec tego nie można zaakceptować stanowiska strony skarżącej, że dla spełnienia wymogów prowadzenia określonego rodzaju studiów winny być zachowane tylko te wymogi, które określają przepisy rangi ustawowej. Kwestia uzyskania uprawnienia do prowadzenia studiów na danym kierunku przez uczelnie, które nie mogą same o tym decydować, jest z woli ustawodawcy determinowaną przepisami prawa (a więc także rozporządzeń), uznaniem naczelnego organu administracyjnego, dokonywanym na podstawie miarodajnych przepisów prawa i uzyskaniem opinii jednostki specjalistycznej, jaką jest Polska Komisja Akredytacyjna. Zgodnie z art. 48a ust. 1-3 Prawa o szkolnictwie wyższym, Komisja (PKA) jest instytucją działającą niezależnie na rzecz doskonalenia jakości kształcenia. Komisja w swoich pracach kieruje się zasadą rzetelności, bezstronności i przejrzystości oraz dążeniem do wyrównywania udziału kobiet i mężczyzn w jej pracach. Komisja dokonuje oceny jakości kształcenia na kierunkach studiów (ocena programowa), mając na uwadze efekty kształcenia odpowiadające Krajowym Ramom Kwalifikacji w zakresie obszarów kształcenia i kierunków studiów oraz spełniania warunków niezbędnych do prowadzenia studiów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 pkt 1-4 oraz art. 9b i 9c. W świetle art. 49 ust. 1 pkt 1, Komisja przedstawia ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego opinie i wnioski dotyczące m.in. przyznania uczelni lub jej jednostce organizacyjnej uprawnień do prowadzenia studiów na danym kierunku i określonym poziomie kształcenia. Komisja nie została określona jako organ, ale jako instytucja "działająca na rzecz", czego konsekwencją jest wyłączenie, co do zasady, procedur przez nią stosowanych spod reguł Kodeksu postępowania administracyjnego. Żaden przepis prawa nie stanowi, że opinia PKA ma dla organu charakter wiążący, jednakże jako pochodząca od podmiotu eksperckiego powinna być przez ten organ uwzględniana, jeżeli nie nosi cech dowolności interpretacyjnej. Nie oznacza to wszak, że organ nakłada na stronę dodatkowe wymogi, nie przewidziane wcześniej we wskazanych aktach prawnych. W rozpoznawanej sprawie procedura związana z uzyskaniem opinii PKA została zachowana, a wydana opinia była negatywna. PKA w swojej opinii, zgodnie z prerogatywą nadaną art. 11 ust. 3 ww. ustawy, oceniła iż w analizowanej sprawie nie zostały spełnione wymagania określone w ww. rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. Rozporządzenie to zostało bowiem wydane na podstawie m. in. art. 9 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, co stosownie do art. 11 ust. 3 tej ustawy, oznacza że PKA jest obowiązana zbadać spełnienie warunków w nim określonych. Jednostka organizacyjna uczelni realizująca zadania dydaktyczne sama określa kierunek studiów wpisujący się w misję uczelni i przyporządkowuje go do obszaru lub obszarów kształcenia opisanych w Krajowych Ramach Kwalifikacji dla Szkolnictwa Wyższego. Prowadzenie kierunku studiów wymaga opracowania programu kształcenia dla tego kierunku, poziomu kształcenia oraz określonego profilu lub profili kształcenia zgodnie z nowym podejściem do tworzenia i realizowania programów kształcenia, bazującym na wykorzystaniu efektów kształcenia a nie jak wcześniej na standardach kształcenia. W związku z powyższym program kształcenia winien obejmować opis zakładanych efektów kształcenia i program studiów, stanowiący opis procesu kształcenia prowadzącego do uzyskania tych efektów (por. § 3 ww. rozporządzenia). Zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy program kształcenia dla kierunku "farmacja" tworzony jest na podstawie standardów kształcenia ujętych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 maja 2012 r., w sprawie standardów kształcenia dla kierunku studiów: lekarskiego, lekarsko – dentystycznego, farmacji, pielęgniarstwa i położnictwa (Dz. U. z 2012, poz. 631), co wynika również z § 10 ust. 1 rozporządzenia MNiSW z dnia 5 października 2011 r. Powyższe rozporządzenie weszło w życie już po złożeniu przez skarżącą wniosku o wyrażenie zgody na prowadzenie kształcenia, lecz nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem skarżącej było dostosowanie wniosku i dołączonych do niego dokumentów do nowo określonych wymagań. PKA w swoim procesie opiniowania jest bowiem obowiązana stosować przepisy aktualnie obowiązujące, jeżeli oczywiście nie wynikają z nich inne zasady. Zaznaczenie przy tym wymaga, że nie można uznać za wystarczające przyjęcie przez Senat skarżącej szkoły do realizacji efektów kształcenia podanych w standardzie kształcenia na kierunku "farmacja", określonym w ww. rozporządzeniu. Istotny jest bowiem stopień ich uwzględnienia w dokumentach przedłożonych przez uczelnię ubiegającą się o przyznanie uprawnienia do prowadzenia danego kierunku studiów. Gdyby podzielić pogląd skarżącej, że w sytuacji wydania stosownego rozporządzenia nie jest konieczne przedkładanie PKA dokumentu określającego efekty kształcenia, to należałoby zadać pytanie w jakim celu w art. 11 ust. 3 ustawy został przewidziany wymóg uzyskania opinii PKA o efektach kształcenia określonych przez Senat uczelni. Przecież ten sam ustawodawca w art. 9b ustawy przewidział wydanie rozporządzenia określającego standardy kształcenia m. in. dla kierunku "farmacja". Prowadzi to do wniosku, że efekty kształcenia o których mowa w art. 11 ust. 3 ustawy, nie są efektami określonymi w standardach kształcenia. Takie dokumenty nie zostały przedłożone w PKA w celu poddania ich ocenie, co oznacza, że nie został spełniony wymóg z art. 11 ust. 3 ustawy co do uzyskania opinii PKA o efektach kształcenia określonych przez Senat uczelni. Uwzględniając opinię wydaną przez PKA organ uznał, że złożony przez skarżącą wniosek wraz z dołączonymi do niego dokumentami, nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu z dnia 5 października 2011 r., co oznacza, że jednostka nie jest przygotowana do prowadzenia danego kierunku studiów. Podkreślenia wymaga, że jak zostało ustalone w toku postępowania sądowo administracyjnego, w toku procedowania w przedmiocie wniosku skarżącej, zostały uwzględnione wszystkie przedłożone przez nią pisma, w tym pismo z 5 czerwca 2012 r. Nie można przy tym podzielić poglądu skarżącej, iż starając się o uzyskanie ww. uprawnień nie musi spełniać wszystkich wymagań określonych rozporządzeniem, co jej zdaniem wynika z przepisu § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia. Przepis ten nie ma bowiem zastosowania w sytuacji ubiegania się o uzyskanie uprawnień. Mowa jest w nim o jednostce organizacyjnej uczelni, która rozpoczyna kształcenie na nowym kierunku studiów, czyli takiej, która kształcenie takie może prowadzić. Warunki jakie musi spełniać jednostka organizacyjna uczelni, aby mogła prowadzić studia, precyzuje § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia. Przy czym § 10 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że uczelnia może prowadzić studia na kierunku "farmacja", jeżeli spełni warunki określone w § 9 ust. 1 pkt 2 i 5 – 9 lub § 9 ust. 3 oraz opracowała programy studiów zgodnie ze standardami kształcenia określonymi na podstawie art. 9b ust. 1 I 2 ustawy. Skarżąca niewłaściwie przyporządkowała kierunek studiów "farmacja" również do "nauk ścisłych w zakresie chemii, nauk technicznych w dziedzinie technologii chemicznej", zamiast tylko do obszaru nauk medycznych i nauk o zdrowiu oraz nauk o kulturze fizycznej. Nie przedstawiła do oceny PKA aktualnego dokumentu określającego misję uczelni, nie wskazując tym samym związku tej misji z wnioskowanym kierunkiem studiów. Niezgodność złożonej przez skarżącą dokumentacji dotyczy czasu trwania studiów, jak również praktyk, przy czym wniosek nie uwzględniał w ogóle 6 – miesięcznej praktyki w aptece ogólnodostępnej po obronie pracy magisterskiej. Wnioskodawca nie przedstawił dowodów świadczących o zapewnieniu studentom możliwości odbywania praktyk zawodowych w aptekach, przewidując zamiast tego 6 tygodniowe praktyki w zakładzie produkcyjnym, które jednak są niezgodne ze standardami kształcenia. Nie odpowiadają one bowiem potrzebom kształcenia na kierunku "farmacja". W dokumentacji wniosku zabrakło również informacji na temat programu praktyk, punktów ECTS i systemu kontroli. Wniosek nie zawierał także planów i programu studiów, określenia formy zajęć, właściwych metod i sposobów weryfikacji efektów kształcenia, kart przedmiotów (sylabusów), przyporządkowania punktacji ECTS do odpowiednich elementów struktury programu oraz określania udziału zajęć o charakterze praktycznym. Nie można przy tym podzielić przekonania skarżącej, że przedwcześnie jest ich opracowywanie. Są to bowiem wymogi, których obowiązek spełnienia wynika z § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 5 października 2011 r. Uczelnia nie przedstawiła też do oceny przez PKA dokumentacji odnoszącej się do bazy dydaktycznej, co ostatecznie uniemożliwiło organowi sprawdzenie, czy zapewnia ona prawidłową realizację efektów kształcenia. Wniosek złożony przez skarżącą nie spełniał także merytorycznych wymagań kadrowych dla kierunku studiów "farmacja", a określonych w § 16 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Przepis ten musi być rozpatrywany łącznie z § 12 ust. 2 rozporządzenia. W sytuacji gdy wskazani przez skarżącą nauczyciele akademiccy nie posiadają dorobku w obszarze wiedzy, odpowiadającym obszarowi kształcenia bądź też doświadczenia zawodowego zdobytego poza uczelnią, związanego z umiejętnościami wskazanymi w opisie efektów kształcenia dla tego kierunku, nie mogą być zaliczeni do minimum kadrowego. Jak oceniła PKA dorobek naukowy proponowanych do minimum kadrowego nauczycieli akademickich nie jest aktualny, gdyż ostatnie publikacje ukazały się w latach 1996 – 2003. Ma wprawdzie racje skarżąca, gdy zauważa, że przepisy rozporządzenia nie mówią o dorobku aktualnym, ale nie można podzielić poglądu skarżącej, że naukowiec, który nie ma dorobku naukowego od 10 lat, może zapewnić właściwy poziom kształcenia, uwzględniający obecny stan wiedzy. Odpowiednia kadra nauczycieli akademickich jest gwarantem odpowiedniej jakości kształcenia studentów. Nadto wśród wskazanych we wniosku nie ma osób, których dorobek i doświadczenie zawodowe gwarantowałoby uzyskanie oczekiwanych efektów kształcenia w zakresie fizjologii i fizjoterapii, biochemii, mikrobiologii, analizy i syntezy leków, farmakologii z farmakodynamiką biofarmacji. Ubocznie można również zwrócić uwagę, że Sądowi z urzędu wiadomym jest (jest to również okoliczność znana skarżącej), iż dwóch nauczycieli akademickich, wskazanych jako samodzielni nauczyciele akademiccy – J. B. i J. W. nie nabyli prawa równoważnego uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wyraziła bowiem sprzeciw i uchyliła decyzje stwierdzające nabycie takich uprawnień. Rozstrzygnięcia w tym zakresie są już ostateczne i prawomocne (por. wyrok NSA z 26 lutego 2013 r., I OSK 2430/13 i postanowienie NSA z 26 lutego 2013 r., I OSK 2397/12). Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że skarżąca nie wypełniła wymogu minimum kadrowego. Wniosek złożony przez skarżącą nie zawierał nadto jakichkolwiek informacji na temat zaplanowanych badań naukowych w dziedzinie nauk farmaceutycznych, o których stanowią przepisy rozporządzenia z dnia 5 października 2011 r. Zgodnie z § 10 ust. 2 w zw. z § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia jednostka organizacyjna uczelni może prowadzić studia drugiego stopnia na kierunku studiów "farmacja", jeżeli prowadzi badania naukowe w co najmniej jednym obszarze wiedzy odpowiadającym obszarowi kształcenia właściwemu dla danego kierunku studiów. Skarżąca ubiega się o możliwość prowadzenia studiów magisterskich, a zatem spełnienie wymogu określonego w powyższych przepisach jest niezbędny dla uzyskania wnioskowanych uprawnień. Oprócz tego z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji nie wynika, czy uwzględniono potrzeby rynku pracy, co jest wymaganiem zawartym w § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia. Reasumując, stwierdzić należy, iż materiał zgromadzony w analizowanej sprawie nie pozwala na uznanie, że spełnione zostały warunki przewidziane powołanymi powyżej przepisami prawa, co uprawniałoby organ do wydania Wyższej Szkole [...] w L. uprawnienia do prowadzenia kształcenia na kierunku "farmacja" na poziomie jednolitych studiów magisterskich o profilu praktycznym. Dopiero bowiem po ustaleniu, że wszystkie wymogi stawiane wnioskodawcy zostały zrealizowane, organ może uwzględnić wniosek strony. Na podkreślenie przy tym zasługuje, że w tego rodzaju sprawach jak przedmiotowa, zasadniczo inicjatywa dowodowa spoczywa na podmiocie wnioskującym. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale tym samym strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonych faktów może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Strona, gdy ubiega się o nadanie określonego uprawnienia, ma obowiązek przedstawić dowody uzasadniające przyznanie tego uprawnienia. Winna zatem wykazać, że spełnia konieczne wymogi uzasadniające przyznanie uprawnienia, gdyż wiedza i dowody w tym zakresie są przede wszystkim do jej dyspozycji, a często są wyłącznie jej znane. Organ był zobowiązany przed wydaniem decyzji, do zbadania kompletności dokumentów odnoszących się do warunków określonych w przepisach rozporządzenia, co też uczynił. Natomiast oceny merytorycznej złożonej dokumentacji w pierwszej kolejności dokonuje podmiot ekspercki - PKA, a następnie organ, analizując przedstawioną przez Komisję opinię. W realiach niniejszej sprawy na podkreślenie zasługuje, że czym innym jest kompletność dokumentacji potrzebnej do rozpoznania wniosku, a czym innym jej merytoryczna zawartość w kontekście konieczności wypełnienia przez stronę warunków przewidzianych przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca miała możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się. Stwierdzić należy, że pisma strony, w większości sprowadzały się do polemiki z oceną Komisji i nie zawierały takich środków dowodowych, które wykazywałyby ewentualną błędność tez zawartych w opinii PKA. W tych okolicznościach nie można doszukać się w działaniu PKA, jak też Ministra, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu organ, w oparciu o wniosek złożony przez stronę i załączone do niego dokumenty, trafnie przyjął, że nie pozwalają one na uznanie, że kształcenie na kierunku "farmacja" zostanie prawidłowo zorganizowane. Zaznaczenia przy tym wymaga, co jak wynika z pism skarżącej dostrzega też strona, że uzupełnienie wniosku po zakończeniu opiniowania przez PKA nie może wpłynąć na wadliwość prawną oceny podmiotu eksperckiego. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę jej wydania, jak również przepisów procesowych. Przed wydaniem decyzji z [...] marca 2013 r. Minister ponownie przeanalizował całość zebranego materiału w sprawie i zapewnił możliwość czynnego udziału strony w postępowaniu, uzasadnił decyzję zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Biorąc pod uwagę wszystkie podniesione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.