II SA/Kr 392/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 16 stycznia 2014 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącej M.B. kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia 26 listopada 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. oraz art. 29 ustawy Prawo wodne w wyniku przeprowadzonego na wniosek M. B. wznowionego postanowieniem z dnia 1 października 2012 r. postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie przywrócenia do zgodności z pasem drogowym odcinka pobocza ulicy Z. (dz. nr [...] obr. [...]) i usunięcia elementu betonowego posadowionego przy wjeździe na działkę nr [...] obr. [...] w T. w celu umożliwienia spływu wody deszczowej bez szkody dla działki nr [...], odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 27 lutego 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z dnia 27 lutego 2012 r. nakazywała [...] Zarządowi Dróg Miejskich w T., władającemu gruntem gminnym zajętym pod pas drogowy ul. Z. w T., przywrócenie pobocza ulicy Z. do zgodności z pasem drogowym na odcinku od bramy wjazdowej na posesję nr [...] do bramy wjazdowej na posesję nr [...], poprzez zniwelowanie zawyżonej powierzchni terenu oraz usunięcie elementu betonowego, posadowionego na poboczu ul. Z. przy wjeździe na działkę nr [...] w T.. Przyczyną wznowienia postępowania był zarzut M. B. dotyczący nieuznania jej za stronę postępowania. W przekonaniu strony element betonowy znajdował się w całości na jej gruncie, a usunięcie go bez jej wiedzy i zgody było przyczyną wniesienia przez nią sprawy do Sądu przeciwko Gminie Miasta o ochronę własności. Rozstrzygnięcia wstępnego wniosków M. B. o uznanie jej za stronę i zawieszenie wznowionego postępowania organ dokonał przez wydanie postanowienia z dnia 15 listopada 2012 r., którym odmówiono uznania wyżej wymienionej za stronę postępowania i równocześnie odmówiono zawieszenia wznowionego postępowania. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wskazał, że art. 29 Prawa wodnego ma na celu ochronę własności przed szkodliwym działaniem cudzej wody. Stanowi on, że właściciel gruntu nie może: 1/ zmienić stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich, 2/ odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie tej ustawy w myśl art. 28 K.p.a. stronami postępowania są właściciel gruntu, na którym dokonano zmiany stanu wody lub zmieniono kierunek odpływu wody znajdującej się na tym gruncie oraz właściciel gruntów poszkodowany przez wodę w wyniku zmian dokonanych na gruncie sąsiednim. Właściciela gruntu, na którym dokonano zmiany wpływającej ze szkodą dla działki nr [...] obr. [...], ustalono na podstawie operatu pomiarowego wznowienia znaków granicznych działki nr [...]. Pomiary z operatu zostały wkreślone na mapy numeryczne zasobów geodezyjnych, które są oficjalnym dokumentem oddającym stan przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] obr. [...] oraz podającym właścicieli tych działek. Operat wykonany był w czasie, kiedy na gruncie istniał sporny element betonowy i wskazuje jednoznacznie, że element betonowy w kształcie litery "L" przylegający węższym bokiem do ogrodzenia działki nr [...] w całości znajduje się na gruncie gminnym. Protokół z wznowienia znaków granicznych, będący częścią operatu pomiarowego uwidacznia, że granica działki nr [...] (ul. Z.) biegnie po wschodniej ścianie muru kamiennego ogrodzenia wybudowanego na działkach nr [...] i [...] z wyjątkiem miejsc dla pojemników na śmieci i skrzynek prądowych posadowionych na granicy działek nr [...] i [...] oraz muru (spornego elementu betonowego) o pow. ok. 0,2 m2 wybudowanego na działce nr [...]. Geodeta jednoznacznie wykazał, że sporny element muru (bloku betonowego) znajduje się na terenie gminnym działki nr [...], potwierdzając to na rysunku pomiarowym z naniesionymi wymiarami i oznaczonymi punktami granicznymi. Opierając się na powyższych dowodach organ uznał, że w postępowaniu administracyjnym o naruszenie stosunków wodnych na gruncie działki nr [...] ze szkodą dla działki nr [...] obr [...] stronami są Gmina Miasta - właściciel działki nr [...] oraz poszkodowani na skutek zmienionego stanu wody na gruncie pobocza ul. Z. H. Z. i W. S. – współwłaściciele działki nr [...]. Pismem z dnia 1 października 2013 r. H. Z. oświadczyła, że przestała być stroną w prowadzonym przez Prezydenta Miasta postępowaniu, bowiem w grudniu 2012 r. zbyła swój udział w nieruchomości na rzecz K. S. i R. S.. W świetle powyższych ustaleń organ stwierdził, że M. B. nie jest stroną postępowania, bowiem nie jest właścicielem gruntu na którym dokonano zmiany, jak również gruntu na którym powstały szkody w wyniku tych zmian. Ustosunkowując się natomiast do kwestii uznania operatu rozgraniczeniowego nr [...] z 1972 r. wykonanego przez Miejską Pracownię Geodezyjną, który według M. B. jest w sprzeczności z operatem pomiarowym przyjętym jako dowód w sprawie organ uznał, że ocena operatu z 1972 r. pozostaje w gestii Sądu i jest elementem toczącej się z powództwa M. B. sprawy o ochronę własności. Od tej decyzji odwołanie wniosła M. B. twierdząc, że powinna być stroną postępowania, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 27 lutego 2012 r. bowiem na skutek realizacji postanowień tej decyzji doszło do naruszenia własności przysługującej jej nieruchomości. Naruszenie to polega na bezprawnym usunięciu murku stanowiącego fragment ogrodzenia i odsłonięciu fundamentu ogrodzenia na długości około 4m i odprowadzenia wody z działki nr [...] obręb [...] w T. oraz pobocza ul. Z. pod ogrodzenie, co naruszyło jej stateczność, a także usunięcie ziemi z nieruchomości znajdującej się przed ogrodzeniem i przylegającej do pobocza pasa drogowego z ul. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 16 stycznia 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że organ l instancji wskazał, iż w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 Prawa wodnego stronami postępowania są: właściciel gruntu, na którym dokonano zmiany stanu wody lub zmieniono kierunek odpływu wody znajdującej się na tym gruncie, właściciel gruntów poszkodowany przez wodę w wyniku zmian dokonanych na gruncie sąsiednim. Wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala na potwierdzenie argumentów M. B. dotyczących przysługującego jej prawa własności do tej części nieruchomości, która znajduje się poza ogrodzeniem wzniesionym na działce nr [...] obr. [...]. W opinii biegłego sądowego sporządzonej w sprawie o sygn. [...] wyraźnie wskazano, iż "bazując na granicach nieruchomości uwidocznionych na mapie ewidencyjnej, znajdującej się w zasobie Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjne - Kartograficznej w T. dobudowany murek będący przedmiotem sporu pomiędzy właścicielką działki nr [...] a TZDM został wzniesiony na działce nr [...], jak również obrysy skrzynki elektrycznej oraz półokrągłego pojemnika do odbioru śmieci wykraczają poza linię granicy działki nr [...] i są umiejscowione w pasie ulicy Z. (działka nr [...])". W opinii geodezyjnej sporządzonej również do sprawy [...] biegły sądowy we wnioskach końcowych również jednoznacznie stwierdził, iż istniejący mur ogrodzeniowy wykonany z kamienia znajduje się w całości na działce nr [...], a granica biegnie po ścianie muru ogrodzeniowego od strony ulicy Z. - działka nr [...]. W opinii uzupełniającej nr 1 biegły sądowy podtrzymał w całości wnioski wyżej przywołane wskazując, iż stan prawny pomiędzy działką nr [...] będącą własnością M. B., a działką nr [...], której właścicielem jest Gmina Miasta wynika z operatu podstawowego nr [...]. Operat rozgraniczeniowy nr [...] nie ustalał granicy pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...]. Operat ustalał tytko granice pomiędzy działką nr [...], a działkami sąsiednimi nr [...], [...], [...]. Zatem M. B. nie może interesu prawnego, dającego przymiot strony postępowania, opierać na prawie własności do tej powierzchni gruntu, która znajduje się poza ogrodzeniem działki nr [...], albowiem z opinii tych wynika, że ta część gruntu stanowi pas drogowy ulicy Z. i jest własnością Gminy Miasta. Decyzja z dnia 27 lutego 2012r. dotyczyła zatem pasa drogowego ulicy Z., w tym w szczególności przywrócenia pobocza drogi do stanu zgodności z pasem drogowym i usunięcia elementu betonowego, który znajdował się w pasie drogowym. M. B. nie przysługuje prawo własności do pasa drogowego ulicy Z., jest ona natomiast właścicielką działki nr [...], której to nieruchomości decyzja z dnia 27 lutego 2012r. nie dotyczyła. M. B. nie powinna być zatem stroną w postępowaniu zakończonym tą decyzją, bowiem nie jest ani właścicielem nieruchomości na którego, w świetle przepisów Prawa wodnego mogłyby być nałożone obowiązki wynikające z art. 29 tej ustawy, ani też nie jest właścicielem nieruchomości, na którą oddziaływały, w dacie podejmowania decyzji z dnia 27 lutego 2012 r., negatywne skutki zmiany stanu wody na gruncie. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. B. domagając się jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy, art. 107 K.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu zwłaszcza dotyczących postanowienia z dnia 30 kwietnia 2013 r., którym organ I instancji odmówił zawieszenia wznowionego postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd, a także art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że organy nie wzięły pod uwagę, iż rozstrzygnięcie w tej sprawie wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest spór o charakterze cywilnoprawnym, obejmujący między innymi ustalenie dokąd sięga prawo własności nieruchomości. Dopiero prawomocne przesądzenie kwestii własności przez Sąd pozwoli na określenie stron w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 Prawa wodnego. Wydana przez Prezydenta Miasta decyzja z dnia 27 lutego 2012 r. nakazała zmienić ukształtowanie pobocza ulicy Z. z naruszeniem przepisu § 37 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Spowodowało to, że woda z działki [...] obręb [...] w T. oraz z pobocza ul. Z. jest odprowadzana pod ogrodzenie skarżącej, co Narusa jej stateczność. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie nakazania przywrócenia pobocza ulicy Z. do zgodności z pasem drogowym oraz do usunięcia elementu betonowego posadowionego na poboczu ul. Z. w T. Zaznaczyć należy, że decyzja organu I instancji jaki i decyzja organu odwoławczego zostały wydane w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji ostatecznych, jakim jest wznowienie postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją (postanowieniem) ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Sposób działania organu po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 K.p.a. wyznaczają przepisy art. 151 K.p.a. W myśl art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 (organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania), po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia bowiem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa (vide: wyrok NSA z dnia 11 maja 2010r., sygn. akt II OSK 768/09 – Lex nr 597846). W niniejszej sprawie wznowienie postępowania miało na celu zbadanie słuszności zarzutu M. B. dotyczącego nieuznania jej za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 27 lutego 2012 r. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że materialnoprawną podstawę prowadzonego przez organy postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 27 lutego 2012 r. stanowił art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. nr 239, poz. 2019 ze zm.). Zgodnie z art. 29 ust. 1 Prawa wodnego właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Ponadto, na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust. 3 ustawy). Przepis art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne stanowi podstawę prawną nałożenia w drodze decyzji przez właściwy organ administracji obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w przypadku wykazania, iż w wyniku działań dokonanych przez właściciela gruntu doszło do naruszenia stanu wód ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Analiza przytoczonego wyżej art. 29 Prawa wodnego prowadzi do wniosku, że spowodowanie przez właściciela działki zmiany stanu wody na gruncie, dające organom podstawę do zastosowania sankcji, o jakich mowa w art. 29 ust. 3 tej ustawy to takie działanie właściciela lub innych osób na jego gruncie, które ingeruje w naturalny stan wody na danym terenie związany przykładowo z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi czy też hydrologicznymi. Innymi słowy, aby nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, musi zostać wykazane, iż doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, zaś obowiązki nałożone decyzją wydaną na podstawie ust. 3 tego artykułu polegające na przywróceniu stanu poprzedniego lub wykonaniu odpowiednich urządzeń winny zapobiegać szkodom. Rację należy przyznać organom administracyjnym orzekającym w sprawie, że ustalenie stron postępowania w sprawie dotyczącej zmian stosunków wodnych na gruncie sąsiednim, wobec braku stosownej regulacji w Prawie wodnym odbywa się na zasadach ogólnych, określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Organy obu instancji wadliwie jednak przyjęły, iż strona w postępowaniu o naruszenie stosunków wodnych jest tylko właścicielem gruntu na którym dokonano zmiany oraz właściciel gruntu na którym powstały szkody w wyniku tych zmian. Ograniczenia takiego nie sposób się bowiem doszukać w ustawie Prawo wodne (ustawa ta nie modyfikuje w żaden sposób kręgu stron postępowania w stosunku do zasad ogólnych) a nie wynika ono także z regulacji przepisu art. 28 K.p.a – który stanowi, iż stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Tak więc przymiot strony przysługuje podmiotowi, któremu przepisy prawa przyznają interes prawny. Interes prawny musi być konkretny, indywidualny i sprawdzalny obiektywnie. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Istotą interesu prawnego jest zatem jego związek z normą prawa materialnego, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, który oznacza, że określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, ale jego zainteresowanie nie może uzyskać ochrony wynikającej z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Dla stwierdzenia, iż dany podmiot winien być stroną postępowania, konieczne jest zatem wskazanie normy prawnej, z jakiej wywodzi on ochronę swojego interesu w konkretnej sprawie. W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że stronami postępowania w sprawie, o której mowa w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, są co do zasady właściciel działki, który dokonał zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, oraz właściciele działek sąsiednich, na które wskazane zmiany oddziałują. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z 22 grudnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 2065/06, że powyższy krąg stron nie jest zamknięty. Organ prowadzący postępowanie na gruncie art. 29 Prawa wodnego, w szczególności gdy zachodzi konieczność zobowiązania strony do wykonania określonych urządzeń zapobiegających szkodom, winien również z urzędu zbadać, czy decyzja nie będzie naruszać interesu prawnego lub obowiązku innych podmiotów (por. również wyrok NSA z 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2512/11). Organy prowadzące postępowanie zobowiązane są do zbadania czy realizacja obowiązku nałożonego decyzją wydaną w postępowaniu przeprowadzonym na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego nie spowoduje dalszych szkód na gruntach sąsiednich. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że M. B. jest właścicielką działki nr [...]. Z opinii geodezyjnej wynika, że działka skarżącej sąsiaduje z działką nr [...]. Postępowanie w sprawie, która zakończyła się decyzją Prezydenta Miasta z dnia 27 lutego 2012 r. dotyczyła przywrócenia pobocza drogi ul. Z. (dz. nr [...]) na odcinku od bramy wjazdowej na posesję nr [...] – do bramy wjazdowej na posesję nr [...], do zgodności z pasem drogowym ul. Z. poprzez zniwelowanie zawyżonej powierzchni terenu a także usunięcia elementu betonowego posadowionego na poboczu ul. Z. przy wjeździe na działkę nr [...] w T.. Zgodnie zatem z powyższymi wskazaniami obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie po wznowieniu było zbadanie czy realizacja obowiązku nałożonego decyzją wydaną na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego nie spowoduje dalszych szkód na gruntach sąsiednich, w tym gruncie należącym do skarżącej. Tymczasem organy bez dokonywania ustaleń w tym zakresie uznały, że skarżąca nie jest stroną niniejszego postępowania, gdyż stronami są tylko właściciel gruntu na którym dokonano zmiany stanu wody lub zmieniono kierunek odpływu wody znajdującej się na tym gruncie oraz właściciel gruntów poszkodowany przez wodę w wyniku zmian dokonanych na gruncie sąsiednim. Organ prowadzący postępowanie na gruncie art. 29 Prawa wodnego, szczególnie w sytuacji gdy zachodzi konieczność zobowiązania strony do wykonania określonych urządzeń zapobiegających szkodom, winien z urzędu zbadać czy decyzja taka nie będzie naruszać interesu prawnego lub obowiązku innych podmiotów w tym skarżącej. W świetle powyższego zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie istnieje konieczność dokładnego wyjaśnienia czy M. B. jako właścicielka działki nr [...] obręb [...] T. powinna być uznana za stronę w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Biorąc pod uwagę przytoczone argumenty Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.