I SA/Go 174/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "T" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, podatku od towarów i usług oddala skargę. Przedsiębiorstwo "T" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wniosło skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] określającą skarżącej spółce wartość celną towaru, kwotę długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług. Zaskarżona decyzja została wydana na tle następującego, ustalonego przez organy, stanu faktycznego sprawy. W dniu [...] listopada 2006 r. działająca z upoważnienia firmy T sp. z o.o. Agencja Celna Sp. z o.o. złożyła zgłoszenie celne nr [...] wnosząc o objęcie procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu towar w postaci przędzy bawełnianej pochodzącej z Indii w ilości 21315 kg (19732 kg netto), 435 kartony, deklarując kod CN 5205220000 oraz wartość towaru w wysokości 9865,80 USD (cena jednostkowa 0,50 USD/kg) na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. wystawionej przez firmę A z Hong Kongu. Przedmiotowe zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym, zatem zostało przyjęte a zgłoszony towar został objęty procedurą celną. W toku czynności kontrolnych załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia FORM A nr [...] z dnia [...] października 2006 r. zostało przesłane do upoważnionych władz Indii celem weryfikacji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Agencja Kontroli Eksportu, Ministerstwo Handlu i Przemysłu, Rząd Indii po przeprowadzonym dochodzeniu potwierdziła autentyczność i poprawność wystawionego świadectwa. Jednocześnie organ weryfikujący przesłał kopię faktury nr [...] z dnia [...] października 2006r. wymienionej w polu 10 przedmiotowego świadectwa, z której wynikało, że dotyczy ona towaru zgłoszonego do odprawy celnej, jednak jego wartość jest znacznie wyższa. Faktura nr [...] z dnia [...] października 2006r. przesłana wraz z weryfikacją świadectwa FORM A nr [...] z dnia [...] października 2006 wystawiona została przez firmę "I z Indii na towar w postaci 435 kartonów 100% przędzy bawełnianej załadowany w indyjskim porcie i przeznaczony do portu w Niemczech. Jako odbiorcę towaru wskazano Spółkę z o.o "T", zaś jako kupującego firmę A z Hong Kongu, w dokumencie wskazano również kraj końcowego przeznaczenia tj. Polskę. Ogólna wartość faktury opiewała na kwotę 48.342.42 USD, gdzie cena jednostkowa przy podanej ilości towaru 19 731,60kg wynosiła 2,45 USD/kg. Wydział Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej Wysoka Komisja Indyjska, poinformował organ celny, że w związku z weryfikacją faktur wskazujących Indie jako kraj pochodzenia towarów w związku z eksportem do Polski, sprawa dotycząca faktur wystawionych przez I, Indie, została przekazana Kierownictwu Wywiadu Skarbowego(DRI). Przeprowadzono tam weryfikację m.in. faktury nr [...] z dnia [...] października 2006r., i ustalono, że dane dotyczące tej faktury zgadzają się z tymi, które przekazało biuro. W załączeniu przekazano kopie odpowiednich dokumentów eksportowych. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanego towaru oraz określenia prawidłowej wysokości kwoty należnego podatku z tytułu importu. W toku postępowania pełnomocnik skarżącej spółki przedłożył wyciąg z rachunku bankowego, dokument przyjęcia towaru na magazyn oraz korespondencję z firmą A dotyczącą zakupu importowanej przędzy, w których eksporter-firma A informuje, że wszystkie 6 zawartych transakcji były bardzo okazyjne, a przędze pochodziły od ich dłużnika z Indii po bardzo korzystnych cenach w związku, z czym na tych transakcjach (pomimo tak konkurencyjnych cen) osiągnął zysk. Ponadto pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka pracownika Spółki A.P., na okoliczność wynegocjowanej i zapłaconej za importowaną przędzę ceny; dołączenie do akt sprawy oryginału faktury nr [...] z dnia [...].10.2006r. wskazując, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia tej faktury nawet nie potwierdzona za zgodność z oryginałem, zaś kserokopia dokumentu nie może stanowić dowodu w sprawie; przetłumaczenie na język polski wszystkich dowodów sporządzonych w języku obcym, które zgromadzone zostały w aktach sprawy; dołączenie do akt sprawy oryginału pisma z dnia [...].04.2007r. sporządzonego przez odpowiedni organ hinduski, bowiem kserokopia dokumentu nie może stanowić dowodu w sprawie. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił skarżącej spółce wartość celną towaru, prawidłową kwotę należnego cła oraz podatku od towarów i usług wraz z odsetkami. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji wskazał, że wartość celną towaru ustalono na podstawie art. 29 ust.1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, przyjmując jako podstawę jej określenia kwotę 48.342,42 USD, wykazaną w fakturze nr [...] z dnia [...] października 2006r., otrzymanej wraz z wynikiem weryfikacji świadectwa pochodzenia. Zaznaczył również, że wartość przedmiotowego towaru sprzedanego w celu wywozu do Wspólnoty wynosi USD, 48.342,42 a kolejna sprzedaż za kwotę 9865,80 USD przeczy zwyczajowo przyjętym praktykom handlowym, gdyż podstawą funkcjonowania przedsiębiorstwa jest generowanie zysku, a nie sprzedaż znacznie poniżej kosztów zakupu. Nadto Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdzałyby powody obniżenia ceny sprzedaży (np. pogorszenie jakości towaru lub jego uszkodzenie w trakcie transportu). Od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła odwołanie. W trakcie postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej powołał tłumacza przysięgłego z języka angielskiego celem przetłumaczenia dokumentu polskich władz celnych, zwracających się o weryfikację m. in. w niniejszej sprawie oraz dokumentu będącego odpowiedzią weryfikacyjną władz indyjskich. Odmówił także przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka A.P. na okoliczność wynegocjowanej i zapłaconej ceny za importowany towar uzasadniając, że akta sprawy zawierają dowody wyjaśniające kwestię wartości towaru, która została ustalona w wyniku weryfikacji, tj. dokumentu korzystającego z waloru dokumentu urzędowego. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżaną decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja ta została przez Spółkę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Go 405/10 ją uchylił. W motywach uzasadnienia Sąd stwierdził, że organy celne zbierając w niniejszej sprawie materiał dowodowy naruszyły przepis art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a oceny zgromadzonego materiału dowodowego dokonały z naruszeniem art. 191 tejże ustawy, to jest z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów i ze zbyt daleko idącą dowolnością. Naruszenie to wynikało z nieprawidłowego założenia, że pismo przesłane przez Agencję Kontroli Eksportu z Indii (a pośrednio dołączona do niego faktura) ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 §1 Ordynacji podatkowej. Tymczasem uzyskana przez polskie organy celne odpowiedź nie ma charakteru dokumentu urzędowego i nie można jej przypisywać szczególnej mocy dowodowej, co jednak zrobiono. Sąd wskazał, że otrzymaną odpowiedź należało ocenić w całokształcie zgromadzonego materiału, zgodnie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, nakładającym na organ powinność zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Za słuszny uznał Sąd zarzut skarżącej, iż pismo, będące podstawą zakwestionowania faktury dołączonej do zgłoszenia celnego nie zawiera żadnych informacji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ faktura do niego dołączona nie była przedmiotem czynności sprawdzających, czy weryfikujących. Brak jest jakichkolwiek informacji kiedy, w jakiej formie i w jakiej kwocie nastąpiła zapłata za fakturę, czy była to jednorazowa operacja bankowa, czy faktura znajdująca się u eksportera jest kompletna i wiarygodna, przez kogo jest podpisana. Sąd podkreślił, że wyjaśnienie tych kwestii jest bardzo ważne, szczególnie wobec kwestionowania przez Spółkę twierdzenia organów, że nabyła ona importowany towar na podstawie faktury nr [...] z [...] października 2006 r. Nadto Sąd wskazał, że organy celne w ocenie zebranego materiału dowodowego całkowicie pominęły przedłożone przez skarżącą kopie wyciągów z jej konta bankowego z [...] lipca 2007 r., na których figurują dane faktury dołączonej do zgłoszenia celnego. W ocenie Sądu wątpliwości, które powstały na gruncie ustaleń, co do faktycznej płatności za towar wymieniony w zgłoszeniu celnym organy celne mogły usunąć przez dążenie do skontrolowania operacji bankowych skarżącej dokonanych w danym okresie, co z pewnością pozwoliłoby na sprawdzenie, czy płatności z dnia [...] lipca 2007 r. były w istocie jedynymi, które dotyczyły spornej faktury, w jakiej wysokości i na czyją rzecz zostały dokonane. Sąd zakwestionował również odmowę przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącą dowodu z przesłuchania świadka A.P. na okoliczność wynegocjowanej i zapłaconej ceny za sprowadzony towar, co spowodowało naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie Sąd stwierdził, że przyjęcie na podstawie pisma administracji celnej z Indii, że właściwą wartością transakcyjną jest kwota wskazana w treści dołączonej do niego faktury uprawnia do stwierdzenia, że organy celne uchybiły zasadzie prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu nie znajduje także jakiegokolwiek oparcia w zebranym materiale dowodowym przyjęcie przez organy celne, że skarżąca z rozmysłem podjęła działania, które miały na celu uiszczenie niższych należności celnych i podatkowych. Ostatecznie Sąd wskazał, że organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie dowodowe, dochowując należytej staranności w wyjaśnieniu wskazanych istotnych wątpliwości, a następnie rzetelnie i wnikliwie dokonać oceny całego materiału dowodowego z uwzględnieniem okoliczności w ich wzajemnym powiązaniu, jak również wiarygodności poszczególnych dowodów, czemu winien dać jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ odwoławczy wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji winien rozważyć możliwość zastosowania art. 181 a RWKC, który stanowi, że jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, iż deklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Ustalenie tej wartości może nastąpić metodami zastępczymi. Ponownie rozpatrując sprawę Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z [...] listopada 2011 r. nr [...] określił Spółce wartość celną towaru i kwotę cła dla potrzeb ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT oraz określił w stosunku do importowanego towaru prawidłową kwotę należnego podatku od towarów i usług wraz z odsetkami. Wartość celną towaru organ pierwszej instancji ustalił na podstawie metody zastępczej, tj. metody wartości transakcyjnej towarów podobnych, o której mowa w art. 30 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Do ustalenia wartości celnej przyjęto cenę jednostkową towaru podobnego importowanego z Indii wg zgłoszenia celnego [...] z [...] października 2006 r., tj. 2,43 USD/kg. Od wyżej wskazanej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja ta została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 04 października 2012 r. sygn. akt I SA/Go 678/12 ją uchylił. W motywach uzasadnienia wyroku Sąd wskazał, że o ile generalnie pogląd organów celnych w zakresie zastosowania w sprawie art. 30 ust. 2 WKC uznać należy za zasadny, o tyle w odniesieniu do stanu prawnego i faktycznego niniejszej sprawy, należy go zakwestionować w tej części, która spowodowała, że przyjęcie przez organy stosowania art. 30 ust. 2 WKC uprawnia je do pominięcia oceny prawnej i wskazań Sądu wyrażonych w wyroku z 24 czerwca 2010 r. Sąd podkreślił, że organ celny pominął w całości ocenę prawną i wskazania zawarte w przytoczonym wyroku, usprawiedliwiając to niejako zmianą podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Organ nie wskazał jednak, aby w sprawie nastąpiła zmiana prawa lub zmiana istotnych okoliczności faktycznych. Organ dokonał jedynie nowej, odmiennej oceny znanych mu już faktów i dowodów, jednak z pominięciem oceny prawnej i wskazań Sądu wynikających ww. wyroku. Nadto Sąd zauważył, że faktura z [...] października 2006 r. stała się podstawą zakwestionowania wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej, natomiast wartość celna towaru została ustalona w oparciu o metodę zastępczą, w której wykorzystano dane z systemu ALINA. W ocenie Sądu takie przeprowadzenie drugiego etapu postępowania spowodowało, że organy celne pominęły część wskazań Sądu zawartych w wyroku z 24 czerwca 2010 r. a dotyczących wyjaśnienia okoliczności zapłaty za tę fakturę (forma zapłaty, kwota), stwierdzenia jej kompletności, wiarygodności, tożsamości osoby podpisującej, dokonania oceny przedłożonej przez skarżącą kopii wyciągu z [...] lipca 2007 r., które to okoliczności winny być wyjaśnione w przypadku przyjęcia jako wartości transakcyjnej towaru kwoty wskazanej w fakturze z [...] października 2006 r. Sąd stwierdził również, że organ celny odmawiając przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka na wskazaną we wniosku okoliczność naruszył art. 153 p.p.s.a w zakresie zawartej w wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r. oceny prawnej i wskazań co do dalszego sposobu postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Celnej w dniu [...] kwietnia 2013 r. przesłuchał w charakterze świadka A.P.. Podczas przesłuchania A.P. wskazał, że był jedynym handlowcem w spółce T i tylko on negocjował warunki zakupu, nie sporządzał notatek z rozmów, oferty otrzymywał faksem, którymi z powodu upływu czasu nie dysponuje, a komputer od czasu negocjacji o których mowa kilka razy zmienił. Ponadto nie pamiętał wszystkich transakcji i poinformował, iż wszystkie zapłaty były dokonywane przez dział księgowy, wszystkie transakcje były rozliczone i uregulowane zgodnie z fakturami i zawsze płatności były dokonywane na wskazane konto firmy A. Wskazał również, iż firma A była jednym z dostawców i nie zna on charakteru tej firmy, towar był bezpośrednio u niej zakupiony i dlatego firma ta była w jego ocenie właścicielem towaru. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. A.P. złożył wyjaśnienia, w których poinformował, iż całość dokumentacji za 2006 rok została już zlikwidowana, bowiem upłynął termin jej archiwizowania. Poinformował również, że z wyjaśnień księgowej wynika, że wszystkie zobowiązania wobec kontrahentów zagranicznych były płacone w uzgodnionych terminach. Księgowa nie pamięta na jakie konto i w jakim banku dokonywała dla A zapłaty oraz nie pamięta czy były to operacje jednorazowe, czy też płatności dokonywane były ratalnie. Pamięta jednak, że było to konto A, a zapłata zastępowała zawsze przelewem z banku krajowego. W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. Dyrektor Izby Celnej wystąpił do Wydziału Współpracy Międzynarodowej w Izbie Celnej z prośbą o skierowanie wniosku o pomoc administracyjną do niemieckich władz celnych polegającą na przesłuchaniu w charakterze świadka właściciela firmy F GmbH, na okoliczność pośrednictwa w transakcjach dokonywanych pomiędzy indyjską firmą I a polskim podmiotem tj. firmą T. W dniu 19 listopada 2013r. niemiecka administracja celna za pośrednictwem Wydziału Współpracy Międzynarodowej w Izbie Celnej przesłała protokół przesłuchania w charakterze świadka A.D., osoby kierującej firmą E, w którym wskazał, że firma E nie występowała jako reprezentant ds. finansowych ale jako główny zobowiązany. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2011 r. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy stwierdził, że strona sporny towar zakupiła od pośrednika zaś wnioskującym podmiotem o wystawienie świadectwa pochodzenia jest indyjska firma, która jest eksporterem towaru, a z zebranej dokumentacji jak również z wyjaśnień strony nie wynika by była jednocześnie jego producentem. Wystawione świadectwo pochodzenia, załączone do zgłoszenia celnego, dotyczy towaru w postaci przędzy bawełnianej. Badając więc wartość przędzy bawełnianej wytworzonej przez tą samą osobę, indyjskiego producenta, wpisanego na świadectwie pochodzenia oraz na fakturze dostarczonej przez indyjskie władze, organ pierwszej instancji nie znalazł danych odpowiadającym rygorom przepisu art. 151 ust.4 RWKC. Nadto na podstawie dostępnych danych nie stwierdził wartości transakcyjnych towarów identycznych jak również podobnych wytworzonych przez tę samą osobę, w związku z czym dokonał ustalenia wartości w oparciu o wartości transakcyjne towarów wytworzonych przez inna osobę. Organ odwoławczy zauważył, że nie sposób ustalić producenta importowanego towaru zgłoszonego w dniu [...] listopada 2006 r. Z tego względu, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, organ pierwszej instancji miał wszelkie podstawy by zastosować metodę ustalania wartości celnej w oparciu o ust. 1 art. 151 RWKC. Organ drugiej instancji wskazał, że w celu uzyskania materiałów porównawczych dokonano przeglądu ogólnopolskiej bazy ALINA zawierającej informacje o wszystkich odprawach celnych dokonywanych na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdził, że w wyniku przeglądu zgłoszeń celnych ww. towaru nie stwierdzono danych pozwalających na zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów identycznych, jednakże uzyskane informacje pozwoliły na wykorzystanie ich jako materiał pozwalający na skorzystanie z metody "towarów podobnych". W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji wykazał, że wartość analizowanych towarów znacznie odbiega od cen jednostkowych towarów importowanych z tego samego kraju. Poszukując materiałów porównawczych kierował się takimi względami jak podobny towar o identycznym przeznaczeniu i cechach ogólnych, rodzaj towaru, zbliżona ilość, jakość i renoma, bardzo zbliżony przedział czasowy, ten sam kierunek handlu, takie same warunki dostawy, bardzo podobna ilość towaru objęta zgłoszeniem. Nadto dokonując sprawdzenia elektronicznej ewidencji zgłoszeń celnych Celina przy pomocy narzędzia przeszukującego - program Alina - organ pierwszej instancji ustalił, że w okresie poprzedzającym zgłoszenie celne, na terytorium RP złożono 88 zgłoszeń celnych przędzy bawełnianej różnego rodzaju, np. czesana, surowa, o numerach metrycznych 18,20,24,30,34,40,50 o różnej masie netto. Cena kształtowała się w przedziale 1,93 - 5,11 USD, wyłączając zgłoszenia celne złożone w Oddziale Celnym (412020). Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z materiałem porównawczym zgromadzonym w niniejszej sprawie, uwzględniając dyspozycję art. 151 ust. 3 RWKC, najniższa cena jednostkowa za 1 kg podobnej przędzy bawełnianej wynosi 2,43 USD/kg ([...] z dnia [...].10.2006r.) i taką też cenę przyjęto do ustalenia wartości celnej towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu [...].10.2006r. Tak ustaloną wartość przeliczono przez, obowiązujący kurs walut w dacie zdarzenia oraz ilość netto importowanego towaru. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że w celu upewnienia się o prawidłowości przyjęcia przez organ pierwszej instancji zgłoszenia celnego [...] z dnia [...].10.2006 jako materiału porównawczego, przeprowadził postępowanie w kwestii dotyczącej przeprowadzenia ewentualnych czynności weryfikacyjnych czy sprawdzających wobec przedmiotowego zgłoszenia, które powodowałyby wykluczenie go z materiału dowodowego. Konsekwencją tego była odpowiedź kierownika Referatu Elementów Kalkulacyjnych i Przeznaczeń Celnych Urzędu Celnego, zawierająca informację, iż w stosunku do zgłoszenia celnego nr [...] nie prowadzono żadnych czynności weryfikacyjnych w zakresie wartości transakcyjnej towaru. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji słusznie zatem uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za spełniające warunki do przyjęcia go za materiał porównawczy. Dyrektor Izby Celnej zaznaczył, iż organ pierwszej instancji nie kwestionował faktu, że kwota 9865,80USD wynikająca z faktury nr [...] została przez eksportera zapłacona. Jednak dodatkowa faktura uzyskana w wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia na kwotę 48.342,42 USD (dotyczy importu 19731,60 kg przędzy bawełnianej) daje podstawy do przypuszczenia, że kwota wskazana przez Stronę obejmuje jedynie części płatności. Tym bardziej, że w toku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka wnioskowanego przez pełnomocnika strony wynika, że okoliczności negocjacji związanych z zakupem przędzy nie były rejestrowane, a oferty były przekazywane faksem, którymi nie dysponuje. Organ odwoławczy zauważył, że wyjaśniając rolę firmy A w dokonywanych transakcjach świadek A.P. stwierdził, że firma A była jednym z dostawców i nie zna charakteru tej firmy. Nadto mimo złożonego zobowiązania do nadesłania dokumentów wyjaśniających kwestie rozliczeń finansowych świadek dokumentów tych nie przedłożył. Natomiast ze złożonego przez niego wyjaśnienia wynikało, że całość dokumentów została już zlikwidowana, a księgowa nie pamięta na jakie konto i w jakim banku dokonywano płatności oraz nie pamięta, czy płatności były jednorazowe, czy też były ratalne. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w świetle przeprowadzonych czynności wątpliwości organu nie zostały usunięte, do ustalenia wartości towaru koniecznym stało się zatem odrzucenie metody wartości transakcyjnej i ustalenie jej metodami zastępczymi, o których mowa w art. 30 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W ocenie organu odwoławczego fakt otrzymania faktury o tym samym numerze i dacie wystawienia co faktura przedłożona do zgłoszenia celnego ale opiewającej na znacznie wyższą wartość, jest wystarczającą przesłanką do odstąpienia od ustalania wartości celnej importowanego towaru na podstawie wartości transakcyjnej i ustalenie jej w oparciu o jedną z metod określonych w art. 30 ust. 2 WKC. Organ drugiej instancji podkreślił, że jeżeli pochodzenie towaru musi być udowodnione w przywozie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to powinno spełniać określone warunki: - musi być wystawiane przez wiarygodny organ lub agencję, odpowiednio upoważnione w tym celu przez państwo wystawienia świadectwa, który jednoznacznie poświadcza, że towar, którego dotyczy, pochodzi z określonego państwa oraz zawierać wszystkie dane, niezbędne do ustalenia tożsamości towaru, którego dotyczy. Zauważył, że pełnomocnik skarżącej spółki podważając znaczenie zagranicznego organu, tym samym podważa wynik dokonanej weryfikacji świadectwa pochodzenia, który notabene jest wystawiany na pisemny wniosek osoby zainteresowanej i został zweryfikowany na korzyść Spółki. W ocenie organu odwoławczego świadectwo pochodzenia jest dokumentem urzędowym, wystawionym przez upoważniony organ na wniosek eksportera (I, Indie) na konkretny towar, określony fakturą nr [...] z dnia [...] października 2006r. wpisaną w polu 10 tego świadectwa, w celu możliwości wprowadzenia przedmiotowego towaru na obszar Wspólnoty, z czego importer w pełni skorzystał w chwili dokonania zgłoszenia towaru nie kwestionując firmy i kraju pochodzenia towaru. Wobec czego organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że przedłożona do zgłoszenia celnego faktura nr [...] z dnia [...] listopada 2006r. wystawiona przez firmę A, Hongkong nie może być przyjęta do ustalenia wartości celnej towaru . Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że zgodnie z art. 218 w związku z art. 181 Przepisów Wykonawczych do Wspólnotowego Kodeksu Celnego do zgłoszeń celnych dopuszczenia do swobodnego obrotu dołącza się kopię faktury, na podstawie której zgłaszana jest wartość celna towarów. W świetle powyższego dla potrzeb ustalenia wartości celnej nie jest wymagany oryginał faktury. Organ odwoławczy stwierdził, że otrzymana od indyjskich władz kserokopia faktury nr [...] z dnia [...] października 2006r. przy świadectwie pochodzenia nie niweczy jej wartości dowodowej. Nadesłał ją bowiem indyjski organ dokonujący weryfikacji świadectwa pochodzenia, jako fakturę powiązaną z weryfikowanym świadectwem pochodzenia. Zarówno numer faktury, jak i data jej wystawienia zgadzają się z numerem i datą faktury, która została wymieniona w przełożonym przez Stronę wraz ze zgłoszeniem celnym świadectwem pochodzenia. Nadto organ drugiej instancji zauważył, że organ administracji Indii potwierdził autentyczność świadectwa pochodzenia. Skoro więc z tym autentycznym świadectwem jest powiązana faktura organ nie miał podstaw do kwestionowania jej wiarygodności. W ocenie Dyrektora Izby Celnej nie ma również znaczenia w jaki sposób organ administracji Indii pozyskał tę fakturę, choć najprawdopodobniej została ona mu przedłożona na wniosek eksportera przez firmę I -Indie jako dokument niezbędny do uzyskania świadectwa pochodzenia. Organ odwoławczy podkreślił, że uzyskana kserokopia faktury nie stanowiła podstawy dla ustalenia wartości celnej, a jedynie stanowiła podstawę do powstania wątpliwości co do wskazanej wartości celnej towaru i jej zakwestionowania. Zaznaczył również, że w przedmiotowej sprawie pismu organu indyjskiego, jak i nadesłanym dokumentom nie przypisano waloru dokumentu urzędowego przyznawanego polskim dokumentom z mocy art. 194 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że pismo podmiotu działającego na terenie państwa obcego, wraz z nadesłanymi dokumentami stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie na ogólnych zasadach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie dowodowe wnioskowane przez pełnomocnika strony skarżącej dotyczące przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadka nie doprowadziło do wyjaśnienia okoliczności związanych z przebiegiem transakcji. Zatem z uwagi na to, iż w toku postępowania powstały rozbieżności dotyczące faktury załączonej do odprawy celnej a faktury nadesłanej wraz z weryfikowanym dowodem pochodzenia w zakresie przedstawiciela fiskalnego tj. firmy F GmbH, Dyrektor Izby Celnej zwrócił się do niemieckich władz celnych za pośrednictwem Wydziału Współpracy Międzynarodowej w Izbie Celnej o przesłuchanie w charakterze świadka właściciela firmy A.D. na okoliczność pośrednictwa w transakcjach pomiędzy indyjską firmą I a polskim podmiotem tj. firmą T. Z nadesłanego protokołu przesłuchania wynika, że ww. firma występowała jako główny zobowiązany. Z uwagi na to, że wątpliwości organu co do ceny transakcyjnej nie zostały usunięte organ celny dokonał jej ustalenia metodami zastępczymi. Powyższą decyzję, w ustawowym terminie, Przedsiębiorstwo T Sp. z o.o., zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając jej: - obrazę art. 153 p.p.s.a. polegającą na niepodporządkowaniu się w pełnym zakresie ocenie prawnej i zaleceniom wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wyrażonego zarówno w sprawie o sygn. akt I SA/Go 405/10 i w sprawie o sygn. akt I SA/Go 678/12 podczas gdy z treści art. 153 p.p.s.a. wynika, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz w szczególności co ma znaczenie dla przedmiotowej sprawy organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia; - obrazę art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z 194 § 1 Ordynacji podatkowej polegającą na dokonaniu przez organ podatkowy dowolnej a nie swobodnej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkujące wydaniem decyzji ustalającej, podczas gdy zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy jak i jego ocena nie pozwala na stwierdzenie, że okoliczności stanowiące przesłanki do wszczęcia postępowania celnego i wydania decyzji zostały udowodnione, w szczególności pismo nadesłane przez Agencję Kontroli Eksportu z Indii i dołączona do niego kopia faktury nie ma waloru dokumentu urzędowego i nie można przypisać jej waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, co organ podatkowy uczynił; - obrazę art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak oceny i czynności sprawdzających w związku z pozyskaniem przez organ celny dowodu w postaci kopii faktury nadesłanej przez organ administracji celnej Indii weryfikujący świadectwo pochodzenia, nie ustalenia przez organ czy strona dokonała zapłaty za towar w wysokości wynikającej z faktury dołączonej do zgłoszenia celnego; - obrazę art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego niezastosowanie, i dokonanie obliczenia wartości celnej na podstawie art. 30 WKC, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność korzystania z art. 30 WKC, gdyż już w zgłoszeniu celnym i fakturze importowej została określona wartość transakcyjna przywożonych towarów tj, cena faktycznie zapłacona i należna za towar; - obrazę art. 151 ust. 3 Rozporządzenia komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w zw. z art. 30 WKC poprzez przeprowadzenie w sposób wadliwy porównania wartości transakcyjnych towarów podobnych i wyłączenie z dalszej analizy zgłoszeń celnych, które zdaniem organu deklarowały zbyt niską wartość celną, a pozostawienie w zestawieniu tylko zgłoszeń celnych, które deklarowały najwyższą wartość transakcyjną, podczas gdy z art. 151 ust. 3 RWKC wynika, że jeżeli stwierdzono istnienie dwóch lub większej liczby wartości transakcyjnych towarów podobnych to dla ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjmuje się najniższą wartość transakcyjną; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że kwota zadeklarowana w zgłoszeniu celnym stanowi jedynie część należnej płatności, podczas gdy w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym brak podstaw do przyjęcia przez organ takiego stanowiska, ponadto organ nie stwierdził w jakiej formie i w jakiej kwocie nastąpiła zapłata za fakturę, czy była to jednorazowa transakcja bankowa, a co stanowi kluczowe kwestie w przedmiotowej sprawie; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że pismo służby celnej Indii i dołączona do niego faktura zawierają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy informacje, podczas gdy pismo to nie zawiera żadnych informacji istotnych ponieważ ani pismo ani faktura do niego dołączona nie była przedmiotem czynności sprawdzających; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu w swych rozważaniach przez organ celny kopii wyciągów konta bankowego strony skarżącej a na którym figurują dane faktury załączonej do zgłoszenia celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] określającą skarżącej spółce wartość celną towaru, kwotę długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług. Wskazać należy, że tutejszy Sąd już dwukrotnie orzekał w niniejszej sprawie, tj. wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 405/10 i z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt I SA/Go 678/12. Zatem w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie art. 153 P.p.s.a, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przyjmuje się, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli zmiana ta spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny lub też jeżeli po wydaniu orzeczenia sądowego zajdzie zmiana istotnych okoliczności faktycznych w sprawie czy też orzeczenie zawierające ocenę prawną zostanie wzruszone w przewidzianym do tego trybie. W niniejszej sprawie żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca zatem Sąd orzekając w niniejszej sprawie obowiązany jest uwzględnić ocenę prawną i wskazania wyrażone w wyrokach z dni 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 405/10 i z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt I SA/Go 678/12. W obu powyższych wyrokach Sąd nakazał organowi uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie oraz wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o ocenę całego zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. W wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r. Sąd wskazał, że organ nieprawidłowo założył, że pismo przesłane przez Agencję Kontroli Eksportu z Indii (a pośrednio także dołączona do niego faktura) ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 §1 Ordynacji podatkowej. Tymczasem uzyskana przez polskie organy celne odpowiedź z Indii nie ma charakteru dokumentu urzędowego i nie można jej przypisywać szczególnej mocy dowodowej. Sąd stwierdził, że pismo podmiotu działającego na terenie państwa obcego zawierające informację co do nieautentyczności świadectwa pochodzenia stanowić zatem będzie dowód w sprawie, podlegający ocenie na ogólnych zasadach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Sąd stwierdził również, że otrzymaną z Indii odpowiedź należało ocenić w całokształcie zgromadzonego materiału, zgodnie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd nakazał także wyjaśnienie kwestii związanych przedłożoną do zgłoszenia celnego fakturą. Zakwestionował jednocześnie odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka A.P.. Z kolei w wyroku z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt I SA/Go 678/12 Sąd stwierdził, że o ile generalnie pogląd organów celnych w zakresie zastosowania w sprawie art. 30 ust. 2 WKC należy uznać za zasadny, o tyle w odniesieniu do stanu prawnego i faktycznego niniejszej sprawy należy go zakwestionować w tej części, która spowodowała, że w przyjęcie przez organy stosowania art. 30 ust. 2 WKC uprawnia je do pominięcia oceny prawnej i wskazań Sądu wyrażonych w wyroku z 24 czerwca 2010 r. W ocenie Sądu organy celne pominęły m.in. wskazania dotyczące wyjaśnienia okoliczności zapłaty za fakturę z dnia [...] listopada 2006 r. (forma zapłaty, kwota), stwierdzenia jej kompletności, wiarygodności, tożsamości osoby podpisującej, dokonania oceny przedłożonej przez skarżącą kopii wyciągu z dnia [...] lipca 2007 r., które to okoliczności winny być wyjaśnione w przypadku pominięcia jako wartości transakcyjnej towaru kwoty wskazanej w tej fakturze. Sąd stwierdził również, że organ celny odmawiając przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka na wskazaną we wniosku okoliczność naruszył art. 153 P.p.s.a Organ ponownie rozpoznając sprawę zastosował się do uwag Sądu w wyżej wskazanych wyrokach. Zgromadził dodatkowe materiały dowodowe w sprawie (m.in. przesłuchał w charakterze świadka A.P.) i dokonał oceny całego materiału dowodowego w sprawie. Skarżąca zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu że kwota zadeklarowana w zgłoszeniu celnym stanowi jedynie część należnej płatności, podczas gdy w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym brak podstaw do przyjęcia przez organ takiego stanowiska, ponadto organ nie stwierdził w jakiej formie i w jakiej kwocie nastąpiła zapłata za fakturę, czy była to jednorazowa transakcja bankowa, a co stanowi kluczowe kwestie w przedmiotowej sprawie oraz na pominięciu w swych rozważaniach przez organ celny kopii wyciągów konta bankowego strony skarżącej a na którym figurują dane faktury załączonej do zgłoszenia celnego. W ocenie Sądu zarzut ten nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Jak wynika bowiem z zaskarżonej decyzji organ nie kwestionował faktu, że kwota wynikająca z faktury nr [...] została zapłacona. Wskazał jedynie, że faktura uzyskana w wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia daje podstawy do przypuszczenia, że kwota wskazana przez stronę obejmuje jedynie część płatności. Organ próbując zweryfikować powyższą okoliczność dokonał przesłuchania w charakterze świadka A.P.. Z zeznań tego świadka wynika, że okoliczności negocjacji związanych z zakupem przędzy nie były rejestrowane, a oferty były przekazywane za pośrednictwem faksu, którymi jednak nie dysponuje. Wyjaśniając rolę firmy A w dokonywanych transakcjach A.P. wskazał, że była jednym z dostawców jednakże nie zna charakteru tej firmy, towar był bezpośrednio u niej zakupiony i dlatego firma ta była w jego ocenie właścicielem towaru. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. A.P. złożył wyjaśnienia, w których poinformował, iż całość dokumentacji za 2006 r. została już zlikwidowana, upłynął bowiem termin jej archiwizowania. Poinformował również, że z wyjaśnień księgowej wynika, że wszystkie zobowiązania wobec kontrahentów zagranicznych były płacone w uzgodnionych terminach. Księgowa nie pamięta na jakie konto i w jakim banku dokonywała dla A zapłaty oraz nie pamięta czy były to operacje jednorazowe, czy też płatności dokonywane były ratalnie. Wobec powyższego organ zasadnie przyjął, że zeznania świadka nie potwierdziły okoliczności podnoszonych przez stronę skarżącą, a zlikwidowanie przez spółkę dokumentacji księgowej za 2006 r. uniemożliwiło weryfikację twierdzeń strony. Dodatkowo w tym miejscu należy podkreślić, że z treści wyroku I SA/Go 679/12 wyraźnie wynika, że takie okoliczności, jak stwierdzenie kompletności, wiarygodności, faktury, tożsamości osoby podpisującej winny były być wyjaśnione w przypadku przyjęcia jako wartości transakcyjnej towaru kwoty wskazanej w fakturze z dnia [...] września 2006r. Tymczasem, z takim przebiegiem postępowania nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącej, uzyskana od organu indyjskiego kopia faktury z dnia [...] października 2006r. nr [...] nie stanowiła podstawy dla ustalenia wartości celnej, a jedynie była podstawą uzasadnionych wątpliwości organu co do wskazanej wartości celnej towaru (o których mowa w treści art.181a w/w rozporządzenia). Zasadnie zatem, w ocenie Sądu, organ dokonał samodzielnie ustalenia wartości celnej towaru. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 29 rozporządzenia Rady EWG Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WEL Nr 302 z 19 października 1992 r. ze zm. – powoływanego dalej jako "WKC") wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33. Zgodnie zaś z regulacją art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm. – powoływanego dalej jako "RWKC") jeżeli, zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2, organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Kodeksu, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Po myśli art. 30 ust. 1 i 2 WKC jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, z wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego; to jest tylko wtedy, gdy taka wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery, to znaczy, że mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem. Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest: a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; c) wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; d) wartość kalkulowana. Stosownie do regulacji art. 151 ust. 1 RWKC w celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. b) Kodeksu (wartość transakcyjna towarów podobnych) wartość celna ustalana jest w odniesieniu do wartości transakcyjnej towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w takich samych ilościach, co towary, dla których określana jest wartość celna. W przypadku gdy nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, przyjmuje się wartość transakcyjną towarów podobnych, sprzedawanych na innym poziomie handlu i/lub w innych ilościach, skorygowaną o różnice wynikające z poziomu handlu i/lub ilością, pod warunkiem że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedłożonych dowodów, jednoznacznie potwierdzających zasadność i prawidłowość korekty, niezależnie od tego, czy taka korekta prowadzi do zwiększenia, czy też zmniejszenia wartości. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu jeżeli, stosując przepisy niniejszego artykułu, stwierdzono istnienie dwóch lub większej liczby wartości transakcyjnych towarów podobnych, to dla ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjmuje się najniższą wartość transakcyjną. W celu stosowania niniejszego artykułu wartość transakcyjna towarów wytworzonych przez inną osobę jest brana pod uwagę tylko wtedy, jeżeli na podstawie ust. 1 nie można stwierdzić wartości transakcyjnej dla towarów podobnych wytworzonych przez tę samą osobę, która wyprodukowała towary, których wartość celna ma zostać określona (art. 151 ust. 4 RWKC). Do celów niniejszego artykułu wartość transakcyjna przywożonych towarów podobnych oznacza wartość celną uprzednio określoną, zgodnie z art. 29 Kodeksu, skorygowaną zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu. (art. 151 ust. 5 RWKC). W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisów i zasadnie zastosował je wydając decyzję w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki uzyskana od organu indyjskiego Kopia faktury z dnia [...] października 2006 r. nr [...] nie stanowiła podstawy dla ustalenia wartości celnej a jedynie wzbudziła uzasadnione wątpliwości organu co do wskazanej wartości celnej towaru. Zainicjowała zatem proces sprawdzenia jej autentyczności nie była zaś podstawą ustalenia wartości celnej towaru. Organ nie przyjął, jak twierdzi skarżąca, że pismo nadesłane przez Agencję Kontroli Eksportu z Indii i załączona do niego faktura jest dokumentem urzędowym. Organ przyjął jedynie, że pismo to stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie na zasadach ogólnych określonych w Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z regulacją art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Stanowisko organu w tym zakresie jest zgodne ze stanowiskiem tutejszego Sądu wyrażonym w wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 405/10, zgodnie z którym pismo podmiotu działającego na terenie państwa obcego zawierające informację co do nieautentyczności świadectwa pochodzenia stanowić będzie dowód w sprawie, podlegający ocenie na ogólnych zasadach określonych w przepisach. Ordynacji podatkowej, stosowanych za pośrednictwem art. 73 ust. 1 Prawa celnego. W ocenie Sądu posłużenie się przez organ kserokopią faktury z dnia [...] października 2006 r. nie niweczy jej wartości dowodowej. Jak słusznie bowiem zauważył Dyrektor Izby Celnej została ona nadesłana przez indyjski organ dokonujący weryfikacji świadectwa pochodzenia, jako fakturę powiązaną z weryfikowanym świadectwem, który potwierdził autentyczność świadectwa pochodzenia. Jak zostało to już powyżej zaznaczone, w takim przypadku ma zastosowanie art.180 §1 Ordynacji podatkowej. Słusznie zauważył Dyrektor IC, że została ona nadesłana przez indyjski organ dokonujący weryfikacji świadectwa pochodzenia, jako powiązana z weryfikowanym świadectwem, który potwierdził autentyczność świadectwa pochodzenia. Nadto, koniecznym jest podkreślenie, że strona nie zakwestionowała istnienia samej faktury, a jedynie miała zastrzeżenia do formy tego dowodu. Z uwagi na to, że organ na podstawie dostępnych danych nie mógł stwierdzić wartości transakcyjnych towarów identycznych czy też podobnych wytworzonych przez tę samą osobę dokonał ustalenia tej wartości w oparciu o wartości transakcyjne towarów wytworzonych przez inną osobę. Organ poszukując materiałów porównawczych dokonał przeglądu ogólnopolskiej bazy ALINA zawierającej informacje o wszystkich odprawach celnych dokonywanych na obszarze celnym Rzeczypospolitej Polskiej. Z uwagi na to, że dokonując przeglądu zgłoszeń celnych nie stwierdził danych pozwalających na zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów identycznych organ wykorzystał uzyskane informacje do zastosowania metody towarów podobnych. Poszukując materiałów porównawczych wybrał zgłoszenia z podobnym towarem o identycznym przeznaczeniu i cechach ogólnych, rodzaju towaru, zbliżonej ilości, jakości i renomie, bardzo zbliżonym przedziale czasowym, tym samym kierunku handlu oraz warunkach dostawy. Organ ustalił, że w okresie poprzedzającym zgłoszenie celne, na terytorium RP złożono 88 zgłoszeń celnych przędzy bawełnianej różnego rodzaju. W zgłoszeniach tych cena kształtowała się w przedziale 1,93 - 5,11 USD, wyłączając zgłoszenia celne złożone w oddziale Celnym. Z uwagi na to, że w zgromadzonym materiale porównawczym, uwzględniając dyspozycję art. 151 ust. 3 RWKC, najniższa cena jednostkowa za 1 kg podobnej przędzy bawełnianej wynosiła 2,43 USD taką cenę organ przyjął do ustalenia wartości celnej towaru objętego zgłoszeniem [...]. Tak ustaloną wartość organ przeliczył przez obowiązujący kurs walut w dacie zdarzenia oraz ilość netto importowanego towaru. Podkreślić należy, że organ przed przyjęciem jako materiał porównawczy zgłoszenia celnego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] dokonał sprawdzenia jego prawidłowości dopiero po tym wykorzystał je jako materiał porównawczy. Skarżąca Spółka zarzuciła organowi obrazę art. 151 ust. 3 RWKC poprzez przeprowadzenie w sposób wadliwy porównania wartości transakcyjnych towarów podobnych i wyłączenie z dalszej analizy zgłoszeń celnych, które zdaniem organu deklarowały zbyt niską wartość celną, a pozostawienie w zestawieniu tylko zgłoszeń celnych, które deklarowały najwyższą wartość transakcyjną, podczas gdy z art. 151 ust. 3 RWKC wynika, że jeżeli stwierdzono istnienie dwóch lub większej liczby wartości transakcyjnych towarów podobnych to dla ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjmuje się najniższą wartość transakcyjną. W ocenie Sądu powyższy zarzut nie znajduje uzasadnienia organ wyjaśnił bowiem, że nie wszystkie wytypowane zgłoszenia celne mogły być wykorzystane w prowadzonym postępowaniu. Organ ustalił, że w stosunku do zgłoszeń celnych gdzie cena jednostkowa zawierała się w przedziale 0,11- 0,70 USD/kg odpraw celnych dokonano w OC. W drugim półroczu 2006r. w tej jednostce celnej importerami przędzy bawełnianej pochodzącej z Indii były tylko trzy podmioty, wśród nich spółka T. Deklarowane wartości były tak niskie, że wobec wszystkich zgłoszeń celnych dotyczących bawełny podjęte zostały czynności weryfikacyjne polegające na sprawdzeniu autentyczności wartości celnej. W takiej sytuacji organ nie mając pewności co do prawidłowości tych zgłoszeń celnych nie mógł przyjąć ich jako materiału porównawczego w sprawie. W ocenie Sądu, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów (naruszenia art.153 p.p.s.a. art.122, art.180 §1, art.187 §1, art.191, art.194 §1 Ordynacji podatkowej, art.29 WKC, art.151 ust.3 Rozporządzenia komisji (EWG) NR 2454/93 dnia 2 lipca 1993r.) oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ona zgodna z prawem. Nie narusza ona bowiem przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w uzasadnieniu decyzji wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art.151 P.p.s.a., skargę oddalił