VII SA/Wa 780/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2012 r. sprawy ze skargi D.K. i W.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego skargę oddala Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (zwany dalej PINB) zatwierdził projekt budowlany zamienny, uwzględniający zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalno-usługowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w M. należącego do D. i W.K. oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku. Organ I instancji wskazał, że w czasie oględzin stwierdzono, iż inwestor realizując rozbudowę w/w obiektu budowlanego, dopuścił się istotnych odstępstw od projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę wydaną przez Starostę [...] w dniu [...] nr [...]. PINB postanowieniem z dnia [...] znak: [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych wykonywanych przy rozbudowie przedmiotowego budynku mieszkalno – usługowego. Następnie decyzją z dnia [...] organ nakazał D. i W.K. sporządzenie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z oceną stanu technicznego robót dotychczas wykonanych i opisem technicznym robót budowlanych pozostałych do zakończenia budowy. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Starosta [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] udzielającą pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku. W dniu 15.10.2007r. inwestorzy wypełnili obowiązek nałożony na nich postanowieniem organu I instancji z dnia [...]. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] nr [...] udzielił pozwolenia na wykonanie rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalno - usługowego, wg projektu budowlanego zamiennego. Organ zaznaczył, że w toku postępowania, prowadzonego w przedmiotowej sprawie R.M. podniósł, iż inwestor W. K. "przekroczył granicę działki i wszedł z budowlą na teren naszej posesji przy ul. [...] tj. wpuścił belki swojego stropu w naszą ścianę". Organ wskazał, że ustalił, iż rozbudowę spornego obiektu budowlanego, zaprojektowano na bazie istniejącej ściany budynku znajdującego się na działce nr [...] usytuowanego przy ul. [...] w M. PINB decyzją z dnia [...] znak: [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny spornej inwestycji i nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na jej użytkowanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej [...]) decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił w/w decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ stopnia podstawowego w dniu [...] wydał decyzję, którą zatwierdził projekt budowlany zamienny przedmiotowego budynku i nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie. Powyższa decyzja organu powiatowego została utrzymana w mocy decyzją [...] nr [...] z dnia [...], która w wyniku skargi do WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 16.03.2010 r. sygn. akt (VII SA/Wa 2197/09) została uchylona wraz z poprzedzającą ją decyzją PINB z dnia [...]. Następnie po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w szczególności po przeprowadzeniu dowodu z ekspertyzy stanu technicznego spornego budynku mieszkalno – usługowego PINB decyzją z dnia [...] nr [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny, uwzględniający zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy rozbudowie przedmiotowego budynku i nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie. Odwołanie od w/w decyzji organu I instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia wniósł R.M. Po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania [...] decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił w całości w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ I instancji wykonując zalecenia organu odwoławczego pismem z dnia [...] zwrócił się do rzeczoznawcy budowlanego o złożenie wyjaśnień w sprawie. Pismem z dnia 24.08.2011 r. rzeczoznawca budowlany – E.G. udzielił odpowiedzi na w/w pismo PINB. PINB decyzją z dnia [...] nr [...] zatwierdził ponownie projekt budowlany zamienny, uwzględniający zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy rozbudowie w/w budynku i nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie. [...] decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowa sprawa była już poddana ocenie zarówno organu, jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem organu odwoławczego PINB nie zastosował się do wytycznych wskazach w wyroku WSA w Warszawie z dnia 16.03.2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2197/09 jak również w zawartych w decyzji [...] nr [...] z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w w/w wyroku wskazał, iż należy wyjaśnić kwestię oparcia stropu przedmiotowej inwestycji o ścianę konstrukcyjną budynku D. i W. K. Organ powiatowy był zatem zobowiązany ustalić, czy ściana szczytowa budynku należącego do inwestorów została usytuowana z przekroczeniem granicy, oraz czy usytuowanie stropów i ich zmiana z drewnianych na żelbetowe była właściwa. Wskazano, iż projektant W.C. winien wyjaśnić wątpliwości co do rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym zamiennym w porównaniu do projektu budowlanego pierwotnego. Powyższe wytyczne zostały także zawarte w uzasadnieniu decyzji [...] nr [...] uchylającej w całości decyzję PINB nr [...], ze względu na niespełnienie przez organ I instancji wszystkich wskazań sądu. W w/w decyzji [...] wskazał m.in., że fakt, iż projekt budowlany pierwotny, jak i przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny spornej inwestycji nie przewidywały wykonania dodatkowej ściany od strony budynku należącego do R.M., nie oznacza, że inwestor nie może takiej ściany wykonać w oparciu o projekt budowlany zamienny, który w swoich rozwiązaniach będzie przewidywał budowę takiej ściany. W uzasadnieniu skarżonej decyzji PINB nr [...] podano, iż K. uzyskali w dniu [...] decyzję Starosty [...] o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego na w/w nieruchomości. Projekt budowlany przewidywał rozbudowę budynku od strony zaplecza działki oraz remont budynku. W ramach remontu miała być wykonana m.in. wymiana stropów z drewnianych na żelbetonowe, stropy miały być oparte o istniejącą ścianę pomiędzy inwestorami a skarżącym. Projekt budowlany nie przewidywał budowy nowej ściany dla oparcia stropów. W czasie realizacji robót objętych ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę granica między działkami wg. ewidencji gruntów przebiegała przez środek ściany pomiędzy działkami. W związku z powyższym, zdaniem organu powiatowego wykonanie stropu żelbetonowego w miejsce drewnianego nie było i nadal nie jest odstępstwem od decyzji o pozwoleniu na budowę, odstępstwa zaś dotyczą elewacji, geometrii dachu, otworów okiennych i drzwiowych. PINB stwierdził także, że ściana obciążona stropami spełnia wymogi przepisów techniczno-budowlanych, a wiec jest bezpieczna w użytkowaniu. Ponadto organ powiatowy w w/w rozstrzygnięciu wskazał (powołując się na pismo rzeczoznawcy budowlanego – E.G. z dnia [...]), iż budowa niezależnej ściany od strony inwestora jest technicznie niemożliwa, ponieważ musiałaby być odsunięta od osi spornej ściany o min. 103 cm, co stoi w sprzeczności z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12.04.2002r. Budowa ściany, zdaniem rzeczoznawcy wymaga posadowienia jej na niezależnym fundamencie o szerokości min. 50 cm, ze względu na graniczny odpór gruntu pod ścianą sporną, wykop pod nowy fundament w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego może spowodować wypchnięcie gruntu spod niego i naruszyć jego bezpieczeństwo konstrukcyjne. W ocenie [...] powyższe uzasadnienie decyzji PINB, stoi w sprzeczności z zaleceniami WSA w Warszawie, zawartymi w wyroku Sądu z dnia 16.03.2010 r. (sygn. akt: VII SA/Wa 2197/09). Wskazał że w w/w wyroku podano, iż w postępowaniu naprawczym rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym, wkraczające w sferę własności sąsiedzkiej, mają znaczenie, albowiem realizacja robót budowlanych polegająca na dostosowaniu obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, oprócz spełnienia wymagań technicznych, powinna uwzględniać granice nieruchomości zajętej pod budowę. Wedle postanowienia Sądu Okręgowego w [...] Wydział I Cywilny z dnia [...].04.2007r. sygn. [...] budynek zlokalizowany na działce nr ew. [...] (a więc na działce R.M.) powstał wcześniej niż budynek usytuowany na działce nr ew. [...] (Państwa K.) i że dzieląca oba budynki ściana należy konstrukcją do budynku posadowionego na działce nr ew. [...]. Ponadto Sąd Okręgowy w O. wskazał, iż ściana szczytowa stanowi technicznie integralną część budynku R.M., w związku z czym nie można przyjmować, że granica pomiędzy nieruchomościami biegnie jej środkiem, dlatego Sąd ustalił granicę pomiędzy w/w działkami w ten sposób, iż cała przedmiotowa ściana należy do właściciela działki nr ew. [...]. Wskazany w w/w postanowieniem sądu przebieg granicy rozdzielającej działkę nr ew. [...] od działki nr ew. [...] potwierdza także mapa sytuacyjna granicy spornych działek. Organ odwoławczy wskazał, że organ powiatowy nie wziął powyższych wytycznych pod uwagę, wskazując jedynie, że w projekcie pierwotnym ściana pomiędzy budynkami była w jednej linii ze ścianą projektowanej rozbudowy, zaś w projekcie zamiennym ściany te przesunięte są w stosunku do siebie. Zdaniem PINB ściana projektowanej rozbudowy została wykonana z uskokiem spowodowanym ociepleniem przez W. K. ściany od wewnątrz budynku, uskok nie powstałby gdyby R.M. zgodził się ocieplić ścianę rozbudowy od zewnątrz budynku. W ocenie tutejszego organu niniejsza argumentacja pozostaje bez wpływu na przedmiot postępowania. Oparcie stropu o ścianę konstrukcyjną nieruchomości, której właścicielem jest skarżący narusza granice jego działki, a tym samym ogranicza prawo do korzystania przez skarżącego z wykonywania prawa własności, tj. np. chęci dokonania rozbiórki obiektu, którego to prawo dotyczy. Inwestor powinien oprzeć sporny strop o ściany znajdujące się w granicach jego nieruchomości, nie zaś nieruchomości R. M. W związku z czym organ powiatowy miał mieć na uwadze czy rozwiązania projektowe nie wykraczają poza granice własności inwestora. Ponadto jak już wskazano w decyzji [...] nr [...] organ I instancji winien zaakceptować tylko taki projekt budowlany zamienny spornej inwestycji, który będzie przewidywał oparcie stropu spornej inwestycji o ściany posadowione przez inwestora w granicach własnej nieruchomości. Odnosząc się natomiast do opinii rzeczoznawcy budowlanego dotyczącej budowy nowej ściany szczytowej między spornymi działkami, w której stwierdzono m.in.: "Budowa niezależnej ściany szczytowej od strony W.K. jest technicznie niemożliwa, ponieważ musiałaby być odsunięta od osi spornej ściany o min. 103 cm, co byłoby sprzeczne z § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12.04.2002r., gdzie minimalna odległość winna wynosić 150 cm, [...] zauważa, że w przedmiotowej opinii ograniczono się jedynie do udowodnienia, iż nie jest możliwe wykonanie nowej ściany w istniejących warunkach. Nie przeanalizowano alternatywnych rozwiązań technicznych, np. możliwości wzmocnienia istniejącego fundamentu poprzez jego odcinkowe podbijanie. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczego uchylił zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w szczególności z uwagi na okoliczność nie zastosowania w dalszym ciągu przez organ powiatowy zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16.03.2010r. sygn. akt VII SA/Wa 2197/09, co stanowi rażące naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli D. i W.K. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji ewentualnie o uwzględnienie przez organ II instancji skargi w całości tj. uchylenie decyzji obu instancji na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 kpa. Skarżący podnieśli, że istnienie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stanowi bezwzględną przeszkodę w prowadzeniu postępowania naprawczego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, na co wskazuje się aktualnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie powinno już dzisiaj budzić żadnych wątpliwości, że skoro inwestor legitymuje się decyzją o pozwoleniu na użytkowanie wydaną na podstawie art. 55 pkt 2 i 3 i art. 59 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, jak w niniejszej sprawie, a zatem legalnie użytkuje obiekt po jego rozbudowie od chwili uzyskania tejże decyzji, nie jest możliwe jak twierdzi organ, a więc nie jest dopuszczalne, prowadzenie postępowania naprawczego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. W tej sytuacji skarżący wnosi o uchylenie decyzji obu instancji w celu umożliwienia wydania decyzji organowi I instancji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie. Skarżący wskazali, że kwestią podstawową w niniejszej sprawie jest spór pomiędzy właścicielami sąsiednich nieruchomości sprowadzający się do tego, że inwestorzy w ramach przedmiotowej inwestycji w miejscach dotychczasowego zakotwiczenia konstrukcji drewnianej w ścianie na granicy według ostatniego orzeczenia sądu cywilnego należącej do Pana M. wykorzystywanych jeszcze od okresu międzywojennego, zakotwiczyli nowoczesną, bezpieczną konstrukcję metalową (wymiana starych spróchniałych belek na stabilne belki nowe). Taka sprawa jest typową sprawą z dziedziny prawa cywilnego, którą już po wykonaniu i legalnym zakończeniu (pozwolenie na użytkowanie) mógłby ewentualnie zajmować się wyłącznie sąd powszechny na gruncie kodeksu cywilnego - prawa sąsiedzkiego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowił przepis art. 138 § 2 kpa. zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Kluczowe dla powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ, iż przedmiotowa sprawa była już poddana ocenie organu jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazać należy, iż stosownie zaś do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że PINB wydając decyzję nr [...] z dnia [...] nie zastosował się do wytycznych wskazanych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 16.03.2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2197/09 oraz zawartych w decyzji organu odwoławczego nr [...] z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku wskazał, iż należy wyjaśnić kwestię oparcia stropu przedmiotowej inwestycji o ścianę konstrukcyjną budynku Państwa D. i W.K. W szczególności należało ustalić, czy ściana szczytowa budynku należącego do inwestorów została usytuowana z przekroczeniem granicy, jak też czy usytuowanie stropów i ich zmiana z drewnianych na żelbetowe była właściwa. Wskazano ponadto, iż projektant Pan W.C. powinien wyjaśnić wątpliwości co do rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym zamiennym w porównaniu do projektu budowlanego pierwotnego. Powyższe wytyczne zostały także zawarte w uzasadnieniu decyzji [...] nr [...] z dnia [...] uchylającej w całości decyzję PINB nr [...] z dnia [...], ze względu na niespełnienie przez organ I instancji wytycznych i wskazań zawartych w wyroku Sądu. [...] w ww. decyzji wskazał m.in., na to, iż projekt budowlany pierwotny, jak i przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny spornej inwestycji nie przewidywały wykonania dodatkowej ściany od strony budynku należącego do Pana R.M., co nie oznacza jednak, że inwestor nie może takiej ściany wykonać w oparciu o projekt budowlany zamienny, który w swoich rozwiązaniach będzie przewidywał budowę takiej ściany. Bezsprzecznym w sprawie jest, iż Państwo K. uzyskali w dniu [...] decyzję Starosty [...] zezwalającą na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego na przedmiotowej nieruchomości. W czasie realizacji robót objętych ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę granica między działkami wg. ewidencji gruntów przebiegała przez środek ściany pomiędzy działkami. Projekt budowlany przewidywał rozbudowę budynku od strony zaplecza działki oraz remont budynku. W ramach remontu miała być wykonana m.in. wymiana stropów z drewnianych na żelbetonowe, a stropy miały być oparte o istniejącą ścianę pomiędzy inwestorami a skarżącym. Projekt budowlany nie przewidywał jednak budowy nowej ściany dla oparcia stropów. Zdaniem organu powiatowego wykonanie stropu żelbetonowego w miejsce drewnianego nie było i nadal nie jest odstępstwem od decyzji o pozwoleniu na budowę, odstępstwa zaś dotyczą elewacji, geometrii dachu, otworów okiennych i drzwiowych. PINB w M. stwierdził także, że ściana obciążona stropami spełnia wymogi przepisów techniczno-budowlanych, a więc jest bezpieczna w użytkowaniu. Organ powiatowy powołując się na pismo rzeczoznawcy budowlanego - Pana E.G. z dnia [...], wskazał, iż budowa niezależnej ściany od strony inwestora jest technicznie niemożliwa, ponieważ musiałaby być odsunięta od osi spornej ściany o min. 103 cm, co stoi w sprzeczności z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12.04.2002r. Budowa ściany, zdaniem rzeczoznawcy wymaga posadowienia jej na niezależnym fundamencie o szerokości min. 50 cm, ze względu na graniczny odpór gruntu pod ścianą sporną, wykop pod nowy fundament w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego może spowodować wypchnięcie gruntu spod niego i naruszyć jego bezpieczeństwo konstrukcyjne. W ocenie Sądu trafnie organ odwoławczy zauważył, że powyższe uzasadnienie decyzji PINB, stoi w sprzeczności z zaleceniami zawartymi w wyroku WSA Warszawie z dnia 16.03.2010 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2197/09. W wyroku Sądu podkreślono bowiem, że w postępowaniu naprawczym rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym, wkraczające w sferę własności sąsiedzkiej, mają znaczenie, albowiem realizacja robót budowlanych polegająca na dostosowaniu obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, oprócz spełnienia wymagań technicznych, powinna uwzględniać granice nieruchomości zajętej pod budowę. Zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego w O. Wydział I Cywilny z dnia [...] .04.2007r. sygn. [...] budynek zlokalizowany na działce nr ew. [...] (a więc na działce Pana R.M.) powstał wcześniej niż budynek usytuowany na działce nr ew. [...] (Państwa K.), natomiast dzieląca oba budynki ściana należy konstrukcją do budynku posadowionego na działce nr ew. [...]. Ponadto Sąd Okręgowy w O. wskazał, iż ściana szczytowa stanowi technicznie integralną część budynku Pana R.M., w związku z czym nie można przyjmować, że granica pomiędzy nieruchomościami biegnie jej środkiem, dlatego Sąd ustalił granicę pomiędzy w/w działkami w ten sposób, iż cała przedmiotowa ściana należy do właściciela działki nr ew. [...]. Wskazany w w/w postanowieniem sądu przebieg granicy rozdzielającej działkę nr ew. [...] od działki nr ew. [...] potwierdza także mapa sytuacyjna granicy spornych działek. Zasadnie zatem organ odwoławczy wskazał, iż organ powiatowy nie wziął pod uwagę powyższych wytycznych, wskazując jedynie, że w projekcie pierwotnym ściana pomiędzy budynkami była w jednej linii ze ścianą projektowanej rozbudowy, zaś w projekcie zamiennym ściany te przesunięte są w stosunku do siebie. Zdaniem organu powiatowego ściana projektowanej rozbudowy została wykonana z uskokiem spowodowanym ociepleniem przez Pana W.K. ściany od wewnątrz budynku, natomiast uskok nie powstałby gdyby Pan R.M. zgodził się ocieplić ścianę rozbudowy od zewnątrz budynku. W ocenie Sądu, oparcie stropu o ścianę konstrukcyjną nieruchomości, której właścicielem jest skarżący niewątpliwie narusza granice jego działki, a tym samym ogranicza prawo do korzystania przez skarżącego z wykonywania prawa własności, tj. np. chęci dokonania rozbiórki obiektu, którego to prawo dotyczy. Inwestor realizując rozbudowę obiektu powinien oprzeć sporny strop o ściany znajdujące się w granicach jego nieruchomości, nie zaś nieruchomości Pana R.M. Z tego względu, rozpoznając sprawę ponownie organ powiatowy miał mieć na uwadze czy zaproponowane rozwiązania projektowe nie wykraczają poza granice własności inwestora. Ponadto organ powinien zaakceptować tylko taki projekt budowlany zamienny spornej inwestycji, który będzie przewidywał oparcie stropu spornej inwestycji o ściany posadowione przez inwestora w granicach własnej nieruchomości, czego w niniejszej sprawie organ powiatowy nie uwzględnił. Natomiast w opinii rzeczoznawcy budowlanego na którą powołuje się organ powiatowy ograniczono się jedynie do udowodnienia, iż nie jest możliwe wykonanie nowej ściany w istniejących warunkach. Nie przeanalizowano natomiast alternatywnych rozwiązań technicznych, np. możliwości wzmocnienia istniejącego fundamentu poprzez jego odcinkowe podbijanie. Zdaniem Sądu, poczynione przez organ odwoławczy ustalenia, iż organ powiatowy wydając decyzję nr [...] z dnia [...] nie zastosował się do wszystkich wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 16.03.2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2197/09 oraz zawartych w decyzji organu odwoławczego nr [...] z dnia [...] są słuszne. Odnosząc się do kwestii uzyskania decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu Sąd orzekający w niniejszej sprawie pragnie wskazać, że nie podziela poglądu o niedopuszczalności prowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego. Sąd przychyla się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołanego w skardze. W świetle powyższego, zasadne ustalenia organu odwoławczego powodują zatem, że rozpoznana skarga nie podważyła ani legalności ani słuszności wydanego orzeczenia. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). ----------------------- 10