II SO/Wa 21/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. O. o wymierzenie grzywny [...] Związkowi [...] z siedzibą w [...] za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi z dnia 27 marca 2013 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 10 stycznia 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: 1. wymierzyć [...] Związkowi [...] z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 3000 zł (słownie trzy tysiące złotych), 2. zasądzić od [...] Związku [...] z siedzibą w [...] na rzecz K. O. kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 3 marca 2014 r. K. O. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie [...] Związkowi [...] z siedzibą w [...] grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: ppsa, za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 27 marca 2013 r. na bezczynność [...] Związku [...] z siedzibą w [...], w przedmiocie dostępu do informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie wniosku i uznanie skargi za bezprzedmiotową. Organ podniósł, że pracownik odpowiedzialny za udzielenie odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, nie dopełnił swoich obowiązków służbowych za co został ukarany karą dyscyplinarną. Ponadto, żądana wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. informacja, nie mieści się w katalogu informacji, do których udzielenia [...] Związek [...] jest zobowiązany, wobec czego korzystając z instytucji przewidzianej w art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) organ odmówił udzielenia żądanych informacji. [...] Związek [...] podniósł także, ze skargę na bezczynność z dnia 29 marca 2013 r. uznał za zażalenie na bezczynność organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które powinno być wniesione przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 54 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2). Ponieważ przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie była bezczynność organu polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej, zatem zastosowanie ma art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), który nakazuje przekazać akta i odpowiedź na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis ten jest przepisem szczególnym wobec art. 54 § 2 ppsa. Stosownie do treści art. 55 § 1 ppsa, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 powołanej ustawy ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 powołanej ustawy pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. Jak wynika z załączników przesłanych przy wniosku o wymierzenie grzywny K. O. skargę z dnia 27 marca 2013 r. wniosła do organu w dniu 29 marca 2013 r. (data podpisu pracownika [...] Związku [...] na zwrotnym potwierdzeniu odbioru skargi). Termin do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, upływał w dniu 15 kwietnia 2013 r. [...] Związek [...] z siedzibą w [...] do dnia wydania niniejszego postanowienia nie nadesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Wyjaśnić należy, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Na realizację tego obowiązku nie może wpływać przekonanie organu, że skarga jest bezzasadna. Jest to bowiem przedmiotem oceny sądu, do którego skarga jest kierowana. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał wniosek K. O. za uzasadniony i wymierzył [...] Związkowi [...] z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 3000 zł. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.