II SA/Wa 148/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego – oddala skargę – Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] września 2013 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z [...] października 2012 r. o uznaniu M. M. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów. W uzasadnieniu organ wskazał, iż M. M. wnioskiem z [...] kwietnia 2013 r. zwrócił się o wznowienie powyższego postępowania dyscyplinarnego. Z uwagi na fakt, iż wniosek ten nie zwierał wskazania podstaw formalnych, organ pismem z [...] czerwca 2013 r. poinformował stronę o podstawie prawnej wniosku o wznowienie postępowania, oraz zwrócił się do zainteresowanego o uzupełnienie przedmiotowego wniosku poprzez wskazanie okoliczności mających stanowić podstawę wznowienia. W reakcji na powyższe wezwanie strona wystosowała do organu pisma datowane na [...] i [...] lipca 2013 r. Pisma te nie zawierały jednak wskazania okoliczności faktycznych, które w ocenie strony miałyby uzasadniać wniosek o wznowienie postępowania. Wobec przedmiotowych braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania organ doszedł do przekonania, iż został pozbawiony możliwości oceny terminowości wniesienia spornego wniosku, a także późniejszej merytorycznej jego oceny. Od powyższego postanowienia skargę do tutejszego Sądu wywiódł M. M., wnosząc o jego uchylenie. W piśmie procesowym, złożonym do Sądu przed rozprawą, rozwinął argumentację skargi, zarzucając m.in. organowi to, iż powinien z urzędu zbadać podstawy wznowieniowe, oraz że oceniając istnienie przesłanek formalnych wniosku o wznowienie postępowania winien odnosić się do argumentacji zawartej w pismach strony kierowanych do organu w innych postępowaniach toczących się przed organem. W piśmie tym zawarł też wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowego dotyczącego kwestii skuteczności doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego (sygn. akt II SA/Wa 1747/13). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy w jej realiach możliwym było wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z [...] października 2012 r. W kwestii natury ogólnej podkreślenia wymagała okoliczność, że procedowanie odnośnie materii wznowieniowej rozpoczyna złożenie stosownego wniosku. W jego treści strona domagająca się wszczęcia przedmiotowego postępowania winna wyszczególnić podstawy wznowieniowe. Powinna więc, odnosząc się do ustawowych podstaw wznowienia, wyszczególnionych w art. 135 r ustawy o Policji, podać konkretne okoliczności faktyczne, które w jej odczuciu wypełniają ustawowe przesłanki wznowieniowe. Omawiany wniosek musi więc zawierać w sobie zarówno odniesienie do przepisów ustawy, regulujących materię wznowienia postępowania, jak również do stanu faktycznego sprawy, w której postępowanie miałoby zostać wznowione. Spełnienie powyższych wymogów formalnych jest konieczne m.in. dla możliwości oceny tego, czy wniosek został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Przedmiotowa ocena będzie zaś możliwa jedynie wtedy, gdy wiadomym będzie, z jakich okoliczności faktycznych strona wywodzi określone skutki prawne. Podkreślenia wymaga też fakt, iż powyższy obowiązek precyzyjnego oznaczenia okoliczności faktycznych, uzasadniających wznowienie postępowania, obciąża stronę domagającą się wznowienia. Tylko bowiem skarżący może posiadać wiedzę na temat tego, kiedy powziął wiadomość o istnieniu określonych przesłanek wznowieniowych. Także tylko strona będzie wiedziała to, czy pewne zdarzenia faktyczne wywołały dla niej negatywne konsekwencje. Powyższych braków wniosku o wznowienie postępowania nie może natomiast uzupełniać organ we własnym zakresie. Nie może bowiem ingerować w podmiotowe uprawnienia strony, ani w jej subiektywną ocenę stanu faktycznego. Jedyną czynnością, jaką organ może przedsięwziąć po stwierdzeniu braków formalnych wniosku wznowieniowego, to wezwanie strony do jego uzupełnienia. Inna ingerencja organu w treść omawianego wniosku jest niedopuszczalna. Pamiętać także należy o tym, że organ nie może uzupełniać braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania, odnosząc się do faktów wynikających z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych wszystkich postępowań toczących się z udziałem danej strony. Do uprawnień organu nie należy bowiem zastępowanie strony w jej osobistych uprawnieniach, ani wkraczanie w materię subiektywnej oceny stanu sprawy przez stronę. Nadto, postępowanie zainicjowane wnioskiem o wznowienie postępowania stanowi byt odrębny, oderwany od innych postępowań. Badanie wniosku wznowieniowego może więc nastąpić wyłącznie w odniesieniu do materiału zebranego w ramach procedury toczącej się wskutek wniesienia tego wniosku. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, że okolicznością niesporną było to, iż w piśmie procesowym z [...] kwietnia 2013 r. strona zawarła wniosek o wznowienie postępowania. Poza sporem pozostaje również to, że pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. organ zwrócił się do strony z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych powyższego wniosku poprzez wskazanie okoliczności mających stanowić podstawę wznowienia postępowania. Nadto, jak wynika z akt administracyjnych, strona w reakcji na przedmiotowe wezwanie wystosowała do organu dwa pisma – z [...] i z [...] lipca 2013 r. W żadnym z tych pism nie wskazała jednak okoliczności faktycznych mających stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Tym samym pozbawiła organ możliwości uwzględnienia wniosku z [...] kwietnia 2013 r. i wznowienia postępowania. Organ nie znając okoliczności faktycznych, jakie, w odczuciu strony, przemawiają za wznowieniem postępowania, nie mógł ustalić tego, czy wniosek został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Organ został też pozbawiony przez stronę wiedzy o tym, w jakim kierunku miałoby się toczyć potencjalne postępowanie. Wskutek zaniechania strony organ nie mógł też ocenić tego, czy okoliczności faktyczne, potencjalnie podnoszone przez stronę, istotnie wyczerpują przesłanki wznowieniowe opisane w art. 135 r ustawy o Policji. Wobec powyższego, skarżone postanowienie jawiło się jako jedyne możliwe do wydania przez organ, w realiach badanej sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie był uprawniony do tego, aby uzupełnić braki formalne wniosku o wznowienie postępowania, odnosząc się do wcześniejszych pism strony składanych w innych postępowaniach. Jak już bowiem wcześniej podniesiono, postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem samodzielnym. Zasadność jego wszczynania może być oceniana jedynie w odniesieniu do twierdzeń strony podniesionych we wniosku wznowieniowym, lub w pismach stanowiących jego uzupełnienie, a nie w ramach faktów wynikających ze wszystkich postępowań toczących się z udziałem danego skarżącego. Skoro więc, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, organ dał skarżącemu szansę uzupełnienia braków formalnych spornego wniosku, a strona z możliwości tej nie skorzystała, to w chwili obecnej skarżący nie może skutecznie przerzucać na organ skutków prawnych własnego zaniechania. Tutejszy Sąd, rozpoznając sprawę, nie podzielił też zarzutu skarżącego, iż organ winien z urzędu zbadać istnienie podstaw wznowieniowych. Tego typu działanie organu, na obecnym etapie postępowania, byłoby bowiem przedwczesne. Podstawą skarżonego postanowienia było stwierdzenie przez organ braków formalnych wniosku wznowieniowego, uniemożliwiające dokonanie wznowienia postępowania. Nie doszło więc jeszcze do wznowienia postępowania w sprawie. Nie istniało więc (nie toczyło się) postępowanie, w którym organ mógłby z urzędu badać wszystkie merytoryczne podstawy wznowieniowe. Za bezpodstawny należało też uznać wniosek skarżącego o zawieszenie niniejszego postępowania, do czasu rozpoznania sprawy dotyczącej skuteczności doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego. Wynik postępowania dotyczącego sprawy II SA/Wa 1747/13 pozostawał bez wpływu na niniejsze postępowanie. Nie zmieniłby bowiem tego, że wniosek z [...] kwietnia 2013 r. nie spełniał warunków formalnych, umożliwiających wznowienie postępowania. Na marginesie należało też podkreślić, że organ postąpił właściwie, rozpoczynając procedowanie w zakresie wniosku z [...] kwietnia 2013 r. o wznowienie postępowania. Pomimo bowiem stwierdzenia zawartego w ww. piśmie, iż strona składa przedmiotowy wniosek "z daleko idącej ostrożności procesowej", wniosek ten zawierał stanowcze oświadczenie woli skarżącego. Organ nie rozpoczynając procedowania, odnośnie przedmiotowego wniosku, mógłby więc narazić się na skuteczny zarzut bezczynności. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).