II OZ 116/15

II OZ 116/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata P.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 392/14 o przyznaniu wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi B. Z. i S. Z. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 392/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P.S. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) w sprawie ze skargi B. Z. i S. Z. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2015 r. zostało uchylone zarządzenie z dnia 17 kwietnia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (pkt I) oraz stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) określił wpis sądowy na kwotę 100 zł (pkt II). Sąd podał następnie, że w przedmiotowej sprawie, ze względu na charakter zaskarżonego postanowienia wpis jest stały. Także zatem w odniesieniu do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jako że nie jest przedmiotem zaskarżenia należność pieniężna, ale postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym, zastosowanie ma § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), nie zaś jak wskazała strona skarżąca - § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 tego rozporządzenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie adwokat P.S. (pełnomocnik B.Z. i S.Z.) zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na ,,treść orzeczenia", a mianowicie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy wynagrodzenie powinno być ustalone w oparciu o art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w/w rozporządzenia. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie wynagrodzenia powiększonego o stawkę VAT zgodnie z przepisem § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 w/w rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Zgodnie z brzmieniem § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a powyższego rozporządzenia, stawki minimalne wynagrodzenia adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, oblicza się na podstawie § 6, a więc z uwzględnieniem wartości przedmiotu sporu, natomiast w tzw. "innych sprawach" stosuje się stawkę stałą w wysokości 240 zł, co wynika z kolei § 18 ust. 1 pkt 1 lit.c tego rozporządzenia. Stawkę tę, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. Uznać należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była wskazana w wyżej wymienionym przepisie tzw. "inna sprawa". W przedmiotowej sprawie zostało zaskarżone bowiem postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym. W takiej sytuacji od skargi pobiera się wpis stały, stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 221, poz. 2193 (patrz też zarządzenie z dnia 20 stycznia 2015 r. – k. 84 akt s. niniejszej sprawy). Odnosząc zaś powyższe do kosztów postępowania nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazać należy tym samym, iż wobec tego, że nie jest przedmiotem zaskarżenia należność pieniężna, ale postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym, zastosowanie ma § 18 ust. 1 pkt 1 lit c powyższego rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zasadnie zaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki przyznał pełnomocnikowi strony ze środków budżetowych WSA w Warszawie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 55,20 zł. W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.