I OZ 684/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/GL 155/14 o odrzuceniu wniosku o przywróceniu terminu w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Rektora Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie z [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyjęcia na studia stacjonarne trzeciego stopnia postanawia: oddalić zażalenie. Pismem z 27 grudnia 2013 r. P. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Rektora Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie z [...] listopada 2013 r. nr [...] w sprawie przyjęcia na studia stacjonarne trzeciego stopnia. Zarządzeniem z 4 lutego 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 lutego 2014 r. (doręczenie zastępcze w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a dorosłemu domownikowi – ojcu). Pismem z 18 marca 2014 r., nadanym w tym samym dniu, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Jako uzasadnienie wniosku wskazał "wypadek komunikacyjny i hospitalizacja". Jednocześnie przedłożył kserokopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego z 3 marca 2014 r., z której wynika, że P. T. od 20 lutego 2014 r. do 3 marca 2014 r. przebywał w Szpitalu [...]. W trakcie leczenia rozpoznano u strony [...] oraz [...]. Skarżący został wypisany ze placówki medycznej w stanie ogólnym dobrym. Ponadto P. T. w dniu 18 marca 2014 r. uiścił wpis od skargi w kwocie 200 zł. Postanowieniem z 19 maja 2014 r. (sygn. akt IV SA/GL 155/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił wniosek o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Skarżący wskazał, że przyczyną uchybienia terminu był wypadek komunikacyjny oraz hospitalizacja. Z nadesłanej przez skarżącego kserokopii leczenia szpitalnego wynika, że skarżący został wypisany ze Szpitala [...] w dniu 3 marca 2014 r. w stanie ogólnym dobrym. Wobec powyższego należy stwierdzić, że przyczyna uchybienia terminu ustała w tym dniu. Zatem siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, liczony od 3 marca 2014 r., upłynął w dniu 10 marca 2014 r. Natomiast skarżący nadał pismo zawierające przedmiotowy wniosek w dniu 18 marca 2013 r., czyli z przekroczeniem ustawowego terminu. P. T. wniósł zażalenie na postanowienie z 19 maja 2014 r. Wskazał, między innymi, że w karcie informacyjnej ze szpitala widnieje zapis o reżimie łóżkowym, który miał być utrzymywany jeszcze po opuszczeniu szpitala. Ponadto podkreślił, że skoro zwolnienie określało datę 17 marca, to znaczy, że do tego czasu wnoszący zażalenie nie mógł chodzić. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W aktach sprawy znajduje się zwolnienie, wystawione przez tego samego lekarza, który wypełnił kartę informacyjną leczenia szpitalnego, który uznał, że podczas tego zwolnienia "chory może chodzić". Kontynuacja leczenia poza szpitalem i zwolnienie od pracy ze wskazaną wyżej adnotacją oznaczają, że skarżący mógł się samodzielnie poruszać i dokonać nieskomplikowanej czynności, jaką jest uiszczenie wpisu sądowego. Potwierdza to fakt, że w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego wpisano, że P. T. został "wypisany do domu w stanie ogólnie dobrym z odpowiednimi zaleceniami". Jeżeli wymagałby tego jego stan, z pewnością nie mógłby opuścić szpitala lub też otrzymałby zwolnienie lekarskie o innej treści. W związku z tym należy uznać, że jego dolegliwości nie miały już charakteru "nagłego" oraz nie stanowiły przeszkody, której nie można było usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wnoszący zażalenie nie wskazał, dlaczego nie mógł po wypisaniu ze szpitala skorzystać z pomocy innych osób – w szczególności ojca, który jak wynika z dokumentów dołączonych do akt – jest domownikiem. Wbrew poglądowi skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie kwestionował skuteczności zwolnienia lekarskiego. Wręcz przeciwnie, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że adnotacja "chory może chodzić" oznacza, że skarżący, pomimo zwolnienia od pracy, może podejmować inne czynności, nie narażając się przy tym na pogorszenie stanu zdrowia. We wniosku o przywrócenie terminu jako uzasadnienie podano "wypadek komunikacyjny i hospitalizacja". Oznacza to, że przyczyna uchybienia terminu ustała z dniem wypisania karty informacyjnej leczenia specjalnego (zakończenia hospitalizacji), czyli w dniu 3 marca 2014 r. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu mijał więc w dniu 10 marca 2014 r. Skoro wniosek złożono po tym dniu, to podlegał on odrzuceniu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.