II GZ 478/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 330/14 w zakresie stwierdzenia swojej niewłaściwości miejscowej oraz przekazania sprawy według właściwości w sprawie ze skargi P. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: oddalić zażalenie. K. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] listopada 2013 r., na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137; dalej p.r.d.), nałożył na P. Ł. karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] stycznia 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W pouczeniu orzeczenia zawarł informację o terminie wniesienia skargi wskazując jako sąd właściwy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.. W skardze na tę decyzję skierowanej do WSA w B. za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego. Postanowieniem z 20 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 330/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. stwierdził swoją niewłaściwość oraz przekazał sprawę według właściwości miejscowej WSA w W.. Sąd stwierdził, że sprawa nie dotyczyła nałożenia którejkolwiek z kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym(Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej u.t.d.), ale kary pieniężnej określonej w art. 140aa ust. 1 p.r.d., więc nie nastąpiła zmiana właściwości WSA na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r., Nr 89, poz. 506 ze zm.; dalej rozporządzenie). Zgodnie więc z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sprawa należy do właściwości miejscowej wojewódzkiego sądu administracyjnego, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponieważ organem tym jest Główny Inspektor Transportu Drogowego, który ma siedzibę w W., sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.. Zgodnie więc z art. 59 § 1 zd 1 p.p.s.a. WSA w B. przekazał sprawę do rozpoznania WSA w W. według właściwości. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do rozpatrzenia WSA w B.. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że właściwy jest WSA w B., ponieważ kwestionowana jest nie tylko działalność GITD, lecz również K. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Strona nie zgadza się bowiem z ustaleniami dokonanymi na etapie postępowania przed organem I instancji, a jedynie zaakceptowanymi przez GITD. W ocenie P. Ł., WSA w W. byłby właściwy do rozpoznania skargi tylko wtedy, gdyby zaskarżona była jedynie decyzja GITD. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione, więc podlega oddaleniu. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, tj. na decyzję ostateczną, wydaną przez organ II instancji. Do rozpoznania skargi właściwy jest zaś, zgodnie z art. 13 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W rozpoznawanej sprawie zaskarżono działalność (decyzję) Głównego Inspektora Transportu Drogowego w postaci utrzymania w mocy decyzji K. Inspektora Transportu Drogowego. Wobec tego, że zaskarżono akt (decyzję) organu mającego siedzibę na terenie województwa mazowieckiego – GITD – właściwy do rozpoznania jest WSA w W.. Fakt, że skarżący kwestionuje w istocie ustalenia poczynione przez organ I instancji nie ma wpływu na właściwość miejscową sądu. Właściwość ta nie jest bowiem zależna od tego, który organ (I czy II instancji) poczynił kwestionowane ustalenia, lecz od – co do zasady – siedziby organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Skoro więc decyzja została wydana przez GITD, to jedynym właściwym do jej rozpoznania w pierwszej instancji sądem jest WSA w Warszawie. Należy również podzielić stanowisko WSA w B., że właściwości miejscowej w rozpoznawanej sprawie nie zmieniło rozporządzenie Prezydenta RP z 18 kwietnia 2011 r. Stosownie bowiem do przepisu § 1 tego rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a u.t.d., przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Skoro jednak kara została nałożona na zasadzie art. 140aa p.r.d, to nie ma podstaw do odejścia od zasad ogólnych wyznaczających właściwość sądu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.