II SA/Gd 200/14

Dnia 20 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Urzędu Morskiego na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 roku, nr [...] w przedmiocie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego postanawia: odrzucić skargę. Sejmik Województwa podjął uchwałę z dnia 27 kwietnia 2011 r., nr [...] w sprawie N. Parku Krajobrazowego. Dyrektor Urzędu Morskiego, po uprzednim wezwaniu Sejmiku Województwa do usunięcia naruszenia prawa (dwa pisma z dnia 20 stycznia 2014 r.), działając w trybie art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na działanie Sejmiku Województwa polegające na naruszeniu uprawnień ustawowych Dyrektora Urzędu Morskiego w zakresie jego wyłącznych kompetencji do ustanawiania przepisów prawa miejscowego w granicach morskich wód wewnętrznych oraz ustanawiania zakazów żeglugi na morskich wodach wewnętrznych, żądając uchylenia zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 1 ust. 1, § 3 pkt 14 oraz § 4 ust. 3 i 5. W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.) przewiduje możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego aktów prawa miejscowego podjętych przez organy samorządu województwa w sprawie z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ww. ustawy, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. W skardze wniesionej w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Urzędu Morskiego powoływał się na tryb zaskarżenia uchwały Sejmiku Województwa wynikający z przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. Uzasadniając skargę wykazywał, że kompetencje w zakresie ustanawiania przepisów porządkowych jak i ustanawiania zakazów poruszania się określonych jednostek w granicach i na obszarze morskich wód wewnętrznych Zatoki P. przysługują wyłącznie Dyrektorowi Urzędu Morskiego. Obszar ten nie stanowi terenu województwa p. W ocenie skarżącego, akty prawa miejscowego nie mogą wykraczać poza granice właściwości miejscowej podejmujących je organów. W skardze w żaden jednak sposób Dyrektor Urzędu Morskiego nie powoływał się na naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, na skutek podjęcia zakwestionowanych przepisów zaskarżonej uchwały. Wyjaśnić należy, że wskazywane przez skarżącego uprawnienia ustawowe, których naruszenia się dopatrywał, nie stanowią uprawnień, o jakich mowa w ww. przepisie. Podnosi się w doktrynie prawa administracyjnego, że sformułowanie "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie..." zostało ujęte w sposób nieprecyzyjny i budzi zastrzeżenia natury techniczno-prawnej. Ustawodawca odwołał się do terminów "interes prawny" oraz "uprawnienie", tak jakby chodziło o sytuacje alternatywne. Tymczasem pojęcie "interes prawny" obejmuje swym zakresem "uprawnienie", dlatego też traktowanie ich jako odrębnych i samodzielnych kryteriów legitymacji procesowej jest błędne (W. Kisiel (w:) Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, red. P. Chmielnicki, Warszawa 2009, s. 714). W istocie rzeczy środek prawny przewidziany w ww. przepisie służy bowiem do ochrony prawnej (sądowej) jednostek przed bezprawnymi działaniami organów województwa, stanowiącymi ingerencję w sferę ich praw i wolności. W ocenie Sądu ustawowe uprawnienia, na jakie powołuje się w skardze Dyrektor Urzędu Morskiego, stanowią jego kompetencje wynikające z przepisów art. 42 i art. 48 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 934 ze zm.). W istocie więc Dyrektor Urzędu Morskiego kwestionuje w skardze, że Sejmik Województwa, podejmując zaskarżoną uchwałę, naruszył właściwość Dyrektora Urzędu Morskiego w odniesieniu do wprowadzonych na obszarze Zatoki P. przepisów wynikających z wprowadzonej formy ochrony przyrody, to jest parku krajobrazowego. Skarga wskazująca na powstały spór kompetencyjny między organami administracji publicznej nie może być w ogóle rozpatrywana w kategoriach naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jednego z tych organów tj. w trybie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. W stosunku do organu administracji publicznej nie można rozważać naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia (poza szczególnymi przypadkami, gdy organ reprezentuje jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa, której przysługują np. określone prawa do nieruchomości, z których tego rodzaju interes mogłaby wywodzić). Interes prawny organów administracji publicznej jest zabezpieczony poprzez ustawowe uregulowania wyznaczające ich zakres działania oraz ściśle określone kompetencje. W celu wyeliminowania mogących powstać sporów kompetencyjnych nie jest dopuszczalne wykorzystywanie procedury skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu, lecz należy skorzystać z procedury określonej w art. 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną odrzucił.