II GSK 2325/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędziowie NSA Anna Robotowska Zbigniew Czarnik Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 968/13 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie płatności na zalesianie gruntów rolnych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny K. wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 968/13, oddalił skargę A.S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w K. z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie przyznania płatności na zalesienie. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Dnia [...] sierpnia 2011 r. do Biura Powiatowego ARiMR w K. wpłynął wniosek A.S. o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych (ZGR) na rok 2011. Wniosek ten dotyczył przyznania płatności do działki A (o pow. 1,17 ha), położnej na działce ew. nr 233 (woj. [...], powiat [...], gm. [...], obręb [...] o pow. całkowitej 2,43 ha). Postępowanie zainicjowane wnioskiem zostało zakończone decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. (dalej: Kierownik Biura ARiMR ) nr [...] z dnia [..] stycznia 2012r., na mocy której wnioskującej przyznano płatności: na zalesienie w kwocie 8.851,10 zł, premię pielęgnacyjną w wysokości 1.134,90 i premię zalesieniową w wysokości 1.848,60 zł. Dnia [...] kwietnia 2013 r. w gospodarstwie A.S. przeprowadzono kontrolę i stwierdzono, że uprawa leśna została założona na powierzchni 0,96 ha, a nie jak wnioskowała strona na powierzchni 1,17 ha. Grodzenie również zostało wykonane na mniejszej powierzchni, to jest 0,96 ha. Stwierdzono również, że rolnik nie wykosił roślinności zagłuszającej sadzonki. Stwierdzone nieprawidłowości oznaczono w raporcie z czynności kontrolnych kodami ZGR 10, ZGR15, ZGR5, ZGR 12. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wznowił z urzędu postępowanie w sprawie płatności ZGR dla strony. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173, dalej: ustawa o wspieraniu), art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z 28 stycznia 2011 r. s. 8; dalej: rozporządzenie nr 65/2011 ), § 10 ust. 3 pkt 1, 2, 3, 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 48, poz. 390 ze zm., dalej: rozporządzenie MRiRM) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z zm.; dalej: k.p.a.) - uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz odmówił skarżącej przyznania pomocy na zalesianie, ze względu na przedeklarowanie powierzchni powyżej 20%. Wskazał również na niewykonania koszenia roślinności zagłuszającej sadzonki. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. nr 98, poz. 634 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Zdaniem organu odwoławczego ustalenia dokonane przez organ l instancji były prawidłowe. W ocenie organu II instancji wyniki kontroli potwierdziły, że na działce A (dz. ewid. Nr [...]) nie była prowadzona działalność uprawniająca do otrzymania żądanych płatności. Powyższe wynikało z wykrycia zawyżenia powierzchni uprawnionych do płatności, oznaczonych w protokole z kontroli kodem ZGR5, mniejszego obszaru ogrodzonego niż wynikający z wniosku (ZGR10), braku dowodów zakupu sadzonek (ZGR12), braku wykoszenia roślinności zagłuszającej sadzonki drzew na obszarze wynikającym z wniosku (ZGR15). Przy uwzględnieniu stwierdzonych uchybień powierzchnia uprawniona do płatności i ogrodzona została oszacowana w przypadku działki rolnej A na poziomie 0,96 ha, a nie jak w pierwotnym postępowaniu na 1,17 ha. Organ odwoławczy podkreślił, że materiał dowodowy wystarczająco jednoznacznie określił sposób użytkowania i stan poszczególnych działek rolnych strony. Zapisy sekcji XII protokołu z kontroli wskazują, że różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną została zalesiona przez sukcesję naturalną (obszary przy wschodniej i południowo - wschodniej części granicy działki ewid. nr [...]). Potwierdziły to również aktualne ortofotomapy (zdjęcia lotnicze lub satelitarne umożliwiające pomiary powierzchni i odległości), które zdaniem organu były na tyle czytelne, że nie można było mówić o takim przesunięciu granic widocznych na tych działkach, czy też istnieniu na nich takich zacienień bądź niedokładności, które znacząco wpływałyby na wyniki oceny ich zawartości. W ocenie organu odwoławczego w stwierdzeniu okoliczności faktycznych sprawy nie przeszkodziła pora wykonania czynności kontrolnych i dlatego wykonywanie kolejnej kontroli uznał za nieuzasadnione. Zdaniem Dyrektora Oddziału ARiMR skoro łączne zawyżenie powierzchni zadeklarowanej pierwotnie wyniosło w stosunku do powierzchni faktycznie uprawnionej do płatności 21, 88%, to zawyżenie przekroczyło 20%, ale nie przekroczyło 50%. Zatem zgodnie z zapisem art. 16 ust. 5 i 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, konsekwencją tego była odmowa płatności ZGR za rok, na który wnioskowano o wsparcie tego rodzaju. W konkluzji Dyrektor Oddziału uznał, że zasadnym było wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia rozpatrywania wniosku strony za 2011 r., gdyż w sprawie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że wyniki kontroli z kwietnia 2013 r. stanowiły nowe okoliczności istotne dla sprawy, a okoliczności te nie były znane organowi l instancji podczas wydawania decyzji uchylanej, a jednoznacznie dotyczyły zdarzeń istniejących w dniu wydawania tej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że na części działki nr [...] do zalesienia nigdy w praktyce nie doszło, zaś zalesić można jedynie raz i w terminie określonym w rozporządzeniu. Natomiast ewentualne późniejsze uzupełnianie sadzonek nie jest już zalesianiem w znaczeniu rozporządzenia zalesieniowego, ale pielęgnacją uprawy. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że do momentu wydania decyzji strona nie przedłożyła żadnych materiałów mogących jednoznacznie podważyć ustalenia poczynione przez organ l instancji. Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wniosła A.S., domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd I instancji wskazał, że przepisy regulujące tryb i zasady przyznawania płatności na zalesianie zamieszczone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. WSA podkreślił, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania, bowiem zgodnie z wnioskiem o przyznanie płatności, skarżąca zadeklarowała do zalesienia powierzchnię 1.17 ha natomiast w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że powierzchnia zalesienia wynosi 0,96 ha. Protokół z kontroli wraz z załącznikami stanowił nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dowód ten nie istniał w dacie wydania decyzji przyznającej płatność, natomiast nowa okoliczność tj. wykonanie zalesienia na powierzchni mniejszej niż zadeklarowana, istniała w chwili wydania tej decyzji. Przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez organ w dniu [...] kwietnia 2013 r. była weryfikacja obszaru faktycznie dokonanego zalesienia z obszarem wskazanym we wniosku o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 11 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 kontrole tego rodzaju mają na celu skuteczne zweryfikowanie zgodności danych przedstawionych we wniosku ze stanem faktycznym. Zgodnie z przepisem § 8 rozporządzenia ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. 2007.1181), podmiot kontrolowany ma możliwość przekazania jednostce kontrolującej swojego stanowiska w przedmiocie ustaleń zawartych w raporcie, w trybie w tym przepisie wskazanym. WSA w K. uznał, że odmowa przyznania skarżącej płatności oparta została na wynikach kontroli przeprowadzonej zgodnie z przepisami prawa. Załączona do raportu kontroli dokumentacja zdjęciowa jest przejrzysta i nie budzi wątpliwości. Sąd wyjaśnił, że metoda wykonania pomiaru przy użyciu GPS oraz nieobecność skarżącej przy dokonywaniu pomiaru nie stanowią o nieprawidłowym wyniku pomiaru. Stwierdził, że żadnego znaczenia dla sprawy nie ma brak scalenia gruntów, ponieważ nie może mieć on znaczenia dla stwierdzenia powierzchni faktycznie zalesionej przez skarżącą. Podobnie za niezrozumiały uznał zarzut "starego podziału katastralnego" ponieważ działka skarżącej stanowi działkę ewidencyjną. W związku z tym, w ocenie WSA, pozbawione znaczenia są także zarzuty dotyczące nieregularnego przebiegu granic działki. Nieregularny przebieg granic działki nie mógł decydować o błędzie w obliczeniu powierzchni zalesionej. Wielkość faktycznie zalesionej powierzchni wynikała nadto z obwodu grodzenia wykonanego zalesienia. Z wykonanych w trakcie kontroli zdjęć, zdaniem Sądu nie wynika, aby w dniu kontroli panowały warunki atmosferyczne uniemożliwiające prowadzenie czynności kontrolnych. Także stanowisko skarżącej w przedmiocie wartości dowodowej ortofotomap z którego wynika, że zdjęcia lotnicze powodują "znaczne zaniżenie powierzchni rzeczywistej" nie zostało poparte żadnymi konkretnymi dowodami. Sąd I instancji podkreślił, że organy oparły swoje ustalenia na wyniku kontroli na miejscu, a wyniki te potwierdzały zdjęcia terenów zadeklarowanych przez skarżącą, wykonane w latach 2003, 2009 i 2012 r., dostępne w systemach elektronicznych, oraz wykonane za pomocą programu Google Earth. WSA wskazał, że z treści załączonych do skargi dokumentów wynika, że zostały one sporządzone w wyniku czynności polegających na pomiarze powierzchni zalesienia, oraz oględzin działki, w maju i sierpniu 2013 r. a więc po dacie przeprowadzenia kontroli, a ich treść nie wskazuje na nieprawidłowe dokonanie pomiaru w trakcie kontroli. Także opinia geodezyjna przedłożona do akt sporządzona została na podstawie pomiaru wykonanego w lutym 2014r., a więc prawie rok po dokonaniu kontroli. Odnośnie zakupu przez skarżącą odpowiedniej liczby sadzonek (co miały dokumentować dowody zakupu załączone do skargi) Sąd I instancji podkreślił, że wyniki kontroli jednoznacznie wskazały na brak możliwości uznania, że skarżąca wykonała zalesienie oraz wykoszenie na całej zadeklarowanej we wniosku powierzchni. Wyniki te zostały w sposób prawidłowy opisane przez kontrolujących. W konkluzji Sąd I instancji podkreślił, że ustalenia organów, co do faktu ujawnionej różnicy między stanem deklarowanym a rzeczywistym nie zostały podważone przez skarżącą. Materiał dowodowy został kompletnie zebrany a okoliczności stanu faktycznego zostały wszechstronnie wyjaśnione. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada przepisowi art. 107 § 3 k.p.a., co wskazuje, że organ wnikliwie rozpatrzył wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. A.S. zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną, w której wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie o jego uchylenie i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 3, 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 przez niewłaściwe zastosowanie, przez przyjęcie, że obszar stwierdzony jest mniej od zadeklarowanego o 21, 88 % podczas, gdy ten obszar wynosi 18 %; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie ponownego pomiaru przez mającego być powołanego w sprawie biegłego geodety z udziałem biegłego dendrologa, w sytuacji, gdy skarżąca przedłożyła opinię geodety wskazującą, że obszar zalesienia jest bliski deklarowanego. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał argumenty mające przemawiać za zasadnością zarzutów podniesionych w petitum złożonego środka odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej - p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie przepisów polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów. Na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd I instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów. W rozpoznawanej sprawie powołano się na obydwie podstawy kasacyjne wymienione w przepisie art. 174 p.p.s.a. Wobec podniesienia zarówno zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, zasadniczo w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega drugi z zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie ponownego pomiaru przez "mającego być powołanego w sprawie biegłego geodety z udziałem biegłego dendrologa", w sytuacji gdy skarżąca przedłożyła opinię geodety wskazującą, że obszar zalesienia jest bliski deklarowanemu. Wskazany przepis stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Powołanie się w uzasadnieniu kasacji na konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego sądowego geodety i leśnika wskazuje, że według kasatora Sąd winien był dowód taki dopuścić. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że sąd nie stosuje przepisów k.p.a., a jedynie kontroluje ich zastosowanie przez organy administracji. Tak więc sądowi nie można zarzucić nieprzeprowadzenia dowodu zarzucając naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. Zakres postępowania dowodowego, które może przeprowadzić sąd administracyjny określa art. 106 § 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Podkreślić należy, że jedynymi dowodami, które mogą przeprowadzać sądy administracyjne są dowody z dokumentów. WSA rozpoznający sprawę nie miał możliwości dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, nie można mu więc skutecznie zarzucić, że tego nie uczynił. Dlatego zarzut naruszenia przepisów postępowania NSA uznał za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące braków w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. NSA nie może się do nich odnieść wobec niesformułowania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego, to jest art. 16 ust. 3 i 5 rozporządzenia 65/2011 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Z niezakwestionowanego skutecznie stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca we wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie zadeklarowała, że zalesieniem obejmie teren o powierzchni 1,17 ha, natomiast orzekające w sprawie organy ARiMR ustaliły, że teren faktycznie zalesiony i ogrodzony to 0.96 ha. Zatem różnica między terenem zadeklarowanym, a terenem uznanym wyniosła 0,21 ha, a łączne zawyżenie powierzchni pierwotnie zadeklarowanej w stosunku do faktycznie uprawnionej do płatności było równe 21,88%. Konsekwencją zawyżenia przekraczającego 20% była odmowa przyznania wnioskowanego wsparcia. Dokonując oceny poprawności zastosowania w sprawie przepisu art. 16 ust. 3 i 5 rozporządzenia 65/2011 należy przypomnieć, że przepis ten w ust. 3 akapit 2 stanowi, że jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw. Natomiast w myśl ust. 5, w przypadku, jeśli różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy. Istotne w sprawie jest to, że różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym i uznanym, aby mogła stanowić podstawę odmowy przyznania pomocy musi przekraczać 20% zatwierdzonego obszaru. NSA stwierdza, że organy ARiMR prawidłowo zastosowały wskazane przepisy obliczając różnicę między obszarem zadeklarowanym i zatwierdzonym jako określony procent obszaru zatwierdzonego, a nie jak to błędnie uczyniła skarżąca kasacyjnie jako określony procent obszaru zadeklarowanego, co wprost wynika z rachunkowego sprawdzenia przedstawionych przez organy i skarżącą wielkości. Różnica między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym wynosi bowiem 21,88% obszaru zatwierdzonego i 18 % obszaru zadeklarowanego. Wobec prawidłowego obliczenia, że różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w sposób znajdujący uzasadnienie w ww. przepisach rozporządzenia 65/2011 odmówiono skarżącej przyznania płatności na zalesianie. Z wyżej wyłożonych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.