IV SA/Wa 293/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2014 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...].11.2013 r. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy postanowienie Wojewody W. z dnia [...].10.2013 r,, dotyczące nałożenia na Wójta Gminy S. kary w wysokości 500 zł za wydanie decyzji z dnia [...].09.2011 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem [...].10.2013 r. Wojewoda nałożył na Wójta tę karę za jednodniowe opóźnienie w wydaniu decyzji z dnia [...].09.2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy napowietrznej linii nN, kablowej linii nN wraz ze złączami kablowo-pomiarowymi do zasilania budynków mieszkalnych w miejscowości N., gmina S. na działkach o nr. ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb nr [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że w wyniku ponownej analizy materiału dowodowego w sprawie potwierdza, że ustalenia I. instancji były prawidłowe. Zaznaczył, że zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm. - zwanej dalej upzp), w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi - w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie - karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. Organ po ustaleniu liczby dni przekroczenia wskazanego terminu, ma obowiązek wymierzenia kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wniosek inwestora wpłynął do Urzędu Gminy w dniu [...].06.2011 r., a zatem 65 - dniowy termin rozpoczął bieg od tego dnia i upłynął [...].08.2011 r. (poprzednie 2 dni były ustawowo wolne od pracy - niedziela oraz święto). Do dnia wydania decyzji w tym przedmiocie upłynęło 83 dni, z czego ze względu na procedurę uzgodnień wyłączeniu podlegał okres od [...].08.2011 r. do [...].09.2011 r. (15 dni). Wobec tego, zdaniem Ministra należało stwierdzić, że 65 dniowy termin na wydanie przez Wójta Gminy S. decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego upłynął w dniu [...]..08.2011 r., a więc należało wymierzyć karę pieniężną za jeden dzień zwłoki. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu Minister podzielił argumentację Wojewody, że długotrwała choroba pracownika Urzędu Gminy nie stanowiła podstawy do odliczeń, o których mowa w art. 51 ust. 2c upup. Zgodnie z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W niniejszej sprawie, zdaniem Ministra, nie miały miejsca żadne czynności ani zdarzenia, których terminy mogły jeszcze zostać odliczone od czasu postępowania. Minister wyraził przekonanie, że Wójt jest zwierzchnikiem służbowym pracowników urzędu i ponosi odpowiedzialność za jego funkcjonowanie. Jeśli zatem absencja pracownika przedłużała się, winien niezwłocznie przeprowadzić konkurs i zatrudnić odpowiednią osobę na zastępstwo lub na umowę zlecenia albo o dzieło. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Wójt Gminy S. Zarzucił wydanie go z naruszeniem art. 51 ust. 2c upup w zw. z art. 13 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych, przez nieodliczenie okresu opóźnienia powstałego z przyczyn niezależnych od Wójta, w tym 10 dniowego terminu koniecznego do przeprowadzenia konkursu na nabór nowego pracownika samorządowego (termin składania dokumentów). Wójt zaznaczył, że nagła choroba pracownika i w konsekwencji jego zgon były trudnym okresem dla funkcjonowania urzędu. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju, następca prawny Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje w odniesieniu do inwestycji o znaczeniu gminnym, powiatowym, wojewódzkim i krajowym wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Jednocześnie w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki (art. 51 ust. 2 upzp). Do terminu, o którym mowa nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2c upzp). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wniosek inwestora P. SA z siedzibą w L. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii nN, kablowej linii nN wraz ze złączami kablowo-pomiarowymi do zasilania budynków mieszkalnych w miejscowości N., gmina S. na działkach o nr. ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...]. i [...], obręb nr [...] - wpłynął do Urzędu Gminy S. w dniu [...].06.2011 r. (data uwidoczniona na prezentacie). Wobec tego Wójt zobowiązany był wydać przedmiotową decyzję do [...].08.2011 r. (po odliczeniu dwóch dni ustawowo wolnych od pracy, wypadających na końcu tego 65 dniowego terminu ([...] i [...] sierpnia 2011 r,) oraz 15 dni przewidzianych na uzgodnienia. Wójt decyzję tę wydał jednak dnia następnego – [...].09.2011 r., a więc z jednodniowym przekroczeniem ustawowego terminu. Przekroczenie 65 dniowego terminu i brak podstaw do przyjęcia, że uchybienie temu terminowi w zakresie jednego dnia było uprawnione, jako powstałe z przyczyn niezależnych od organu, musiało skutkować automatycznym naliczeniem kary pieniężnej w kwocie 500 zł. Wojewoda, który w rozumieniu art. 51 ust. 2a upzg, jest organem wyższego stopnia, zobowiązany był do wymierzenia Wójtowi Gminy S. kary pieniężnej we wskazanej wysokości. Brzmienie art. 51 ust. 2 upzg nie zezwala na uznaniowość w tego rodzaju sprawach. Wymierzenie kary jest obligatoryjne. Jedynie wykazanie, że opóźnienie powstało z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu powoduje, że kara pieniężna za okres, w którym to usprawiedliwione opóźnienie powstało, nie będzie wymierzona. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionuje, że opóźnienie powstało. Dowodzi natomiast, że opóźnienie powstało z przyczyn od niego niezależnych, gdyż nie miał możliwości zatrudnienia w tak krótkim czasie fachowego pracownika, przy konieczności zachowania procedury zatrudnienia pracowników samorządowych. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek pozytywnych określonych w art. 51 ust. 2c, która uwolniłaby wójta gminy od obowiązku zapłaty kary za jeden dzień opóźnienia. W rozpatrywanej sprawie postępowanie nie było zawieszone, nie wystąpiły również opóźnienia spowodowane z winy strony. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wykwalifikowany pracownik samorządowy, posiadający wiedzę fachową pozwalającą na przygotowanie projektu decyzji o lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, nie zachorował dopiero w czerwcu 2011 r., a znacznie wcześniej. Był na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, co obligowało Wójta jako szefa Urzędu Gminy S. ponoszącego odpowiedzialność za funkcjonowanie Urzędu i organizującego jego pracę, do znacznie wcześniejszego podjęcia koniecznych działań, w celu przeprowadzenia konkursu lub znalezienia zastępstwa na umowę zlecenia, czy też umowę o dzieło, albo też przeszkolenia innego zatrudnionego pracownika do wykonywania tej pracy. Prawidłowe funkcjonowanie Urzędu Gminy wymaga bowiem stałej obecności i dostępności osoby mogącej przygotować decyzję dla inwestycji celu publicznego. Podnoszona okoliczność, że jest to mała gmina nie zmienia faktu, iż taki fachowiec musi być stale dostępny. Zastrzeżenia natomiast może budzić podniesiony przez Wójta fakt zatrudniania osób "nieodpowiednio wykształconych i przygotowanych" do prowadzenia tego rodzaju spraw, a w konsekwencji niezapewnienia należytej obsady kadrowej Urzędu. Reasumując stwierdzić należy, że wewnętrzne problemy organizacyjne organu nie mogą w żaden sposób wpływać na realizację obowiązku wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie określonym w art. 51 ust. 2 upzp. Nie można zatem stwierdzić, że w sprawie zachodzą przyczyny opóźnienia niezależne od Wójta Gminy S. Przyczynami niezależnymi od organu będą bowiem takie przyczyny, na które organ nie miał wpływu. Tu natomiast taka sytuacja nie wystąpiła. Nadmienić przy tym należy, że wolą ustawodawcy wprowadzającego wskazaną regulację prawną było maksymalne skrócenie procesu decyzyjnego, w celu przeciwdziałania utracie środków unijnych na realizację tego rodzaju inwestycji publicznych (gwarancja ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym terminie). Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się także innych naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tego względu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.