VII SA/Wa 279/14

`Sygn. akt VII SA/Wa 279/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2014r. sprawy ze skargi K. B., L. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), w wyniku ponownego rozpoznania wniosku K. B. i L. B., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i A. K., pozwolenia na budowę: 1. budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obr. [...], wraz z przyłączami wody, gazu wraz z wewnętrzną instalacją gazową, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej na działkach o numerach [...],[...], obr. [...], położonych przy ul. B. w R., kategoria obiektu I; 2. budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obr. [...], wraz z przyłączami wody, gazu wraz z wewnętrzną instalacją gazową, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej na działkach o numerach [...],[...], obr. [...], położonych przy ul. B. w R., kategoria obiektu I, - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] znak: [...] W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. K. B. i L. B., wystąpili o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. W uzasadnieniu wniosku wskazali, iż powyższa decyzja została wydana na wniosek E. i A. K., natomiast pozwolenie na użytkowanie zostało udzielone K. i L. B., ponieważ aktem notarialnym nr [...], nastąpiło przeniesienie własności nieruchomości. Wskazali, na brak dojazdu i dojścia do działki, która nie posiada stałego dostępu do drogi publicznej, gdyż wskazany w dokumentacji wjazd od ulicy B. nie istnieje. Podnieśli, że ich działka nr [...] obr. [...] zlokalizowana jest pomiędzy działkami, które znajdują się na granicy R. – K., a część dojść i dojazdów do nich przebiega przez tereny należące do prywatnych właścicieli. Stwierdzili, że w dokumentacji budowlanej, brak jest badań geologicznych. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Od powyższej decyzji z dnia [...] października 2013 r., K. B. i L. B. złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji, inwestorzy – E. K. i A. K. - wraz z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2004 r. o pozwolenie na budowę złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (działki nr ew. [...] i [...]) na cele budowlane oraz dołączyli decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2003 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy na ww. zamierzenie inwestycyjne. Tym samym organ uznał, że w analizowanym przypadku nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych ww. przepisami art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Analiza akt sprawy nie wykazała, aby rozwiązania projektowe spornej inwestycji rażąco naruszały ustalenia ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2003 r. o warunkach zabudowy. W szczególności parametry projektowanego obiektu nie naruszają ustaleń zabudowy co do rodzaju zabudowy (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) oraz linii zabudowy. Tym samym decyzja jest zgodna z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i c Prawa budowlanego. Ponadto badana decyzja nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zwłaszcza dotyczącym usytuowania budynków na działce budowlanej. Elewacja południowa budynku Nr 1 z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości 5,80 m od granicy działki nr ew. [...] (aktualnie działka nr ew. [...]), zaś elewacja północna budynku Nr 2 z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości ok. 17 m od granicy działki nr ew. [...] (droga wewnętrzna). Elewacje zachodnie obu budynków z otworami okiennymi znajdują się w odległości 4,0 m od granicy działki nr ew. [...]. Natomiast elewacja wschodnia budynku Nr 1 z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości 8 m od granicy działki nr ew. [...], zaś elewacja wschodnia budynku Nr 2 z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości ok. 10 m od granicy działki nr ew. [...]. Ponadto organ wyjaśnił - odnosząc się do argumentacji odwołania - iż działka budowlana nr ew. [...] ma zapewnione dojście i dojazd do drogi publicznej - działka nr ew. [...] (§ 14 ust. 1 w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Jak wynika z treści ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2003 r. o warunkach zabudowy, inwestycja graniczyła z terenem oznaczonym jako 51KDw - rezerwa terenu pod ulicę dojazdową zakończoną placem manewrowym oraz z terenem oznaczonym jako 41KLz (m.in. działka nr ew. [...]) - modernizacja istniejącej ulicy M.. Ulica pełni funkcję ulicy lokalnej zbiorczej (główna osiedlowa). Brak jest więc podstaw do uznania, że omawiana inwestycja nie miała dostępu do drogi publicznej. Organ dodał, że obszar, na którym znajduje się część ww. działki o nr ew. [...] (gminnej), objęty jest aktualnie postanowieniami uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu pod drogę publiczną zbiorczą na osiedlu W. w R. oraz postanowieniami uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2004 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej przy ul. M. i ul. M. w R.. Jak wynika z pierwszego z ww. aktów prawa miejscowego, obszar na którym znajduje się część działki nr ew. [...], obręb [...], oznaczony jest symbolem 1KDZ - droga publiczna zbiorcza (§ 4 ust. 1) i 1KDL - droga publiczna lokalna (§ 5 ust. 1). Z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej przy ul. M. i ul. M. w R. wynika, że obszar na którym znajduje się część działki nr ew. [...], obręb [...] oznaczony jest symbolem KZ - ulica klasy zbiorczej (§ 7) i KL - ulica lokalna klasy gminnej (§ 8). Dodatkowo działka [...], obręb [...] przez którą prowadzi przejazd z działki nr ew. [...] do działki nr ew. [...] (ulica M.) znajduje się na obszarze oznaczonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej przy ul. M. i ul. M. w R. - symbolem KL (ulica lokalna klasy gminnej - § 8). Wobec powyższego organ wskazał, że z całą pewnością nie sposób zarzucić rażącego naruszenia § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Jednocześnie dodał, że sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od granic działek), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Obiekty budowlane zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Organ dodał także, że analiza ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Z uwagi na powyższe utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., znak: [...]. Na koniec organ stwierdził, że na wynik postępowania nieważnościowego nie wpływa "Ekspertyza techniczna" dotycząca budynku jednorodzinnego przy ul. L. a w R. na działce nr ew. [...], w której stwierdzono m.in. że konstrukcja budynku nie spełnia wymagań Polskich Norm. Powyższe opracowanie sporządzone zostało w [...] czerwca 2013 r., a więc po wydaniu kwestionowanego pozwolenia na budowę. Tym samym nie było ono znane organowi stopnia podstawowego. Jednocześnie wskazał, że w sprawie brak jest podstaw do przeprowadzenia oględzin. W toku postępowania nieważnościowego kontroli poddana jest wyłącznie ww. decyzja o pozwoleniu na budowę, jak również zatwierdzony nią projekt budowlany, zaś sama kontrola przeprowadzona jest pod względem legalności rozstrzygnięcia, tj. zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie jego wydania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli K. B. i L. B. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie ustaleń art. 7, 77 i 80 K.p.a. oraz błędną interpretację art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazali, że kwestia braku dojazdu zarówno w dacie wydania zaskarżonej decyzji jak i w stanie obecnym, w ogóle nie została rozstrzygnięta w postępowaniu objętym niniejszą skargą. Zgodnie z uregulowaniem § 14 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej z zaznaczeniem iż szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 metry. W oparciu o oględziny, można było ustalić, że wymogi powołanego wyżej rozporządzenia nie są i nigdy nie były spełnione. Mimo ponownego rozpoznania sprawy organ nie ustalił stanu faktycznego, nie dokonał oględzin w terenie, a twierdzenia swoje oparł na kwestionowanych dokumentach. Dodali, że zaniechanie przez organ administracyjny podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji.. Ponadto podnieśli, iż w dniu [...] października 2013 r., została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzja znak [...] uchylającą decyzje Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla obszaru tożsamego pod względem dojazdu z objętym niniejszym postępowaniem. Podstawą uchylenia przedmiotowej decyzji był miedzy innymi brak wykazania bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Odnosząc się do dokonanej przez organ oceny opinii załączonej przez skarżących, stwierdzili iż merytoryczna kontrola projektu budowlanego w swoim zakresie obejmuje elementy objęte treścią opinii i tym samym przedłożona ówcześnie dokumentacja, nie mogła stanowić podstawy do realizacji inwestycji. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzją jak i decyzja ją poprzedzająca nie zostały wydane z naruszeniem prawa. Przypomnieć należy, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w nadzwyczajnym trybie administracyjnym jakim jest tryb stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych, którym służy domniemanie legalności, a które dotknięte są najcięższymi wadami materialno-prawnymi, powodującymi nieważność decyzji od samego początku. Stwierdzenie nieważności powinno mieć zatem miejsce wtedy i tylko wyjątkowo, gdy waga naruszenia prawa jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Wnioskodawcy we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. wskazali, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym przeważa pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania złożonej wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa można więc mówić jedynie w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona. Nadmienić jednak należy, że ani oczywistość naruszenia prawa, ani nawet charakter przepisów, które zostały naruszone, nie są wyłącznie wystarczające do uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa. Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest także dokonanie oceny skutków społeczno-ekonomicznych, które wywołuje decyzja. W doktrynie prawa administracyjnego i sądownictwie administracyjnym przyjęło się określenie precyzujące czym są skutki społeczno-ekonomiczne, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, jako skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a wcześniej Wojewody [...], powyższe przesłanki nie zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę należy ww. stanowisko organów administracji uznać za prawidłowe. Badana w trybie nieważności decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. udzielała pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Prawidłowo organy wskazały, że oceny zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa należało dokonać wg stanu obowiązującego w dniu jej wydania, tj. wg ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dokonując merytorycznej analizy sprawy przypomnieć należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazany przepis został w niniejszej sprawie spełniony. Inwestorzy w dniu składania wniosku o pozwolenie na budowę legitymowali się ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2003 r. ustalającą warunki zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Złożyli także oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dalej wskazać należy, że stosownie do treści art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z analizy akt sprawy wynika, że inwestorzy – E. K. i A. K., do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami, prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu. Organy prawidłowo ustaliły, że w dacie wydania badanej decyzji, Prezydent Miasta [...] nie dopuścił się naruszenia ww. przepisu, gdyż projekt budowlany przedmiotowej inwestycji, nie naruszał ustaleń decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2003 r. W szczególności zachowana została nieprzekraczalna linia zabudowy, wskazana na załączniku graficznym ww. decyzji, a inwestycję zlokalizowano zgodnie z pkt 1b ww. decyzji, tzn. wyłącznie na części działki położonej w konturze oznaczonej symbolem 27 MNU, zgodnie z załącznikiem graficznym. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, do przepisów techniczno - budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Miejsce usytuowania budynku na działce budowlanej regulują przepisy § 12 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, ustalające minimalne odległości zabudowy od granic działki budowlanej. Z przepisów tych wynika, że budynki powinny być usytuowane 4 m od granicy działki - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; oraz 3 m od granicy działki - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, budynek mieszkalny jednorodzinny oznaczony numerem 1, został zaprojektowany ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości 8 m od granicy działki [...], 5,80 m od granicy z działką nr [...], 4 m od granicy z działką [...], jak również 4 m (od wskazanego na projekcie zagospodarowania, projektowanego podziału działki nr [...]). Z dokumentacji projektowej wynika również, że oznaczony numerem 2 budynek mieszkalny jednorodzinny, został zaprojektowany w odległości 5 m od projektowanej na działce nr [...] linii podziału nieruchomości, 4 m od granicy z działką nr [...], w odległości od 12,5 m do 20 m od granicy z działką nr [...] oraz w odległości 10 m od granicy z działką [...]. Mając na uwadze przedstawione powyżej usytuowanie projektowanych budynków organy prawidłowo stwierdziły, że w sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Przedmiotowe budynki nie naruszają również przepisu § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., według którego odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - z analizy projektu budowlanego wynika, że odległość pomiędzy budynkiem nr 1 i 2 w miejscu najmniejszego oddalenia wynosić będzie 9 m, natomiast wysokość budynków wynosi 8,07 m, co oznacza, że wysokość przesłaniania, jest mniejsza niż odległość pomiędzy budynkami nr 1 i 2, zlokalizowanymi na tej samej działce nr [...] i po zrealizowaniu nie będą powodowały ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Ponadto należy wskazać, iż wzajemne usytuowanie budynków nr 1 i nr 2, zlokalizowanych na działce nr [...], nie narusza przepisu § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., który reguluje odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z tym przepisem, odległość ta nie może być mniejsza niż 8 m, natomiast z projektu zagospodarowania terenu wynika, że wynosi ona 9 m. Podsumowując powyższe rozważania należy wskazać że w sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisów prawa budowlanego. Sąd rozpoznający sprawę podziela opisane ustalenia organów. W tym miejscu należy się odnieść do głównego problemu podnoszonego przez skarżących we wniosku o stwierdzenie nieważności jak i w skardze do sądu administracyjnego tj. kwestii dostępu nieruchomości do drogi publicznej. Wnioskodawcy jako rażące naruszenie prawa wskazali brak dojazdu i dojścia do działki nr [...], która ich zdaniem nie posiada stałego dostępu do drogi publicznej (jedyną drogą jest ulica L., zaś wskazany w dokumentacji wjazd od ulicy B. nie istnieje). Rozpoznając ten zarzut wskazać należy, że w myśl § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych, szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Będąca przedmiotem oceny decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. o pozwoleniu na budowę dotyczyła m.in. dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych usytuowanych na jednej działce o nr ew. [...] obr. [...]. Z opisu technicznego do projektu zagospodarowania działki [...] wynika, że dojazd i dojścia piesze do ww. działki oraz budynku zapewnione są od ul. Bałtyckiej. Także na części rysunkowej projektu zagospodarowania wskazano istniejący wjazd na działkę - brama wjazdowa od ul. B.. Ponadto, z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że do budynku mieszkalnego jednorodzinnego oznaczonego numerem 1 został zaprojektowany dojazd i dojście od strony wschodniej działki nr [...], ulicą dojazdową zakończoną placem manewrowym, oznaczoną symbolem 51 KDw 1/1, częściowo wydzieloną z działki nr [...], przewidzianą w Miejscowym Planie Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego osiedla "[...]", a do budynku mieszkalnego oznaczonego numerem [...] zaprojektowano dojście i dojazd od strony północnej działki oznaczonej nr [...], z uwzględnieniem terenu oznaczonego w ww. planie symbolem [...] przeznaczonego pod modernizację istniejącej ulicy M.. Pamiętać należy, że oceniając decyzję w trybie stwierdzenia nieważności należy badać sprawę z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego w dacie orzekania, stąd powyższe rozważania odnoszą się do tego stanu. W związku z tym trudno uznać by w dacie pozwolenia na budowę brak było komunikacji tej działki z drogą publiczną. Tym bardziej, że wnioskodawcy wskazują na brak komunikacji z działką [...] która w momencie wydawania pozwolenia na budowę jeszcze nie istniała, gdyż podział nieruchomości [...] na dwie nieruchomości został dokonany w okresie późniejszym. Także z tego względu podnoszone argumenty są chybione. Niezależnie jednak od powyższego dodatkowo należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że działka o numerze [...] obr. [...] została podzielona na działki nr [...],[...] i [...]. Z kopii mapy ewidencyjnej, wynika, iż działka o numerze [...], stanowiąca własność skarżących, na odcinku o szerokości ok. 4, przylega bezpośrednio do działki nr [...] oznaczonej symbolem "dr". Oznacza to, że działka [...] ma połączenie z drogą publiczną poprzez działkę [...], a następnie poprzez ul. M. (krzyżuje się z ul. L.), a także dalej poprzez ul. M. i B.. Dodać należy, że w planie w przyszłości określono dojazd do działki [...] poprzez planowaną ulicę dojazdową [...] Istnieje również dostęp do drogi publicznej – ul. L. poprzez drogę – działkę [...]. Na marginesie można także wskazać, że powyższą ocenę potwierdza okoliczność wieloletniego użytkowania ww. obiektu. Stan faktyczny potwierdza zatem, że działka [...] posiada komunikację z droga publiczną. Tym samym nie sposób przyjąć za uzasadniony zarzut braku dojazdu i dojścia do działki nr [...]. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że uchylenie decyzji o warunkach zabudowy dla podobnej inwestycji, czy też sporządzenie ekspertyzy technicznej dotyczącej ww. budynku, co najwyżej stanowić może podstawę do wznowienia postępowania. Postępowanie nieważnościowe jest ograniczone wyłącznie do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organy administracyjne nie są więc uprawnione do oceny kontrolowanego rozstrzygnięcia w oparciu o dokumentację lub informacje powstałe po tej dacie, którym to materiałem nie dysponował organ wydający kontrolowane rozstrzygnięcie. Tym samym dowody powstałe po wydaniu kontrolowanej decyzji mogą stanowić ewentualną podstawą wznowienia postępowania, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W żadnym jednak wypadku nie mogą skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej na podstawie unormowania art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Tym samym Sąd nie podzielił argumentów skarżących dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 i 80 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.