I SAB/Wa 231/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. R., E. B., C. S., C. R. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku J. R., E. B., C. S., C. R. z dnia 27 czerwca 2012 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] w rejonie ulic [...], [...], [...], oznaczoną dawniej nr [...], o pow. [...] m2, oznaczoną numerem hipotecznym [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżących J. R., E. B., C. S., C. R. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. R., E. B., C. S., C. R., reprezentowani przez adwokata J. S., pismem z dnia 13 marca 2014 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] dotyczącą rozpoznania wniosku skarżących z dnia 27 czerwca 2012 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] w rejonie ulic [...], [...], [...], oznaczoną dawniej numerem [...] (ozn. Hip [...].). Skarżący wskazali, że Prezydent [...] nie zakończył sprawy w ustawowym terminie. Wobec niezałatwienia sprawy w terminie skarżący pismem z dnia 5 kwietnia 2013 r. wystąpili do Wojewody [...] z zażaleniem. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...], Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył termin 3 miesięcy na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że pismem z [...] kwietnia 2014 r. pełnomocnik strony został powiadomiony o przyczynach niedotrzymania terminu. Jednocześnie jako datę zakończenia postępowania wskazano dzień 31 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływana dalej jako "Ppsa") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Instytucja skargi na bezczynność, względnie przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast kontrola Sądu zmierza do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostawał bezczynny w sprawie. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., powoływana dalej jako "Kpa"), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 Kpa, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Należy uznać, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte wnioskiem skarżących z dnia 27 czerwca 2012 r. Od tej daty jedyną czynnością podjętą przez organ było wystąpienie z dnia [...] września 2013 r. do Biura Geodezji i Katastru o informację z ewidencji gruntów oraz o mapy z granicami aktualnych działek ewidencyjnych i granicami nieruchomości hipotecznych, do Archiwum Państwowego [...] o kopię ogólnego planu zabudowania [...] z 1931 r. oraz do Biura Gospodarki Nieruchomościami o akta własnościowe. Jednocześnie skarżący w tej samej dacie zostali wezwani do przedstawienia dodatkowych dokumentów i wskazano, że przewidywany termin załatwienia sprawy do 31 grudnia 2013 r. Organ nie rozpoznał wniosku, ani w tym terminie, jak również w terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zasadność skargi oraz zobowiązał Prezydenta do rozpatrzenia wniosku skarżących w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie występuje. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że organ dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 Kpa i dokonywał czynności w celu skompletowania materiału dowodowego sprawy, o czym informował strony postępowania. Jednak organ prowadzący postępowanie, poza jedyną czynnością podjętą w dniu 17 września 2013 r., nie prowadził w długich okresach czasu innych czynności merytorycznych, a to co wykonał na przestrzeni blisko 2 lat od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie, powinien był wykonać w momencie wszczęcia postępowania lub bezpośrednio później. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 Ppsa orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 wyroku Sąd oparł na przepisie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.