II SAB/Wa 215/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Danuta Kania Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. N. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] listopada 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prokuratora Generalnego do rozpatrzenia wniosku skarżącego R. N. z dnia [...] listopada 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskiem z [...] listopada 2013 r. R. N. zwrócił się do Prokuratora Generalnego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: - liczby wniosków skierowanych w okresie od 14 maja 2006 r. do dnia dzisiejszego, w trybie art. 27 ustawy o ABW przez Szefa ABW, o zarządzenie kontroli operacyjnej w odniesieniu do wnioskodawcy i jego Kancelarii bądź spółki, wraz z przekazaniem kopii tych wniosków; - liczby postanowień sądowych wydanych w okresie od 14 maja 2006 r. do dnia dzisiejszego w przedmiocie zarządzenia kontroli operacyjnej w odniesieniu do wnioskodawcy i jego Kancelarii bądź spółki, wraz z przekazaniem kopii tych postanowień; - liczby przypadków niecierpiących zwłoki, w których Szef ABW zarządził kontrolę operacyjną w trybie art. 27 ust. 3 ustawy o ABW w odniesieniu do wnioskodawcy i jego Kancelarii bądź spółki; - liczby przypadków protokolarnego, komisyjnego zniszczenia materiałów zgromadzonych w trakcie kontroli operacyjnej w odniesieniu do wnioskodawcy i jego Kancelarii bądź spółki, oraz dat dokonania czynności zniszczenia materiałów, wraz z przekazaniem kopii przedmiotowych protokołów. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. organ wyjaśnił wnioskodawcy, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Powyższe stanowisko organ podtrzymał w piśmie z [...] stycznia 2014 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Strona wywiodła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż skoro żądana informacja posiada przymiot informacji publicznej, to organ, odmawiając jej udostępnienia, winien wydać stosowną decyzję odmowną – czego nie uczynił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Nadto podniósł, że sporne informacje mają charakter niejawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek skarżącego, mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno- technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy informacja objęta żądaniem strony posiada przymiot informacji publicznej. Okolicznością niebudzącą wątpliwości jest to, iż Prokurator Generalny jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Jest bowiem organem władzy publicznej. W ocenie tutejszego Sądu, także zakres przedmiotowy żądania strony, mieści się w pojęciu informacji publicznej. Jak już wyżej stwierdzono, informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych. Za takie sprawy należy zaś uznać informacje obrazujące działania podejmowane przez podmioty publiczne. Chodzi tu w szczególności o działania podejmowane w ramach ustawowych kompetencji m. in. organów administracji publicznej. Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy wskazać należy, iż informacje żądane przez skarżącego posiadają przymiot publiczności. Wnioski o zarządzenie kontroli operacyjnej Szef ABW konstruuje przecież i składa realizując swoje ustawowe powinności. Podobnie postanowienia sądowe w przedmiocie zarządzenia kontroli operacyjnej są wydawane przez sądy w ramach posiadanych z mocy prawa uprawnień. Również zarządzenie kontroli operacyjnej przez Szefa ABW w trybie art. 27 ust. 3 ustawy o ABW, czy też protokolarne, komisyjne niszczenie materiałów zgromadzonych w trakcie kontroli operacyjnej, odbywa się w ramach ustawowego umocowania tego organu państwowego. Powyższe świadczy więc o tym, że zakres przedmiotowy wniosku związany był w pełni z materią realizacji przez podmioty władzy publicznej, ich ustawowych obowiązków i uprawnień. Wbrew twierdzeniom organu, dana informacja nie traci przymiotu publiczności tylko dlatego, że dotyczy spraw związanych z osobą wnioskodawcy. Ocena charakteru publiczności danych informacji następuje bowiem przy zastosowaniu mierników natury obiektywnej. Przedmiotowy charakter nie może więc ulegać zmianom w zależności od tego, kto żąda udostępnienia informacji. Także okoliczność, że wniosek dotyczy postępowań w sprawie określonej osoby nie sprawia tego, by żądana informacja nie była publiczną. Postępowania objęte wnioskiem były przecież prowadzone w ramach wykonywania przez organy władzy publicznej ich ustawowych obowiązków i uprawnień i poprzez to uzyskały one przymiot publiczności. Niezależnie od powyższych konkluzji podkreślenia wymaga okoliczność, że wydanie przez tutejszy Sąd niniejszego wyroku nie sprawia, iż organ będzie musiał udzielić wnioskodawcy żądanych informacji. Organ będzie jedynie zobligowany do tego, aby rozpoznać wniosek w oparciu o przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli zaś dojdzie do przekonania, iż żądane informacje nie mogą być ujawnione z uwagi na ich charakter niejawny, to powinien wydać decyzję administracyjną w trybie art. 16 powyższego aktu prawnego, odmawiając udzielenia informacji objętej wnioskiem strony. Rozpoznając przedmiotową sprawę tutejszy Sąd nie dopatrzył się zaś tego, aby stwierdzona bezczynność organu nosiła cechy rażącej bezczynności. Zestawienie daty w jakiej wniosek strony wpłynął do organu ([...] listopada 2013 r.) z datą pisma zawierającego stanowisko organu odnośnie żądania ([...] listopada 2013 r.) świadczy o tym, iż reakcja organu na wniosek nastąpiła z zachowaniem ustawowego terminu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 149 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.